Anouk bevalt in Slowakije: ‘Ik dacht dat ik nog uren moest, maar had al volledige ontsluiting’

De laatste weken van mijn zwangerschap in Slowakije

Op het eerste trimester na had ik een redelijk voorspoedige zwangerschap. Met 34 weken vertrokken mijn man en ik naar Slowakije vanwege zijn voetbalcarrière. Daar zouden we ook de laatste weken van mijn zwangerschap doorbrengen en uiteindelijk ons zoontje verwelkomen.

Dat vond ik best spannend. Tijdens mijn hele zwangerschap had ik namelijk last van een laag Hb-gehalte, oftewel een laag hemoglobinegehalte. Ondanks het slikken van ijzerpillen bleef mijn Hb laag. Er werd regelmatig tegen me gezegd dat de kans bestond dat onze kleine man zich eerder zou aandienen.

Vanuit het ziekenhuis in Nederland was bovendien al aangegeven dat ik poliklinisch zou moeten bevallen, met een waakinfuus vanwege mijn lage Hb. In Slowakije zijn thuisbevallingen niet toegestaan, dus we wisten sowieso dat ons zoontje in het ziekenhuis geboren zou worden.

Uiteindelijk bleef hij toch nog lekker zitten tot 40 weken en 3 dagen. Toen besloot hij dat het tijd was om de wereld te ontmoeten.

‘De weeën kwamen meteen om de twee à drie minuten’

De dag voor mijn bevalling verloor ik gedurende de dag geleidelijk mijn slijmprop. Ik had daardoor al het vermoeden dat het niet lang meer zou duren.

Die avond, rond 23.00 uur, begon ik wat vocht te verliezen. Ik twijfelde of het vruchtwater was of dat het nog bij het verliezen van de slijmprop hoorde. Omdat ik verder nergens last van had, besloot ik gewoon naar bed te gaan.

Maar om 01.00 uur lag ik nog steeds wakker. Misschien was het toch de spanning. Want wat als het wél vruchtwater was?

Ik besloot uit bed te gaan om de laatste spullen voor het ziekenhuis in te pakken. En precies op dat moment braken mijn vliezen. Niet veel later begonnen ook de weeën. Rond 01.25 uur begon ik ze te timen. Tot mijn verbazing kwamen ze vanaf het begin al om de twee à drie minuten. Omdat ik altijd had gehoord dat een eerste bevalling meestal lang duurt, dacht ik dat ik vast iets verkeerd deed met timen.

Ondertussen had mijn weeëntimer-app me al minstens tien keer gewaarschuwd dat we naar het ziekenhuis moesten vertrekken. Gelukkig woonden we op ongeveer tien minuten rijden. Rond 02.15 uur stapten we in de auto. Voor mijn gevoel gingen we véél te vroeg. Maar de weeën vertelden duidelijk een ander verhaal.

Met één centimeter ontsluiting het ziekenhuis in

Rond 02.30 uur kwamen we aan in het ziekenhuis. Nadat onze papieren waren gecontroleerd, werd mijn ontsluiting gemeten. Ik bleek pas ongeveer één centimeter ontsluiting te hebben.

Om 03.00 uur werd ik aangesloten op de CTG om de hartslag van onze baby en mijn weeën te controleren. Daarvoor moest ik op mijn rug liggen. Met zulke heftige weeën was dat allesbehalve comfortabel.

Na ongeveer een halfuur mocht ik gelukkig in bad. Dat was een stuk prettiger, al merkte ik dat ik tijdens iedere wee vanzelf een beetje begon mee te persen. Wat ik toen nog niet wist, was dat dit eigenlijk al persdrang was. Ik was immers nog maar net gecontroleerd en had toen pas één centimeter ontsluiting. Bovendien zat het idee dat een eerste bevalling uren kon duren nog stevig in mijn hoofd. Ik hield er totaal geen rekening mee dat het bij mij zo snel zou gaan. Dus bleef ik de weeën in bad zo goed mogelijk wegpuffen.

‘Ik vroeg om pijnstilling, maar bleek al volledige ontsluiting te hebben’

Van tevoren wilde ik het liefst zo natuurlijk mogelijk bevallen. Maar de weeën werden zó heftig dat ik uiteindelijk toch om pijnstilling vroeg.

