Maria bevalt precies op haar uitgerekende datum: ‘Na maanden vol angst lag onze zoon eindelijk op mijn borst’

Een zwangerschap vol angst en onzekerheid

Mijn zwangerschap was allesbehalve zorgeloos. Door ons verleden met miskramen, slechte echo’s en het afbreken van een zwangerschap, kenden we ontzettend veel angst. Iedere echo was opnieuw spannend. Daarnaast had ik een HG-zwangerschap, een lage bloeddruk en bloedarmoede. Het was een zwangerschap waarin we vaak dachten: als alles maar goed blijft gaan.

Gelukkig bleek bij iedere controle opnieuw dat het goed ging met ons kindje. Langzaam durfden we er steeds meer op te vertrouwen. Hij mocht komen. Ons kindje zou er écht komen.

Omdat onze zoon aan de grote kant was en ik verschillende complicaties had tijdens de zwangerschap, werd besproken dat ik rond de 40 weken ingeleid zou worden als de bevalling nog niet vanzelf was begonnen.

Het ballonnetje zorgt meteen voor weeën

Op 7 augustus gingen we naar het ziekenhuis om de inleiding te bespreken. Uiteindelijk werd op zondag 10 augustus om 16.00 uur het ballonnetje ingebracht.

De plaatsing viel me eigenlijk alles mee. Wat ik alleen niet had verwacht, was dat ik vrijwel meteen weeën zou krijgen. Toch mochten we gewoon weer naar huis. Daar heb ik ontzettend veel onder de warme douche gestaan, terwijl het buiten al zó warm was. Uiteindelijk lukte het me zelfs om nog wat te slapen.

De volgende ochtend moesten we om 8.30 uur terugkomen in het ziekenhuis om te kijken of het ballonnetje zijn werk had gedaan. Omdat het thuis niet was uitgevallen, had ik eigenlijk het idee dat er nog niet zoveel gebeurd was.

Maar tijdens het onderzoek viel het ballonnetje er alsnog uit. En wat bleek? Ik had al 4 centimeter ontsluiting!

O ja. We waren dus écht begonnen.

‘Omg, ik ga echt bevallen!’

We mochten door naar de verloskamer. Eerst moest ik nog een halfuur aan de CTG, waarna de gynaecoloog mijn vliezen zou breken. Maar toen de gynaecoloog kwam, bleek dat helemaal niet meer nodig. Om 9.52 uur braken mijn vliezen uit zichzelf. Oh mijn god! Ik ga echt bevallen!

Het was inmiddels 11 augustus, precies mijn uitgerekende datum. Als onze baby vandaag geboren zou worden, zou hij dus gewoon precies op de uitgerekende datum komen. Hoe bijzonder zou dat zijn?

Natuurlijk wisten we dat de bevalling vanaf dit moment nog makkelijk een hele dag kon duren. Maar uiteindelijk ging alles veel sneller dan we hadden gedacht.

De hartslag van onze baby daalt

Na het breken van mijn vliezen pakte mijn lichaam de bevalling goed op. Ik had goede weeën, maar helaas vorderde mijn ontsluiting nauwelijks. Vijf uur later zat ik nog steeds op ongeveer 4 centimeter.

Ondertussen kreeg onze baby het ook moeilijker. Tijdens de weeën zagen we op de CTG dat zijn hartslag steeds daalde. Dat was ontzettend spannend.

Op de achtergrond werd zelfs besproken of er misschien een spoedkeizersnede nodig zou zijn. Daar schrokken we enorm van. Gaat ons zoontje dit wel redden?

We konden de dalingen in zijn hartslag zelf zien en maakten ons natuurlijk ontzettend veel zorgen. Toch probeerden we erop te vertrouwen dat we in het ziekenhuis waren. De artsen hielden hem nauwlettend in de gaten en zouden ingrijpen als dat nodig was.

Van 5 naar 10 centimeter in twintig minuten

Rond 19.00 uur veranderde er ineens iets. Ik kreeg ontzettend veel persdrang, terwijl ik nog maar een krappe 5 centimeter ontsluiting had.

Ik weet nog dat ik tegen de gynaecoloog zei dat ze absoluut niet weg mocht gaan. Ze moest op de kamer blijven om te voelen of mijn ontsluiting verder vorderde.

Ik riep iets in de trant van: ‘Of het is de baby, of ik poep de hele kamer onder!’

Gelukkig bleef de gynaecoloog bij me. En toen ging het ineens razendsnel. Ze voelde dat mijn ontsluiting aan het vorderen was en binnen nog geen twintig minuten ging ik van 5 naar 10 centimeter.

‘We gaan persen.’

Mijn moeder was bij me en natuurlijk was mijn man er ook. Ik had één grote wens voor de bevalling: ik wilde heel graag dat mijn man onze baby zelf zou aanpakken en hem daarna op mijn borst zou leggen.

Dat was gelukkig helemaal goed. De gynaecoloog zou hem een seintje geven wanneer hij erbij mocht komen.

‘Ready when you are’

En toen begon ik met persen. Ik had werkelijk het gevoel dat ik tegen een muur aan het duwen was. Alsof er helemaal niets gebeurde. Maar ik vertrouwde volledig op de gynaecoloog. ‘Ready when you are’, zei ze.

Zodra ik een wee voelde, ging ik ervoor. Van tijd had ik inmiddels geen enkel besef meer. Ik was totaal niet bezig met hoe lang ik al aan het persen was. Op een gegeven moment hoorde ik de gynaecoloog tegen mijn man zeggen: ‘Pak maar handschoenen en kom maar naast mij staan.’ Ik keek mijn moeder verbaasd aan. Hè? Nu al?! Ik was voor mijn gevoel misschien net vijf minuten aan het persen!

Mijn man ging naast de gynaecoloog staan en zij legde uit wat ik moest doen.’Bij de volgende keer persen geef je alles wat je kan. Zodra ik zeg “puffen”, stop je met persen en probeer je alleen op je ademhaling te letten.’

Oké. Daar lag ik, wachtend op de volgende wee. En toen kwam hij.

‘Nog één keer persen en je kindje ligt op je borst’

Ik perste met alles wat ik in me had en hoorde de gynaecoloog zeggen: ‘En nu puffen.’ Ik keek mijn moeder aan. Volgens mij was de angst letterlijk in mijn ogen te zien. Want toen voelde ik ineens waar al dat persen me had gebracht. De ring of fire.

Ik wilde eigenlijk niets liever dan doorgaan met persen. Alles in mijn lichaam schreeuwde dat ik door moest gaan. Maar ik luisterde naar de gynaecoloog en bleef puffen. Tot ze zei: ‘Pers maar. Nog één keertje en dan ligt je kindje op je borst.’ Ik gaf alles wat ik nog in me had. En zo snel als ze het zei, zo snel was hij er.

Daar was hij. We hoorden zijn eerste huiltje. Mijn man pakte hem vol trots aan en legde hem op mijn borst.

Na maanden vol angst lag Lucas eindelijk op mijn borst

Het is bijna niet te beschrijven wat er op zo’n moment met je gebeurt.

Na maanden vol angst. Na alle echo’s, alle zorgen en alle onzekerheid. Na alle momenten waarop we ons afvroegen of we dit kindje uiteindelijk wel mee naar huis zouden mogen nemen…

Lag hij daar ineens.

Op mijn borst.

Onze zoon.

Op 11 augustus om 19.45 uur werd onze lieve Lucas geboren. Precies op zijn uitgerekende datum. ❤️

Na alles wat we hadden meegemaakt, was hij daar eindelijk. Ons zoontje, gezond en wel, veilig in onze armen.