Een bevalling die even intens als bijzonder was. Kimberley Klaver beviel van haar dochter in haar ouderlijk huis, terwijl ze eigenlijk midden in een verhuizing zat. Wat begon met rustig opvangen van de weeën, veranderde plotseling in een weeënstorm. Binnen tien minuten ging ze van drie naar tien centimeter ontsluiting. Uiteindelijk beviel ze op handen en knieën, op een plek met een bijzondere emotionele betekenis.

Dansen door de weeën

De bevalling begon midden in de nacht. Kimberley kreeg weeën, die in de vroege ochtend al om de vijf minuten kwamen. Om de weeën op te vangen, besloot ze een ontspannen sfeer te creëren. Ze ging in bad, stak kaarsen aan en zette muziek op.

‘Ik danste met de weeën mee. Ik merkte dat ik vooral moest blijven bewegen, dat hielp enorm’, vertelt Kimberley. Dit alles gebeurde in haar ouderlijk huis, waar ze op dat moment verbleef omdat ze midden in een verhuizing zat. Na een ochtend vol dansen, bewegen en wegademen van de weeën, besloot ze even op bed te gaan liggen om op adem te komen.

Van drie naar tien centimeter in tien minuten

Ondertussen was ook haar zusje Melody aangekomen. Kimberley wilde haar er graag bij hebben tijdens de bevalling. Haar man was druk bezig met het opzetten van het bevalbad, waarin Kimberley graag wilde bevallen. Maar toen ze even op haar zij lag om een wee op te vangen, gebeurde er iets onverwachts. ‘Pats, mijn vliezen braken. Ik zei meteen tegen mijn zusje: nu gaat het los.’

En dat bleek niet overdreven. De weeën volgden elkaar razendsnel op en werden steeds intenser. ‘Het was een storm. Een woeste zee van weeën. Ik wilde heel graag in het bevalbad, maar ik had geen pauzes meer tussen de weeën. De weg naar het bad leek oneindig, alsof ik de Mount Everest moest beklimmen.’ In ongeveer tien minuten ging Kimberley van drie naar tien centimeter ontsluiting. Het bevalbad haalde ze daardoor niet meer.

Bevallen op handen en knieën

Kimberley voelde dat ze zich volledig aan haar lichaam moest overgeven. Ze kroop op handen en knieën en ving zo de laatste weeën op. Uiteindelijk beviel ze ook in deze houding van haar dochter.

Dat gebeurde op een plek die voor haar een bijzondere betekenis heeft. ‘Ik beviel in mijn ouderlijk huis, op een meter afstand van de plek waar mijn vader jaren geleden is overleden. Op de plek waar hij het leven liet, kreeg ik de kans om nieuw leven te geven.’ Een emotioneel moment dat deze bevalling voor Kimberley extra bijzonder maakte.

Omringd door liefde en steun

Tijdens de bevalling werd Kimberley gesteund door haar dierbaren. Vooral haar zusje Melody speelde een belangrijke rol. ‘Ik ben haar zo dankbaar. Haar woorden, scherpte en hoe goed ze mij kent, hebben me erdoorheen getrokken. Ze ontpopte zich zelfs tot assistente van de verloskundige.’

Ook haar man stond voortdurend voor haar klaar. ‘Mijn lieve man, zo vol emotie, tranen en liefde. Hij was mijn rots.’ Over haar verloskundige is Kimberley eveneens vol lof. Ze kreeg alle ruimte om haar bevalling op haar eigen manier te beleven, terwijl de verloskundige op de juiste momenten ondersteuning bood.

En dan was er nog haar moeder. Hoewel zij het best spannend vond dat Kimberley opnieuw voor een thuisbevalling koos, bleef ze tijdens de bevalling rustig. Ze hielp waar ze kon en zorgde ondertussen voor Kimberleys zoons.

‘Vrouwen zijn ontzettend krachtig’

Als Kimberley terugkijkt op haar bevalling, overheersen geluk en dankbaarheid. Niet alleen voor de mensen die haar hebben gesteund, maar ook voor haar pasgeboren dochter.

‘Ik ben ons meisje zo dankbaar. Voor de reis die zij zo moedig en krachtig heeft afgelegd en voor haar wijsheid. Ik kan wel huilen van geluk en dankbaarheid als ik erop terugkijk.’

De bevalling heeft Kimberley opnieuw laten ervaren hoe bijzonder de kracht van het vrouwelijk lichaam is. ‘Het was zo heftig en tegelijkertijd zo mooi. De kracht van het vrouwelijk lijf en het wonderlijke samenspel tussen moeder en kind zijn echt bizar.’

Eén ding weet ze zeker: die bewondering wil ze haar dochter meegeven. ‘Vrouwen zijn echt ontzettend krachtig. En dat ga ik ons meisje heel vaak vertellen.’

Auteur Eline de Wit