Ik dacht alleen maar: Als ik dit nog uren moet volhouden, weet ik niet hoe ik dat ga doen. Achteraf bleken de heftige weeën die ik op dat moment voelde al persweeën te zijn. Een ruggenprik was geen optie. In Slowakije moest je dit namelijk vooraf bespreken tijdens een afspraak met de anesthesist. De enige mogelijkheid die ik nog had, was pijnstilling via een infuus. Toen ik daarvoor op bed ging liggen, besloten ze eerst opnieuw mijn ontsluiting te controleren. En wat bleek? Ik had ineens al volledige ontsluiting!

Ik kon het bijna niet geloven. Nog maar kort daarvoor had ik één centimeter ontsluiting en nu was ik al klaar om te persen. Pijnstilling was dus niet meer mogelijk. De ontsluiting was alleen zo snel gegaan dat onze kleine man nog niet ver genoeg was ingedaald. Ik moest daarom nog even wachten voordat ik daadwerkelijk mocht persen.

Om 05.28 uur was onze kleine man er!

Toen ik eindelijk mocht persen, ging het gelukkig snel. Wel namen mijn persweeën op een gegeven moment iets in kracht af, waardoor ik weeënopwekkers kreeg toegediend. En toen was het moment daar. Om 05.28 uur werd onze kleine man geboren. 🤍

Nog geen vier uur nadat mijn vliezen waren gebroken, hield ik ons zoontje al in mijn armen. Ik had me voorbereid op een lange eerste bevalling, maar uiteindelijk ging alles in een razend tempo. Het blijft bijzonder hoe anders een bevalling kan verlopen dan je van tevoren verwacht.

Drie dagen in het ziekenhuis, maar wel met z’n drietjes

In Slowakije blijf je na de bevalling standaard 72 uur in het ziekenhuis, onder andere tot na het afnemen van de hielprik. Die dagen stonden vooral in het teken van controles en onderzoeken. Zowel ons zoontje als ik werden dagelijks gecontroleerd. Hij kreeg onder andere echo’s van zijn blaas en nieren en natuurlijk ook zijn allereerste badje.

Wat ik ontzettend fijn vond, was onze ziekenhuiskamer. Die voelde eigenlijk meer als een kleine studio. We hadden een tweepersoonsbed, een keukentje, een eigen badkamer en een tafel. Er stond zelfs een peuterbed voor gezinnen die al een kindje hadden, zodat het hele gezin samen in het ziekenhuis kon blijven slapen. Dat vond ik zo’n mooie gedachte. En voor ons betekende het dat mijn man de hele tijd bij ons kon blijven. Zo konden we samen, in alle rust, genieten van onze eerste dagen als gezin van drie.

Nederlandse kraamzorg in Slowakije

Omdat we tijdelijk in Slowakije verbleven, had ik mijn Nederlandse zorgverzekering aangehouden. Daardoor konden we ook gebruikmaken van Nederlandse kraamzorg. Al vroeg in mijn zwangerschap hadden we contact gelegd met Marjolein van Kraamzorg Global. Dat bleek achteraf een ontzettend fijne keuze.

De dag voordat we uit het ziekenhuis mochten, kwam Marjolein aan in Slowakije. Ze kwam meteen bij ons langs in het ziekenhuis om kennis te maken en te kijken hoe het met ons ging. De volgende dag mochten we eindelijk naar huis. En daar stond Marjolein direct voor ons klaar.

Dat was extra fijn, want mijn man werd de dag na onze thuiskomst alweer op het voetbalveld verwacht. Juist op dat moment was het heerlijk om iemand in huis te hebben die ons kon helpen, ondersteunen en geruststellen. De borstvoeding kwam meteen goed op gang. Misschien zelfs een béétje te goed! Onze kleine man deed het fantastisch en was na drie dagen alweer terug op zijn geboortegewicht. Dankzij de fijne hulp van Marjolein hebben we enorm kunnen genieten van onze kraamperiode.

Een bijzondere start als gezin van drie

Als ik terugkijk op mijn bevalling, blijft het bijzonder hoe snel alles is gegaan. Van twijfelen of ik vruchtwater verloor tot een paar uur later ons zoontje in mijn armen houden. Ik had verwacht dat ik nog uren weeën zou moeten opvangen, terwijl mijn lichaam eigenlijk al veel verder was dan ik zelf doorhad.

Bevallen in een ander land was vooraf best spannend. Toch kijk ik met een heel fijn gevoel terug op de geboorte van onze zoon en de eerste dagen daarna. Met mijn man aan mijn zijde, goede zorg in het ziekenhuis en vertrouwde Nederlandse kraamzorg thuis kregen we een prachtige start als gezin van drie.

Meer weten over Anouk? Lees dan verder op haar Instagram @anoukmusabafeij