Rose (31) beviel na een heftige weeënstorm en keizersnede: ‘Ik heb geblaft als een hond en gebruld als een zeeleeuw’

Elke dag dacht ik dat het zover was

Toen ik 36 weken zwanger was, begon ik regelmatig oefenweeën te krijgen. Bijna elke dag dacht ik dat de bevalling zou beginnen. Mijn partner Jasper had zelfs een paar keer vrij genomen van zijn werk, omdat ik ervan overtuigd was dat het zover was. Maar helaas… De dagen kropen voorbij en onze baby bleef lekker zitten.

Met 40 weken zwangerschap ging ik voor controle naar de verloskundige. Ze stelde voor om te proberen me te strippen. Tijdens de strippoging zag ik haar gezicht veranderen. Ze keek bezorgd. ‘De baby zit erg hoog en de baarmoedermond voelt nog niet rijp. Het lijkt mij verstandig om een inleiding te plannen.

Een inleiding? Dat had ik niet verwacht

Mijn hele zwangerschap had ik geroepen: ‘Ik laat de bevalling gewoon over me heen komen.’ Ik had bewust geen bevalplan gemaakt, maar als ik dat wel had gedaan, was het woord inleiding er zeker niet in voorgekomen.

Online had ik verschillende ervaringen over inleidingen gelezen en daar werd ik niet bepaald enthousiast van. Toch besloot ik ermee akkoord te gaan. Mijn zwangerschap werd met de dag zwaarder en ik wilde mijn baby inmiddels heel graag ontmoeten.
Met 41 weken zwangerschap werd ik in het ziekenhuis verwacht voor het plaatsen van een ballonkatheter. Daarna mocht ik weer naar huis, tot de volgende dag of totdat de bevalling vanzelf zou beginnen.

De volgende ochtend gingen Jasper en ik terug naar het ziekenhuis. De ballon werd verwijderd en de verloskundige controleerde mijn ontsluiting. Drie centimeter! Dat klonk veelbelovend, maar helaas was mijn baarmoedermond nog steeds niet rijp genoeg.

Ik kreeg medicijnen om de baarmoedermond verder te laten rijpen. Die moest ik de hele dag innemen. Twee uur na het laatste tablet werd ik opnieuw gecontroleerd, maar er was nog geen vooruitgang. Rond 20.00 uur besloot ik een warme douche te nemen en me klaar te maken voor de nacht.

Ineens braken mijn vliezen

Na het douchen kroop ik lekker in bed. Jasper ging nog even een ijsje voor me halen, maar hij was de afdeling nog niet af toen ik ineens een ‘pop’ voelde. Binnen een paar seconden werd het warm en nat in bed. Mijn vliezen waren gebroken! Jasper kwam snel terug en haalde de verpleegkundige. Terwijl mijn bed werd verschoond, stapte ik opnieuw onder de douche.

Daar voelde ik plotseling een flinke kramp onder in mijn buik. Oei, dat was niet lekker! De pijn zakte gelukkig snel weg, maar amper dertig seconden later kwam er alweer een nieuwe kramp. En die was nog veel heftiger. Dit waren overduidelijk weeën. En ze kwamen meteen om de dertig seconden.

‘Ik heb geblaft als een hond en gebruld als een zeeleeuw’

De ene wee was nog intenser dan de andere. Ik moest ontzettend mijn best doen om de pijn weg te puffen. Ik heb geblaft als een hond, gebruld als een zeeleeuw en naar Jasper geroepen dat hij mij dit nooit meer mocht aandoen. De pijn was zo heftig dat ik meteen om een ruggenprik vroeg. Maar omdat mijn baarmoedermond nog zo hoog zat, kon de arts mijn ontsluiting niet goed meten. Na een uur proberen besloot ze toch een ruggenprik aan te vragen, zonder dat ze precies wist hoeveel ontsluiting ik had.

Een uur later zat ik voorovergebogen op de rand van het bed. Jasper hield mijn ene hand vast en een verpleegkundige mijn andere. Toevallig was het een verpleegkundige met wie ik ooit had samengewerkt. Normaal gesproken zou ik het verschrikkelijk vinden als een bekende me zo zou zien, maar op dat moment kon het me helemaal niets schelen.

Terwijl de anesthesist de ruggenprik probeerde te plaatsen, bleef ik oerkreten uitslaan. Het lukte niet in één keer, maar ik was alleen maar bezig met het opvangen van de weeën. Gelukkig werkte de ruggenprik snel toen hij eenmaal goed zat.

De weeën stopten door de ruggenprik

Het was inmiddels na middernacht. Eindelijk kon ik proberen wat te slapen. Maar na ongeveer een uur kwam de arts binnen met minder goed nieuws: door de ruggenprik waren mijn weeën gestopt. Ik kreeg een infuus met weeënopwekkers om de bevalling weer op gang te brengen. En ja hoor, de weeën kwamen terug. Helaas betekende dat ook dat ik opnieuw pijn kreeg. Gelukkig was die lang niet zo heftig als voor de ruggenprik, maar ik moest toch weer flink puffen.

Elk uur werd mijn ontsluiting gecontroleerd. Tegen de ochtend werd duidelijk dat er nauwelijks nog vooruitgang was. Ik bleef al uren steken op acht centimeter ontsluiting en mijn baarmoedermond was nog steeds niet voldoende verstreken. Na veertien uur weeën moesten we een beslissing nemen. Zouden we nog uren wachten, in de hoop dat de bevalling alsnog verder zou gaan? Of kozen we voor een keizersnede?

Na veertien uur weeën koos ik voor een keizersnede

Een keizersnede. Weer zoiets wat nooit in mijn denkbeeldige bevalplan had gestaan. Maar ik was inmiddels uitgeput en wilde niets liever dan mijn baby eindelijk in mijn armen houden.

Daarom besloot ik voor de keizersnede te gaan. Vanaf dat moment ging alles ineens ontzettend snel. Nog geen dertig minuten later werd ik al naar de operatiekamer gereden. De operatiekamer was klein en stond bomvol mensen en medische apparatuur. Er kon nog nét een klein krukje naast mijn hoofd worden gezet, zodat Jasper bij me kon zitten. Van de operatie zelf herinner ik me niet veel meer. Alles ging een beetje in een waas aan me voorbij.

‘Zijn eerste huiltje vergeet ik nooit meer’

Maar één moment zal ik nooit vergeten: het allereerste huiltje van Noah. Hij was nog niet eens helemaal uit mijn buik toen hij zich al liet horen. En hoe cliché het ook klinkt, op dat moment was ik alle pijn van de afgelopen uren vergeten.

Het voelde heel even alsof wij de enige mensen op de wereld waren. Na al die weken wachten, de heftige weeënstorm en de onverwachte keizersnede was hij daar eindelijk. Onze Noah. Dat ik vervolgens flink moest overgeven toen ze hem bij me op de borst wilden leggen, probeer ik voor het gemak maar te vergeten. 😉