Merel beviel binnen 45 minuten van haar dochter: ‘Mijn man zag het hoofdje al en ving haar op’

Een zwangerschap vol onzekerheden

Mijn tweede zwangerschap kende behoorlijk wat uitdagingen. Tot twintig weken was ik ontzettend misselijk. Daarnaast bleek ik rond de bevruchting een primaire CMV-besmetting te hebben opgelopen. Dit virus kan ernstige gevolgen hebben voor een ongeboren kindje.

In Nederland wordt hier niet standaard op getest. Ik kwam er toevallig achter, doordat ik vlak voor mijn zwangerschap een andere medische screening had gehad. Toen ik dit tijdens een afspraak bij mijn verloskundige terloops vertelde, werd er direct van alles in gang gezet.

Ik werd doorverwezen naar het Radboudumc, waar we in een intensief medisch traject terechtkwamen. Er volgden veel echo’s en we werden voor moeilijke keuzes gesteld. Ook kreeg ik een hoge dosis antivirale medicatie voorgeschreven. Ik nam deze met veel tegenzin in, omdat mijn lichaam er ontzettend heftig op reageerde. Uiteindelijk besloot ik, in overleg met mijn arts, te stoppen met de medicatie.

Vertrouwen op mijn gevoel

Ik ben iemand die veel vertrouwen heeft in haar lichaam en probeert te luisteren naar wat het nodig heeft. Daarom hadden we er eerder ook bewust voor gekozen om geen NIPT te doen. Ik wist dat ik op basis van kansberekeningen geen ingrijpende beslissing zou kunnen nemen.

Tijdens iedere echo voelde ik dat het goed zat met ons meisje. En gelukkig zagen de echo’s er steeds goed uit. We kregen ook de mogelijkheid om een vruchtwaterpunctie te laten doen. Daarmee kon worden onderzocht of het virus het vruchtwater had bereikt en onze dochter mogelijk had besmet. Maar zelfs als dat zo was, betekende dat niet automatisch dat ze gezondheidsproblemen zou krijgen.

Op een gegeven moment voelde ik dat het genoeg was geweest. Na de twintigwekenecho besloot ik me terug te trekken uit het medische traject. Ik wilde weer kunnen genieten van mijn zwangerschap, zonder voortdurend bezig te zijn met wat er misschien mis kon gaan. Gelukkig kon ik terug naar mijn eigen verloskundigenpraktijk.

Opnieuw een moeilijke keuze

Rond de dertig weken zwangerschap stonden we opnieuw voor een dilemma. Na de geboorte van mijn eerste dochter was gebleken dat ik drager ben van groep B-streptokokken (GBS). Deze bacterie kan tijdens de bevalling worden overgedragen op de baby en in sommige gevallen ernstige gevolgen hebben. We moesten beslissen of we ons opnieuw wilden laten testen en of we preventief antibiotica wilden gebruiken.

Mijn verloskundige raadde me een boek van dr. Sara Wickham aan, waarin wetenschappelijk onderzoek naar GBS werd besproken. Ik las alle driehonderd pagina’s en besloot uiteindelijk om me niet te laten testen en geen preventieve antibiotica te gebruiken. Vanaf dat moment kon ik de zorgen steeds meer loslaten. Ik genoot van mijn groeiende buik en keek enorm uit naar de bevalling. Sterker nog: ik had er ontzettend veel zin in!

Om klokslag middernacht begint het

Op 1 september, precies om 00.00 uur, voelde ik mijn eerste wee. Tegelijkertijd moest ik dringend naar het toilet. Ik had diarree en voelde tussendoor nog een paar weeën.

Ik besloot onder de douche te stappen. Misschien zou het warme water helpen en zouden de weeën weer afzakken. Ondertussen begon mijn man beneden alvast het bevalbad klaar te maken. De weeën waren pijnlijk, maar nog goed te doen. Ik kon ze rustig opvangen met mijn ademhaling. Tijdens het douchen kreeg ik nog twee weeën en eigenlijk voelde ik me hartstikke goed. Toen ik uit de douche stapte, moest ik opnieuw dringend naar het toilet. Tenminste, dat dacht ik…

Maar wat ik voelde, bleek helemaal geen aandrang voor diarree te zijn. Het was een perswee! En pats, daar braken mijn vliezen. Ik keek in het toilet en zag dat het vruchtwater helder was. Wat fijn, dacht ik nog. Maar veel tijd om daarbij stil te staan had ik niet.

