Fabienne beviel met 20 weken van haar dochter: ‘Ik ging zonder haar naar huis, maar ik blijf altijd haar moeder’

Fabienne maakte twee keer zwangerschapsverlies mee. Eerst verloor ze een kindje bij 15 weken zwangerschap, later beviel ze met 20 weken van haar dochter. Wat volgde, was een periode van intens verdriet, lichamelijk herstel en leren leven met een groot gemis. Fabienne vertelt hoe het is om te bevallen van een kindje dat je niet mee naar huis mag nemen. En waarom het moederschap niet ophoudt wanneer je kindje overlijdt.
Twee keer afscheid nemen van een kindje
Als je zwanger bent, begint er vrijwel meteen een toekomst te ontstaan. Je denkt na over namen, vraagt je af op wie je kindje zal lijken en stelt je voor hoe het leven straks zal zijn. Je weet dat er nog van alles kan gebeuren, maar ondertussen groeit er een band met iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Ik heb twee keer meegemaakt hoe die toekomst plotseling verdween.
De eerste keer verloor ik een zwangerschap bij 15 weken. Later werd ik opnieuw geconfronteerd met zwangerschapsverlies, toen ik met 20 weken beviel van mijn dochter. Door mijn eerdere ervaring wist ik inmiddels dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend goed afloopt. Toch kun je je nauwelijks voorbereiden op het moment waarop je hoort dat het niet goed gaat. Op alles wat daarna komt. En vooral op het leven dat je vervolgens weer moet oppakken.
‘Ik beviel van mijn dochter, maar moest zonder haar naar huis’
Een bevalling wordt meestal geassocieerd met het begin van iets nieuws. Een kindje op je borst, kraambezoek, beschuit met muisjes en slapeloze nachten. Bij mij was dat anders.
Mijn dochter werd geboren bij 20 weken zwangerschap. Mijn lichaam had zich maandenlang aangepast aan haar komst. Ik had me een leven met haar voorgesteld. Maar na haar geboorte volgde geen nieuw begin, maar een afscheid.
Het is moeilijk uit te leggen hoe tegenstrijdig dat voelt. Je lichaam heeft een bevalling doorgemaakt, maar alles wat daarna normaal gesproken volgt, blijft uit. Je komt thuis zonder baby.
Er staat geen wiegje naast je bed. Je hoeft ’s nachts niet op te staan voor voedingen. Je leert je kindje niet iedere dag een beetje beter kennen. In plaats daarvan moet je leren leven met de wetenschap dat je dochter er niet meer is.

‘De wereld draait door, terwijl die van jou stilstaat’
Wat mij na het verlies vooral is bijgebleven, is hoe snel het gewone leven weer doorgaat. Mensen gaan naar hun werk, doen boodschappen en maken plannen voor het weekend. Natuurlijk leven ze met je mee. Ze sturen een berichtje, vragen hoe het gaat en proberen woorden te vinden voor iets waarvoor eigenlijk geen passende woorden bestaan.
Soms zeggen mensen dat je gelukkig al een kind hebt. Of dat er hopelijk nog een volgende zwangerschap komt. Ik begrijp dat zulke opmerkingen goed bedoeld zijn. Maar een ander kindje maakt het verlies niet kleiner. En een nieuwe zwangerschap verandert niets aan het feit dat je een kind bent kwijtgeraakt.
Wat het ingewikkeld maakt, is dat je zelf ook niet altijd weet waar je behoefte aan hebt. Soms wil je praten. Soms wil je juist met rust gelaten worden. En soms wil je dat iemand gewoon even vraagt naar het kindje dat je hebt verloren. Niet alleen vlak na het verlies, maar ook maanden of zelfs jaren later.
Je lichaam herstelt, maar het verdriet blijft
Na zwangerschapsverlies gaat er vaak veel aandacht uit naar het lichamelijke herstel. Maar wat gebeurt er met alles wat je hebt gevoeld, verwacht en meegemaakt?
Je lichaam heeft een zwangerschap gedragen. Het heeft zich voorbereid op nieuw leven. Na het verlies moet het herstellen, terwijl je emotioneel nog probeert te begrijpen wat er eigenlijk is gebeurd.
Ik was gewend om door te gaan. Om mijn verantwoordelijkheden op te pakken, sterk te blijven en niet te lang stil te staan bij moeilijke gevoelens. Maar verdriet laat zich niet plannen.
Je kunt je leven weer oppakken en toch ineens onverwacht geraakt worden. Door een zwangerschapsaankondiging, een uitgerekende datum of een kindje dat ongeveer even oud zou zijn geweest als dat van jou.
Soms denk je er dagen niet bewust aan. En dan is het verdriet er ineens weer. Dat betekent niet dat je terug bij af bent. Het verlies blijft onderdeel van je leven, ook wanneer je inmiddels weer gelukkig kunt zijn.

