Marjolein Hurkmans (17) kwam maar liefst 14 weken te vroeg ter wereld. Door het HELLP-syndroom van haar moeder moest ze al met 26 weken geboren worden. Wat volgde, was een spannende periode van 17 weken in het ziekenhuis, waarin ze meerdere infecties opliep en uiteindelijk een nier verloor. Inmiddels is Marjolein 17 jaar en merkt ze nog dagelijks de gevolgen van haar vroeggeboorte. Toch heeft ze een bijzondere droom: verpleegkundige worden op de NICU, de plek waar haar eigen leven begon.

Een veel te vroege start

Mijn naam is Marjolein Hurkmans, ik ben 17 jaar en mijn leven begon heel anders dan dat van de meeste baby’s. Ik werd namelijk geboren met 26 weken zwangerschap. Dat is ongeveer 14 weken te vroeg.

Tijdens de zwangerschap kreeg mijn moeder het HELLP-syndroom, een ernstige zwangerschapscomplicatie. Hierdoor moest ik veel eerder dan verwacht ter wereld komen. Ik werd geboren in het Maastricht UMC+ en kwam direct na mijn geboorte op de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) terecht.

Ik was nog ontzettend klein en kwetsbaar en had vanaf het eerste moment intensieve medische zorg nodig.

In totaal heb ik 17 weken in het ziekenhuis gelegen. De eerste 15 weken bracht ik door op de NICU en daarna lag ik nog twee weken op de High Care. In die periode had ik onder andere beademing nodig.

Voor mijn ouders, mijn broer, mijn twee zussen en de rest van mijn familie was dit een ontzettend spannende en onzekere tijd. Er waren momenten waarop het helemaal niet duidelijk was hoe het met mij zou gaan. Ik kreeg meerdere infecties, waardoor mijn gezondheid steeds opnieuw onder druk kwam te staan.

Door een bloedpropje verloor ik mijn linker nier

Tijdens mijn verblijf op de NICU ontstond er een bloedpropje in de hoofdslagader van mijn linker nier. De artsen hebben geprobeerd om het bloedpropje met verschillende injecties weg te krijgen, maar helaas lukte dat niet.

Hierdoor is mijn linker nier uiteindelijk helemaal afgestorven. Sindsdien leef ik met één werkende nier.

Ook nu, 17 jaar later, heeft dat nog gevolgen voor mijn gezondheid. Ik moet regelmatig voor controles naar het SJG in Weert en het Maastricht UMC+.

In Weert wordt twee keer per jaar mijn bloeddruk gecontroleerd. Omdat ik maar één werkende nier heb, heb ik een te hoge bloeddruk. Hiervoor slik ik dagelijks bloeddrukverlagende medicijnen.

Mijn kinderarts in Weert kent mij al sinds mijn couveuseperiode. Dat vind ik ontzettend fijn. Hij kent mijn hele medische voorgeschiedenis en weet precies wat ik allemaal heb meegemaakt.

Daarnaast ga ik ieder jaar naar Maastricht voor een echo en een gesprek met mijn kindernefroloog. We bespreken dan onder andere de uitslagen van mijn nierfunctie. Gelukkig zijn die tot nu toe altijd goed geweest.

Na 17 weken mocht ik eindelijk naar huis

Na ongeveer 17 weken in het ziekenhuis mocht ik eindelijk mee naar huis. Voor mijn ouders en de rest van mijn familie moet dat een ontzettend bijzonder moment zijn geweest.

Maar helaas betekende thuiskomen niet dat alle medische zorgen voorbij waren.

Ook thuis had ik nog veel ondersteuning nodig. Ik kreeg extra zuurstof en lag aan een monitor, omdat mijn zuurstofgehalte in mijn bloed regelmatig te laag was. Daarnaast bleef ik erg kwetsbaar en had ik vaak last van longontstekingen en andere infecties.

Mijn ouders moesten dus ook na mijn ziekenhuisopname voortdurend rekening houden met mijn gezondheid.

De gevolgen van mijn vroeggeboorte merk ik nog dagelijks

Toen ik ouder werd, merkte ik steeds meer dat mijn vroeggeboorte niet alleen invloed had op mijn eerste levensmaanden. Ook tijdens mijn kindertijd en nu, als tiener, ervaar ik nog verschillende gevolgen.