‘Bel de verloskundige, ze komt eraan!’

Mijn lichaam begon uit zichzelf te persen. Ik had er helemaal niets over te zeggen. Ik voelde dat onze dochter eraan kwam en dat ik het persen niet meer kon tegenhouden.

Ik riep mijn man, die meteen de badkamer binnenkwam. ‘Bel de verloskundige, ze komt eraan!’, zei ik enigszins verkrampt. Mijn man keek tussen mijn benen en zag tot zijn verbazing de bovenkant van het hoofdje al!

Hij belde direct de verloskundige en zette haar op luidspreker. Ondertussen klom ik van het toilet af en ging op handen en knieën zitten. Heel beheerst zei ik tegen mijn man: ‘Ze komt, ze komt. Pak haar!’ Ik voelde alweer een perswee aankomen. Op de een of andere manier wist ik dat dit de laatste zou zijn. Mijn man ging achter me zitten, klaar om onze dochter op te vangen. Ik perste nog één keer. En daar was ze!

Binnen 45 minuten geboren

Om precies 00.45 uur werd onze dochter geboren. Slechts 45 minuten nadat ik mijn eerste wee had gevoeld! Ze kwam ter wereld met het vlies nog helemaal over haar hoofdje. Mijn man trok dit instinctief weg. Ik gooide snel wat handdoeken naar achteren en hoorde haar eerste kreetje. Meteen wist ik: het is goed.

Ik kwam overeind en mijn man gaf onze dochter tussen mijn benen door aan mij. De placenta was immers nog niet geboren en de navelstreng zat nog vast. Ik pakte haar aan en hield haar dicht tegen me aan. Mijn man sloeg handdoeken om ons heen om ons warm te houden. Ik voelde me euforisch. Wat was dit ongelooflijk bijzonder!

Ondertussen was de verloskundige nog steeds aan de telefoon. Ze bleef vragen hoe het met me ging. Tijdens mijn eerste bevalling had ik namelijk twee liter bloed verloren, dus ze wilde zeker weten dat alles goed ging. Maar ik voelde me geweldig. Ontzettend rustig zelfs.

Samen warm onder de dekens

Mijn man maakte ons bed klaar en samen liepen we naar de slaapkamer. Daar kroop ik met onze pasgeboren dochter lekker warm onder de dekens. Ongeveer tien minuten na haar geboorte arriveerde de verloskundige. Kort daarna werd ook de placenta geboren.

We bleven ruim een uur heerlijk samen in bed liggen voordat de navelstreng werd doorgeknipt. Ik kon onze dochter meteen aanleggen en ze hapte direct goed aan. Wat een bijzonder moment. Daar lagen we dan, met z’n drieën, terwijl ons meisje nog maar net op de wereld was.

Na ruim een uur controleerde de verloskundige mij. Ik bleek tijdens de bevalling te zijn uitgescheurd, maar daar had ik helemaal niets van gevoeld. Ik moest wel gehecht worden. Dat was vervelend, maar gelukkig goed te doen. Ik zat nog helemaal vol endorfine en oxytocine. Ik voelde me kiplekker, had ontzettend veel energie en kon alleen maar genieten.

‘Ik kijk met zoveel trots en geluk terug’

Het was precies gegaan zoals het voor mij had moeten gaan. Na een zwangerschap waarin ik zoveel onzekerheden en moeilijke keuzes had gekend, voelde deze bevalling als een heel bijzondere afsluiting.

Onze dochter werd geboren in ons eigen huis, opgevangen door haar vader en meteen daarna veilig in mijn armen. Inmiddels is ze een vrolijk, temperamentvol en kerngezond meisje. Als ik terugdenk aan haar geboorte, voel ik alleen maar trots en geluk.

Met mijn verhaal hoop ik andere vrouwen te laten zien hoeveel kracht er in je lichaam kan zitten. Natuurlijk loopt niet iedere zwangerschap of bevalling zoals je hoopt, maar voor mij was het heel bijzonder om te ervaren wat mijn lichaam zelf kon.

Onze dochter werd gedragen door haar moeder en op deze wereld opgevangen door haar vader. Mooier had ik het me niet kunnen wensen.