Ilene bevalt in slechts 35 minuten: ‘Mijn man zag het hoofdje al’

Een gewone vrijdag, zonder voortekenen

Vrijdag 24 mei 2024 begon als een heel normale dag. Die ochtend ging ik naar het ziekenhuis voor een controle van mijn bloeddruk. Alles zag er goed uit en na de afspraak ging ik gewoon weer naar huis.

De rest van de dag verliep zoals altijd. Ik voelde me prima en had nergens last van. Geen weeën, geen gerommel in mijn buik en geen enkel voorteken dat onze dochter die dag geboren zou worden. Om 22.15 uur kroop ik lekker mijn bed in. Niet wetende dat mijn leven iets meer dan anderhalf uur later compleet zou veranderen.

‘Ik werd wakker van een harde plop’

Om 23.20 uur schrok ik plotseling wakker van een harde plop. Ik wist meteen wat er aan de hand was: mijn vliezen waren gebroken!

Op dat moment had ik nog helemaal geen weeën. Toch besloot ik direct de verloskundige te bellen. Dat hadden we van tevoren zo afgesproken, omdat mijn eerste bevalling ook snel was gegaan.

De verloskundige stelde me gerust en adviseerde om lekker onder de douche te gaan staan. Zodra de weeën zouden beginnen en goed doorzetten, moest ik haar opnieuw bellen. Maar ik had de telefoon nog maar net opgehangen of het begon al.

Van geen weeën naar een weeënstorm

Ineens kreeg ik een enorme weeënstorm. De weeën volgden elkaar razendsnel op en ik had nauwelijks tijd om tussendoor op adem te komen.Toch dacht ik nog: ik ga niet meteen weer bellen. Laat ik eerst even kijken hoe dit zich ontwikkelt.

Ik liep naar boven, naar de slaapkamer, en kleedde me uit. Maar toen voelde ik plotseling een enorme druk naar beneden. Mijn lichaam begon bijna automatisch mee te persen. Ik ging op bed liggen en precies op dat moment kwam mijn man de slaapkamer binnen. Hij keek naar beneden en zei: ‘Ik zie al een stukje van het hoofdje! Waar is je telefoon?’ Toen beseften we allebei dat onze dochter écht onderweg was. En dat het allemaal wel heel snel ging.

‘De verloskundige ging het niet meer redden’

Mijn man belde meteen de verloskundige en vertelde wat er aan de hand was. Al snel werd duidelijk dat ze onmogelijk nog op tijd bij ons kon zijn. Ze gaf mijn man via de telefoon instructies. Eerst moest hij beneden de voordeur openzetten en handdoeken pakken. Dat deed hij natuurlijk in recordtempo, haha!

Daarna kwam hij snel weer naar boven en bleef hij bij mij. Terwijl ik de persweeën opving, vertelde hij aan de verloskundige wat hij zag. Zij begeleidde hem telefonisch en legde stap voor stap uit wat hij moest doen. Het was een bizarre situatie. Daar lag ik dan, midden in mijn bevalling, met mijn man naast me en de verloskundige aan de telefoon.

Na 35 minuten was onze dochter geboren

En toen ging het ineens ontzettend snel. Om 23.55 uur, slechts 35 minuten nadat mijn vliezen waren gebroken, werd onze dochter geboren. Mijn man had haar helemaal zelf opgevangen, met de verloskundige aan de telefoon. Elf minuten later kwam de verloskundige eindelijk binnen. Maar toen was onze dochter er dus al!

Van het breken van mijn vliezen tot de geboorte had de hele bevalling maar 35 minuten geduurd. Het ging zo ontzettend snel dat ik nauwelijks de tijd had gehad om te beseffen wat er allemaal gebeurde. Voor ik het wist, was ik bevallen.

‘Ik had zo graag in bad willen bevallen’

Als ik terugkijk op mijn bevalling, overheerst gelukkig een positief gevoel. Onze dochter is geboren en mijn man heeft haar zelf mogen opvangen. Dat is natuurlijk ontzettend bijzonder.

Maar tegelijkertijd heeft zo’n snelle bevalling ook een andere kant. Ik had bijvoorbeeld heel graag in bad willen bevallen. Dat was bij mijn eerste bevalling al niet gelukt en ik hoopte dat het deze keer wel zou kunnen. Maar daar was simpelweg geen tijd voor.

Ook zijn er helemaal geen foto’s gemaakt tijdens de bevalling. Alles gebeurde zo onverwacht en zo snel dat niemand eraan dacht om een camera te pakken. Dat vind ik nog steeds erg jammer. Ik heb geen beelden om later naar terug te kijken. Geen foto’s van die bijzondere eerste momenten waarop onze dochter ter wereld kwam.

‘Het voelt alsof ik een stukje heb gemist’

Wat het allemaal nog onwerkelijker maakte, was dat we helemaal niets hadden klaargelegd. Geen warme kleertjes voor de baby, geen kruiken en geen dekentjes die al klaar lagen. We waren totaal niet voorbereid op een bevalling die zó snel zou verlopen.

Misschien is dat ook wel waarom ik soms nog steeds het gevoel heb dat ik een stukje heb gemist. Natuurlijk ben ik ontzettend dankbaar dat onze dochter er is en dat alles uiteindelijk goed is gegaan. Maar ergens voelt het alsof mijn bevalling niet helemaal compleet is.

Alsof alles in een sneltreinvaart aan me voorbij isgegaan, zonder dat ik echt de kans kreeg om erbij stil te staan. Het is een bijzondere ervaring om op terug te kijken. Een bevalling die ik nooit zal vergeten, maar waarvan ik soms zou willen dat ik hem iets bewuster had kunnen meemaken.

Want hoe mooi het ook is dat onze dochter zo snel ter wereld kwam, ik had graag iets meer tijd gehad om van dat bijzondere moment te genieten.