Ervaringsverhaal: Celine verloor haar dochter Mila na zes dagen

Eigenlijk begint het verhaal van onze dochter Mila op dinsdag 17 februari. Uit het niets breken mijn vliezen. Ik ben op dat moment pas 28 weken zwanger. We moeten met spoed naar het Sophia Kinderziekenhuis.

Daar krijg ik longrijpers om de longen van Mila sneller te laten rijpen. Tegelijkertijd krijg ik weeënremmers. Het belangrijkste doel is om haar nog minimaal 48 uur in mijn buik te houden, zodat de longrijpers hun werk kunnen doen.

Gelukkig lukt dat. Donderdagavond mogen we zelfs weer naar huis. Alles ziet er goed uit en het lijkt erop dat Mila misschien nog wel een tijdje blijft zitten. Met een thuis-CTG en bedrust gaan we naar huis.

Maar diezelfde nacht gaat het alsnog mis.

Mila moet geboren worden

Ik krijg weeën en we moeten direct terug naar het ziekenhuis. Gedurende de vrijdag worden de weeën steeds heftiger. Later die avond krijg ik ineens 39 graden koorts en begin ik enorm te trillen. Er blijkt een infectie in mijn placenta te zitten. Om Mila veilig te houden, moet ze geboren worden.

Ik krijg weeënopwekkers en een ruggenprik. Daarna gaat het ineens heel snel. Binnen twintig minuten is ze er. Op 21 februari om 00.43 uur wordt onze dochter geboren: Mila Moëlle van der Heul.

Mila wordt direct meegenomen door de kinderartsen. Haar papa mag met haar mee en vanuit de bevalkamer kan ik meekijken. Daarna mag ze nog twintig minuten bij mij op de borst liggen. Vervolgens wordt ze naar ICN 3 gebracht, de intensive care voor te vroeg geboren baby’s.

Het mooiste meisje op aarde

De volgende ochtend weten we niet hoe snel we naar haar toe moeten. En daar ligt ze dan. Aan alle toeters en bellen, maar voor ons het mooiste meisje op aarde.

En ze doet het ontzettend goed. Ze ademt al grote delen zelf en haar hartslag en bloeddruk zijn stabiel.

Wel blijkt dat Mila een klein herseninfarct heeft gehad. Dit kan gevolgen hebben voor haar motoriek. Iedere twee dagen wordt ze gecontroleerd. Gelukkig blijven de scans stabiel.

We mogen veel met haar buidelen. Dat wordt al snel ons favoriete woord, want buidelen betekent kroeltijd. Met alle snoeren en slangetjes erbij ligt Mila bij ons op de borst. Wij praten tegen haar, terwijl zij in onze vingers knijpt of lekker met haar beentjes schopt.

Spicy Mila

Op de afdeling staat ze al snel bekend als een pittig meisje. Ze laat zich niet zomaar behandelen, zit met haar handjes aan haar snoeren en trekt dingen eruit zodra ze daar de kans voor krijgt. De verpleegkundigen kunnen er gelukkig om lachen.

Zo krijgt ze al snel haar bijnaam: Spicy Mila.

De dagen die volgen zijn spannend, maar vooral heel waardevol. We buidelen uren met haar en Mila blijft stabiel. Iedere ochtend horen we dezelfde fijne woorden: ze heeft het goed gedaan vannacht.

Tot die woensdag.

Ineens is Mila anders

Die ochtend hebben we nog drie uur met haar gebuideld. We merken dat ze rustiger is dan normaal, maar hebben geen idee dat er iets mis is.

Rond 17.30 uur ga ik weer even naar ICN 3. Ook de verpleegkundige vindt Mila opvallend tam. Ze besluit voor de zekerheid een foto van haar buik te laten maken.

Daarop is te zien dat er lucht rondom haar maag en darmen zit. Mila moet geopereerd worden. Later horen we dat ze NEC heeft, een ernstige darmziekte die vooral voorkomt bij te vroeg geboren baby’s.

Rond 23.00 uur begint de operatie. Om 00.21 uur komen de artsen naar ons toe.

Het is veel erger dan ze hadden verwacht.

Ze hebben ongeveer vijftig centimeter van haar darm moeten verwijderen. Ook de rest van haar darmen ziet er slecht uit en haar maag is erg kwetsbaar. De chirurg vertelt ons dat Mila nog maar een heel kleine kans heeft om te overleven.

Maar liever geven ze haar die kleine kans dan helemaal geen kans.

Onze wereld stort in.

Mila met haar strikje

Mila blijft ondertussen strijden. De verpleegkundigen maken een strikje voor op haar hoofdband. Vanaf dat moment is ze voor ons Mila met haar strikje. Dat strikje hebben we nog steeds.

Donderdag zijn we de hele dag bij haar. Vrijdagochtend zien we dat ze moe is en pijn heeft. Ze krijgt enorm veel pijnstilling, maar toch blijft ze bewegen. Met de hoeveelheid pijnstilling die ze krijgt, zou dat eigenlijk bijna niet mogelijk moeten zijn.

Dan volgt het gesprek waar we zo bang voor zijn.

Haar darmen worden steeds slechter en de bacterie heeft inmiddels haar bloed bereikt. Mila heeft pijn en de artsen kunnen niets meer voor haar doen. Ze adviseren ons om te stoppen met behandelen.

Het is het ergste moment van ons leven.

Het enige wat we nog voor haar kunnen doen, is haar zo liefdevol mogelijk laten gaan.

Op mijn borst, met haar papa naast ons, blaast Mila haar laatste adem uit.

Ons meisje, voor altijd

We hebben Mila maar zes dagen bij ons mogen hebben. Zes dagen die veel te kort waren, maar waarin ze ons heeft laten voelen hoe het is om haar papa en mama te zijn.

We hebben haar karakter leren kennen. Uren met haar gekroeld. Haar handjes om onze vingers gevoeld. Gezien hoe ze schopte, vocht en zich zelfs met iets meer dan een kilo al niet zomaar liet vertellen wat ze moest doen.

Onze Spicy Mila. Ons meisje met haar strikje.

We hadden zo veel meer tijd met haar willen hebben. Maar de zes dagen die we kregen, zijn voor altijd van ons.

En Mila is voor altijd onze dochter.