Bevallingsverhaal Canisha: ‘Zolang ik in mijn eigen bubbel zat, kon ik de bevalling dragen’

Mijn vliezen braken midden in de nacht

Mijn vliezen braken ’s nachts. Toch kon ik daarna eigenlijk nog gewoon lekker slapen. Pas later begonnen de weeën. Langzaam merkte ik dat ze steeds pittiger werden.

Toen voelde ik meteen een van de dingen die ik zo fijn vond aan het idee van een thuisbevalling: ik hoefde nergens naartoe. Geen autorit naar het ziekenhuis en geen nieuwe omgeving waar ik aan moest wennen. Ik kon gewoon thuisblijven, op de plek waar ik me veilig en vertrouwd voelde. Dat gaf me ontzettend veel rust.

Toen de weeën steeds sneller achter elkaar kwamen, belden we de verloskundige. Bij het eerste onderzoek bleek ik al vier centimeter ontsluiting te hebben.

Ineens kwam ik in een weeënstorm terecht

Vanaf dat moment ging het behoorlijk snel. Ik kwam in een weeënstorm terecht, waarbij de weeën heel kort achter elkaar kwamen. Daardoor waren ze ontzettend intens. Op dat moment vond ik het vooral heel heftig en overweldigend. Achteraf denk ik dat die weeënstorm er juist voor heeft gezorgd dat mijn bevalling zo vlot verliep.

Voor de bevalling hadden we een bevalbad gehuurd. Ik vond dat vooraf best een flinke investering, maar achteraf was het absoluut een van de beste keuzes die we hadden kunnen maken.

Zodra ik in het warme water stapte, merkte ik dat ik veel beter kon ontspannen. Vooral de hoge rand van het bad vond ik prettig. Het voelde alsof ik me even helemaal kon afsluiten van alles om me heen en in mijn eigen bubbel kon kruipen.

Op dat moment waren alleen mijn partner en verloskundige bij me. Geen mensen die onverwacht binnenkwamen en geen drukte om me heen. Alleen mijn vertrouwde bevalteam. Precies wat ik nodig had.

Zolang ik in mijn bubbel zat, kon ik het aan

Tijdens mijn bevalling merkte ik hoe belangrijk die bubbel voor mij was. De weeën zelf kon ik eigenlijk het beste opvangen zolang ik me volledig kon overgeven aan wat mijn lichaam deed.

Het werd vooral moeilijk wanneer ik uit die bubbel raakte en weer begon na te denken. Dan schoten er ineens gedachten door mijn hoofd. Waar is mijn verloskundige? Wat gebeurt er nu? Wat komt hierna?

Ik zat zó in mijn eigen wereld dat ik bijvoorbeeld helemaal niet doorhad dat mijn verloskundige ondertussen de kraamzorg had gebeld. Mijn lichaam leek sterk te reageren op zo’n verandering. Tijdens het telefoontje met de kraamverzorgende zwakten mijn persweeën zelfs even af.

Achteraf vond ik dat een heel bijzonder inzicht. Blijkbaar had ik die vertrouwde omgeving en de mensen om me heen echt nodig om me veilig genoeg te voelen om me volledig aan de bevalling over te geven.

Van het bevalbad naar ons eigen bed

Uiteindelijk ging ik vanuit het bad naar onze slaapkamer. Daar kwamen de persweeën weer terug. Het waren een paar ontzettend krachtige weeën. En toen was ze er ineens.

Onze dochter werd om 05.36 uur geboren, precies rond het moment dat buiten de zon begon op te komen. We hadden bewust alleen een zoutlamp aan in de slaapkamer. Daardoor was het zacht en donker in de kamer. Mijn verloskundige gebruikte haar zaklamp om genoeg te kunnen zien. In die rustige, intieme sfeer werd onze dochter geboren.

De tijd nemen voor de navelstreng en placenta

Na haar geboorte bleef de rust. Onze dochter is met een halve lotus geboren. Voor mijn bevalling had ik daar eigenlijk nooit echt bij stilgestaan, maar op dat moment vond ik het heel bijzonder.

Omdat er alle rust en ruimte was, stelde mijn verloskundige voor om de navelstreng nog wat langer verbonden te laten. Ook nam ze daarna uitgebreid de tijd om de placenta te bekijken en aan mij te laten zien.

Ik weet dat niet iedereen het een prettig idee vindt om de placenta te bekijken, maar voor mij voelde het juist heel bijzonder. Het is toch het orgaan dat je baby maandenlang heeft gevoed en zo’n belangrijke rol heeft gespeeld tijdens de zwangerschap.

Hoewel ik na de bevalling compleet uitgeput was, vond ik het waardevol om daar bewust bij stil te staan en de placenta ook echt te zien.

Alles bleef klein en intiem

Ook de eerste momenten daarna herinner ik me als heel waardevol. Toen de kraamverzorgende binnenkwam, waren we nog steeds maar met een klein groepje in onze slaapkamer.

Dat is misschien wel wat ik het fijnste vond aan thuis bevallen. Ik kon volledig mezelf zijn. Ik kon bewegen wanneer ik wilde, in en uit het bad gaan, zelf houdingen aannemen en mijn grenzen aangeven. Ik hoefde nergens naartoe en hoefde niemand anders te zien dan de mensen die ik zelf bij mijn bevalling wilde hebben.

Natuurlijk was de bevalling niet alleen maar mooi of makkelijk. Ik vond het ontzettend pittig. Er waren absoluut momenten waarop ik dacht: ik kan dit niet meer. Tegelijkertijd heb ik juist tijdens deze bevalling ervaren hoeveel mijn lichaam eigenlijk kan.

Ik zou opnieuw voor een thuisbevalling kiezen

Als ik terugdenk aan het meest intense deel van mijn bevalling, waren het eigenlijk niet eens de weeën zelf. Het waren vooral de momenten waarop ik uit mijn bubbel raakte, begon na te denken en daardoor de rust verloor. Zolang ik in mijn bubbel zat, kon ik het dragen.

Misschien is dat ook waarom ik met zoveel liefde op mijn bevalling terugkijk. Het was intens, maar tegelijkertijd ontzettend puur en intiem. De rust van ons eigen huis, mijn partner naast me, een verloskundige die vertrouwde op mij en mijn lichaam, het zachte licht in onze slaapkamer en uiteindelijk onze dochter die werd geboren terwijl buiten een nieuwe dag begon.

Het was een heel bijzondere ervaring. Als ik opnieuw zou mogen kiezen, zou ik dan ook absoluut weer voor een thuisbevalling gaan.