‘Ik hoef mijn dochter niet los te laten om verder te kunnen’
In gesprekken over verlies wordt vaak gesproken over verwerken, accepteren en loslaten. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn dochter moet loslaten om verder te kunnen leven.
Ze heeft bestaan. Ik heb haar gedragen en ik ben haar moeder. Dat verandert niet doordat ze niet bij ons kan opgroeien. Mijn leven is verdergegaan. Er zijn mooie momenten geweest, nieuwe ervaringen en andere dingen om naar uit te kijken. Maar dat betekent niet dat het verdriet helemaal verdwenen is. Het heeft een andere plaats gekregen.
Ik hoef niet iedere dag verdrietig te zijn om haar te missen. En ik hoef niet voortdurend over haar te praten om te weten dat ze bij mijn leven hoort. Mijn dochter zal altijd een onderdeel van mij blijven.
‘Er staat geen termijn op het verdriet om je kindje’
Vanuit mijn eigen ervaringen ben ik me steeds meer gaan verdiepen in wat ingrijpende gebeurtenissen met vrouwen doen. Met hun emoties, hun lichaam en de manier waarop ze verder leven.
Wat ik andere ouders vooral wil meegeven, is dat er geen termijn staat op het verdriet om een kindje dat je hebt verloren. Je hoeft niet na een paar maanden weer de oude te zijn. Je hoeft niet dankbaar te zijn voor wat je nog wel hebt op de momenten dat je verdriet voelt om wat je bent kwijtgeraakt.
En je hoeft je verlies niet kleiner te maken omdat je kindje maar kort bij je is geweest. Ook wanneer je kindje tijdens de zwangerschap overlijdt, ben je moeder of vader geworden. Je hebt van je kindje gehouden, plannen gemaakt en een toekomst voor je gezien. Dat verdwijnt niet zomaar.

‘Ik mocht haar niet mee naar huis nemen, maar ik ben wel haar moeder’
Ik beviel bij 20 weken van mijn dochter. Ik mocht haar niet mee naar huis nemen en zal nooit weten hoe ze zou zijn opgegroeid. Ik zal nooit ontdekken op wie ze zou hebben geleken, hoe haar stem zou klinken of wat voor karakter ze zou hebben gehad.
Maar ik heb haar gedragen. Ze was er. En ze hoort bij mijn leven.
Ik hoop dat andere ouders die een kindje hebben verloren, weten dat hun verdriet er mag zijn. Hoe vroeg in de zwangerschap het verlies ook plaatsvond en hoeveel tijd er inmiddels ook is verstreken. Want het moederschap houdt niet op wanneer je kindje overlijdt.
Ik ging zonder mijn dochter naar huis. Maar ik ben wel haar moeder. En dat zal ik altijd blijven.
Fabienne Hederik is oprichter van Mindpiece. Vanuit haar persoonlijke ervaringen schrijft ze over vrouw-zijn, zwangerschapsverlies, emoties en de verbinding met het lichaam. Meer informatie vind je op www.mindpiece.nl of via Instagram: @_mindpiece.
Auteur Eline de Wit
Jouw babynaam op een geboortekaartje
Vul jouw favoriete babynaam in en bekijk hoe deze eruit ziet op een geboortekaartje.










