Paula: ‘Niet de bevalling waar ik van droomde, maar wel eentje die mijn dromen liet uitkomen.’

Een tweede zwangerschap als bijzonder cadeau

Toen ik jaren geleden de diagnose diepe endometriose kreeg, werd mij verteld dat ik misschien nooit moeder zou kunnen worden. Dat waren woorden die mijn wereld even stilzetten. De angst, het verdriet en de onzekerheid die daarbij kwamen kijken, zal ik nooit vergeten.

Toen ik voor de eerste keer zwanger werd van onze dochter Alaïa, kwam mijn grootste droom uit. Maar dat ik voor een tweede keer zwanger mocht worden, voelde als een extra bijzonder cadeau. Ik was ontzettend trots en dankbaar. Wie had ooit durven dromen dat ik twee keer mama zou mogen worden?

Na mijn eerste bevalling, waarbij ik werd ingeleid, hoopte ik deze keer op een andere ervaring. Ik wilde zo graag meemaken hoe het voelde om spontaan weeën te krijgen en op eigen kracht te bevallen. Stiekem had ik daar al helemaal een beeld bij in mijn hoofd.

‘Haha, ik ga vanavond bevallen!’

Op zondagavond 9 augustus voelde ik laat op de avond wat onrust in mijn buik. Ik keek mijn vriend lachend aan en zei: ‘Haha, ik ga vanavond bevallen!’ Eigenlijk geloofde ik zelf nog niet dat het echt begonnen was.

Maar langzaam kwamen de weeën op gang. Omdat ik bij mijn eerste bevalling was ingeleid, had ik nog nooit spontane weeën gehad. Het voelde nieuw en ontzettend spannend. Zou dit het dan echt zijn? Voor de zekerheid belde ik het ziekenhuis.

Samen pakten we rustig de vluchttas in. Ik gaf onze dochter Alaïa nog een laatste kus en knuffel en daarna vertrokken we. Het voelde zo bijzonder. Alsof we samen een groot geheim met ons meedroegen, terwijl de rest van de wereld gewoon doorging.

Onderweg naar het ziekenhuis zette ik zelfs nog een vrolijk liedje op. Ik weet nog dat ik dacht: Ik ga straks vast gewoon weer naar huis. Dan haal ik Alaïa morgenochtend uit bed en gaan we nog iets leuks doen. Ik ga toch niet écht bevallen?

Maar eenmaal in het ziekenhuis bleek het toch echt zover te zijn. ‘Je hebt al vier centimeter ontsluiting, Paula. Je mag blijven.’ Het was rond 23.00 uur en ineens drong het tot me door: ons tweede meisje was onderweg!

Eindelijk de spontane bevalling waarop ik had gehoopt

Wat daarna volgde, was precies waar ik zo op had gehoopt. Mijn weeën kwamen vanzelf, de ontsluiting vorderde snel en ook mijn vliezen braken spontaan. Ondanks de pijn en het steeds zwaarder worden van de weeën, voelde ik me ontzettend blij. Dit was wat ik zo graag had willen meemaken. Mijn lichaam deed het helemaal zelf!

Om 9.00 uur ’s ochtends was ik er klaar voor. Klaar om ons meisje eindelijk te ontmoeten. Na maanden van verlangen, hopen en dromen was het moment bijna daar. Ik had er alles voor over om haar veilig op de wereld te zetten.

Maar ons meisje had andere plannen.

‘Oh nee, niet weer…’

Tijdens de bevalling bleek dat onze dochter, net als haar grote zus bij de vorige bevalling, een sterrenkijker was. Ze lag met haar gezichtje naar mijn buik gericht, waardoor de bevalling moeizamer verliep.

Langzaam begon het besef te komen dat het misschien opnieuw niet zou gaan zoals ik had gehoopt.

Oh nee, niet weer…

Ik voelde de teleurstelling opkomen. Niet omdat ik niet blij was met de komst van ons meisje, maar omdat ik zo graag een vaginale bevalling had willen meemaken. Ik was al zo ver gekomen en had zoveel gegeven. Zou het dan toch weer anders eindigen dan ik had gehoopt?

Gelukkig mocht ik het nog één uur proberen. Een uur waarin ik alles gaf wat ik nog in me had. Ik probeerde verschillende houdingen, verzamelde al mijn kracht en bleef doorgaan.

Ik wilde haar zo graag zelf op deze manier op de wereld zetten. Tegelijkertijd wist ik natuurlijk dat het allerbelangrijkste was dat zij veilig geboren zou worden.

Toch een keizersnede

Uiteindelijk kwam het moment waarop duidelijk werd dat een keizersnede nodig was. En hoewel ik wist dat dit de beste beslissing was, voelde ik ook verdriet.

Ik moest afscheid nemen van het laatste stukje van de bevalling waar ik zo op had gehoopt. Ik had zo hard gewerkt, zoveel gegeven en was zo ver gekomen. Natuurlijk deed dat iets met me.

Maar naast die teleurstelling was er ook ontzettend veel liefde. Want toen ik haar eindelijk zag en in mijn armen mocht sluiten, viel al het verdriet voor even weg. Daar was ze. Onze tweede dochter: Rosa Maria. Zo klein, zo geliefd en zo ontzettend welkom.

Op dat moment maakte het allemaal even niet meer uit. De uren, de vermoeidheid en de teleurstelling over hoe de bevalling was verlopen. Ik had haar eindelijk bij me. Ik was opnieuw mama geworden!

‘Ik ben trots op mijn bevallingsverhaal’

Als ik nu terugkijk op mijn bevalling, voel ik vooral trots. Natuurlijk was het niet de bevalling waar ik van tevoren van had gedroomd. Er waren tranen, teleurstelling en momenten waarop ik mijn verwachtingen moest loslaten.

Maar er was ook kracht, doorzettingsvermogen en ontzettend veel liefde.

Ik heb mijn lichaam de kans gegeven, ben blijven doorgaan en heb alles gegeven wat ik kon. En toen het uiteindelijk anders moest, heb ik ook daarin mijn kracht gevonden.

Een keizersnede maakt mijn bevalling niet minder bijzonder. Het maakt mij niet minder sterk en mijn verhaal niet minder mooi.

Want als vrouw met diepe endometriose, die ooit te horen kreeg dat ze misschien nooit kinderen zou kunnen krijgen, mocht ik voor de tweede keer moeder worden.

Van een prachtig meisje van wie ik ooit misschien had gedacht dat ik haar nooit in mijn armen zou mogen houden.