Op de basisschool had ik bijvoorbeeld veel moeite met rekenen, begrijpend lezen en gym. Toen ik in groep 8 zat, rekende ik nog op het niveau van groep 6.

Daarnaast ben ik erg prikkelgevoelig. Geluiden, drukte en andere prikkels kunnen soms behoorlijk heftig bij mij binnenkomen. Ik vind het niet altijd gemakkelijk om daarmee om te gaan.

Daarom volg ik ergotherapie. Mijn ergotherapeut helpt me om beter met mijn prikkelgevoeligheid om te leren gaan. Dat vind ik ontzettend fijn.

Ik ben dan ook heel dankbaar voor alle hulp en zorg die ik door de jaren heen heb gekregen en nog steeds krijg.

‘Ik vind het moeilijk om foto’s van mezelf als baby te zien’

De laatste tijd ben ik me steeds meer gaan verdiepen in mijn vroeggeboorte. Ik begin te beseffen dat deze periode misschien niet alleen lichamelijke, maar ook emotionele gevolgen voor mij heeft gehad.

Ik merk dat er mogelijk meer gevoelens en ervaringen achter mijn vroeggeboorte zitten dan we vroeger dachten.

Binnenkort heb ik daarom een afspraak met een medisch kinderpsycholoog in het ziekenhuis. Mijn ergotherapeut vermoedt namelijk dat ik een trauma aan mijn vroeggeboorte heb overgehouden.

Wat ik bijvoorbeeld heel moeilijk vind, is om foto’s van mezelf als baby terug te zien. Als ik door mijn fotoalbum blader en de beelden uit mijn couveuseperiode zie, doet dat iets met me.

Ik hoop dat de medisch kinderpsycholoog mij kan helpen om beter te begrijpen waar deze gevoelens vandaan komen en hoe ik ermee om kan gaan.

Van couveusebaby naar toekomstig NICU-verpleegkundige

Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, heb ik gelukkig ook veel dromen en doelen voor de toekomst.

Op dit moment volg ik de mbo-opleiding Helpende Zorg. Ik ben in september begonnen en loop daarnaast stage bij mensen met een beperking.

Ik vind het ontzettend fijn om met mensen te werken en iets voor anderen te kunnen betekenen. Tijdens mijn stage merk ik steeds meer dat de zorg echt bij mij past.

Maar mijn grootste droom gaat nog een stapje verder. Ik wil namelijk heel graag verpleegkundige worden op de NICU. De plek waar ik zelf als veel te vroeg geboren baby heb gelegen, is de plek waar ik later het liefst zou willen werken.

Na mijn huidige opleiding wil ik daarom graag doorstromen naar de mbo-opleiding Verpleegkunde op niveau 4. Daarna hoop ik verder te kunnen studeren aan het hbo, zodat ik uiteindelijk als verpleegkundige op de NICU aan de slag kan.

Het lijkt me ontzettend bijzonder om later iets te kunnen betekenen voor premature baby’s en hun ouders. Juist omdat ik zelf weet hoe mijn leven is begonnen en wat mijn familie heeft doorgemaakt.

‘Ik wil andere ouders hoop geven’

Ik deel mijn verhaal omdat ik graag meer bewustwording wil creëren rondom vroeggeboorte en de gevolgen daarvan.

Veel mensen denken bij een premature baby vooral aan de eerste periode in de couveuse. Maar wat ik graag wil laten zien, is dat de gevolgen van een vroeggeboorte soms nog jarenlang merkbaar kunnen zijn. Niet alleen lichamelijk, maar mogelijk ook emotioneel.

Daarom heb ik ook een Instagramaccount aangemaakt: @prematuren_community. Via dit account wil ik meer aandacht vragen voor prematuriteit en mijn eigen ervaringen delen.

Maar bovenal hoop ik met mijn verhaal ouders van premature baby’s een beetje hoop te geven.

Want hoewel mijn leven ontzettend kwetsbaar begon en ik nog steeds met de gevolgen van mijn vroeggeboorte te maken heb, ben ik inmiddels 17 jaar en werk ik hard aan mijn toekomst.

Marjolein: "Ooit lag ik zelf als kwetsbare baby op de NICU. Mijn grootste droom is om daar later terug te keren, maar dan als verpleegkundige. Om voor andere baby's te zorgen, zoals er ooit voor mij is gezorgd."

Auteur Eline de Wit