Janet bevalt thuis na 9 dagen overtijd: ‘Ik had nooit verwacht moeder te worden’

Een grote wens om thuis te bevallen

Woensdag 2 september begon als iedere andere dag aan het einde van mijn zwangerschap. Ik werd wakker, ging samen met mijn honden boodschappen doen en keek daarna wat ik die dag nog kon doen. Niet wetende dat ik diezelfde avond mijn dochter in mijn armen zou houden.

Eigenlijk was ik op 24 augustus uitgerekend. Inmiddels liep ik dus al negen dagen overtijd. Dat vond ik best spannend, want vanaf het begin van mijn zwangerschap had ik één grote wens: thuis bevallen.

Ik ben zelf ook thuis geboren en het leek me heel bijzonder om mijn eigen kindje op die manier op de wereld te zetten. Daarnaast wilde ik graag dat mijn honden in de buurt zouden zijn, zodat ze meteen konden kennismaken met de baby en haar niet als een indringer zouden zien.

Ook voel ik me helemaal niet prettig in een ziekenhuis. Alleen al bij de gedachte krijg ik de kriebels. Ontspannen bevallen in zo’n omgeving leek me dan ook bijna onmogelijk.

De inleiding kwam steeds dichterbij

Op dinsdag 1 september ging ik naar het ziekenhuis om te bespreken hoe we verder zouden gaan. Omdat ik al zo lang overtijd was, wilde de verloskundige het liefst dat ik meteen ingeleid zou worden.

Maar mijn wens om thuis te bevallen was nog steeds ontzettend groot. Daarom besloot ik om me te laten strippen en het nog even af te wachten. We spraken af dat ik donderdagochtend zou bellen om een inleiding te plannen als de bevalling dan nog niet begonnen was. Gelukkig is het nooit zover gekomen!

Van de eerste weeën naar gebroken vliezen

Op woensdag 2 september begon het rond 13.30 uur te rommelen in mijn buik. Al snel veranderde dat in echte weeën die steeds regelmatiger kwamen. De verloskundige kwam langs om te controleren hoe het ging. Na de controle spraken we af dat ze rond 18.00 uur terug zou komen om te kijken hoeveel ontsluiting ik inmiddels had.

Maar om 17.30 uur braken spontaan mijn vliezen. Vanaf dat moment ging alles ineens een stuk sneller! Ik was ontzettend blij dat mijn lichaam de bevalling zelf in gang had gezet. Mijn droom om thuis te bevallen kon toch nog werkelijkheid worden.

‘Ik vond het doodeng om ineens te moeten persen’

Om 21.00 uur kreeg ik persweeën en mocht ik beginnen met persen. Dat vond ik eerlijk gezegd doodeng! De hele bevalling had ik mijn weeën moeten opvangen en proberen te ontspannen. En nu moest ik ineens precies het tegenovergestelde doen: zo hard mogelijk meepersen.

Die omschakeling vond ik ontzettend spannend. Gelukkig had ik een hele fijne verloskundige. Ze voelde precies aan wat ik nodig had en wist goed met mijn gevoelens om te gaan. Ze stelde me gerust, moedigde me aan en hielp me door de laatste fase van de bevalling heen. En toen, na 58 minuten persen, lag daar ineens mijn kindje op mijn buik.

Een prachtige verrassing: daar was Rosalien!

Tijdens de zwangerschap hadden we ervoor gekozen om het geslacht van ons kindje niet te weten. Het was dus een complete verrassing toen onze dochter Rosalien werd geboren! Dat moment zal ik nooit meer vergeten. De gevoelens die tijdens een bevalling door je heen gaan, zijn eigenlijk met geen pen te beschrijven.

Ik ging van ‘ik kan dit niet’ naar ‘komt dit echt allemaal uit mij?’ en uiteindelijk naar ‘wat ben ik ongelooflijk trots op jou’. Daar lag ze dan. Mijn prachtige dochter. Zo klein, zo bijzonder en helemaal van mij.

‘Ik had nooit verwacht dat ik moeder zou worden’

Wat mijn verhaal misschien nog wel bijzonderder maakt, is dat mijn zwangerschap helemaal niet gepland was. Ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik moeder zou worden. Maar vanaf het moment dat Rosalien op mijn buik lag, wist ik dat ik haar voor geen goud meer zou willen missen. Ze is het allermooiste wat me ooit is overkomen.

Het is bijna niet uit te leggen hoeveel liefde je ineens kunt voelen voor zo’n klein mensje. Mijn leven is compleet veranderd, maar ik zou het niet anders meer willen.

‘Vertrouw op je gevoel en geloof in jezelf’

Als ik andere aanstaande moeders één ding mag meegeven, is het wel dit: vertrouw op je gevoel en geloof in jezelf. Je lichaam kan zoveel meer dan je van tevoren denkt. Natuurlijk doet bevallen pijn, dat ga ik echt niet ontkennen. En er zijn momenten waarop je denkt dat je het niet meer kunt.

Maar zodra dat kleine, glibberige garnaaltje op je buik ligt, maakt de pijn plaats voor iets heel anders: een overweldigend gevoel van liefde en trots.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik uiteindelijk toch thuis heb kunnen bevallen, precies zoals ik zo graag wilde. En vooral dat ik nu mama mag zijn van mijn lieve Rosalien.