Ervaringsverhaal: Yvonne kreeg een zeldzame nichezwangerschap

Ik ben 44 jaar en moeder van vier kinderen. Mijn jongste heeft het syndroom van Down en een hartafwijking. Samen met mijn lieve, zorgzame man vormen we een hecht gezin. Ons leven is niet altijd vanzelfsprekend geweest. Misschien weet ik juist daardoor hoe kostbaar het is. Toch zou ik daar binnenkort op een heel andere manier achter komen.

Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte

Nadat ik een aantal dagen overtijd was, ontdekte ik dat ik zwanger was. Vanwege een operatie die nog geen jaar daarvoor had plaatsgevonden en andere medische redenen, werd besloten de zwangerschap af te breken. Ik kreeg hiervoor abortuspillen. Vier weken later moest ik opnieuw een zwangerschapstest doen om te controleren of de zwangerschap volledig was afgebroken.

Maar ergens voelde ik dat er iets niet klopte. Ik kon niet precies uitleggen waarom. Er waren geen duidelijke signalen. Het was puur een gevoel. Daarom besloot ik de zwangerschapstest een paar dagen eerder te doen dan afgesproken. Hij was nog steeds positief. Ik vertrouwde het niet en nam contact op. Tijdens een echo bleek inderdaad dat er iets niet goed zat. Ik werd direct doorverwezen naar het ETZ in Tilburg.

Daar kreeg ik na uitgebreid onderzoek te horen wat er aan de hand was. Er was geen levend vruchtje meer, maar het vruchtzakje was wel verder gegroeid. Het had zich ingenesteld in het litteken van een eerdere keizersnede. Ik had een nichezwangerschap.

Het vruchtzakje bleef groeien

Op dat moment wist ik nauwelijks wat een nichezwangerschap inhield. Ik begreep vooral dat de artsen zich grote zorgen maakten. Bij een nichezwangerschap nestelt een zwangerschap zich in het litteken van een eerdere keizersnede. Het is zeldzaam, maar kan ernstige complicaties veroorzaken.

Bij mij bleef het vruchtzakje groeien. De artsen moesten snel handelen, maar het was niet meteen duidelijk welke behandeling voor mij het veiligst was. Daarom namen ze contact op met het AMC in Amsterdam. Rond 23.00 uur ging mijn telefoon. De gynaecoloog vertelde dat ik de volgende dag naar Amsterdam moest komen. Hoe laat precies, wist ik nog niet.

De volgende ochtend werd ik om 07.00 uur opnieuw gebeld. Ik moest om 12.00 uur in Amsterdam zijn en mocht vanaf dat moment niets meer eten of drinken. Mijn man en ik stapten in de auto. We wisten dat het serieus was, maar ergens hoopten we nog dat het mee zou vallen. Misschien zouden ze me onderzoeken en konden we daarna weer naar huis. Dat liep anders.

Dit gaat over mijn leven

Na uitgebreid onderzoek werd duidelijk dat de artsen niet langer konden wachten. Het vruchtzakje zat nog maar enkele millimeters van de rand van mijn baarmoeder. Het gevaar bestond dat mijn baarmoeder zou scheuren en ik in korte tijd heel veel bloed zou verliezen. Ik weet nog dat ik dacht: dit gaat echt over mijn leven. Niet meer alleen over de zwangerschap die was misgelopen. Maar over míj. Over de vraag of ik mijn man en kinderen weer zou zien.

Een operatie was noodzakelijk, maar ook die bracht risico’s met zich mee. Door het littekenweefsel van mijn eerdere keizersneden kon tijdens de operatie een ernstige bloeding ontstaan. Die avond overlegden de artsen zelfs met internationale collega’s over de beste en veiligste manier om mij te opereren. Terwijl zij alles deden om een plan te maken, had ik maar één gedachte: ik wil terug naar mijn kinderen.

Een bericht voor mijn kinderen

De volgende ochtend om 07.00 uur werd ik klaargemaakt voor de operatie. Ik was doodsbang. Toen kreeg ik de mogelijkheid om mijn kinderen nog een bericht te sturen. Niemand kon mij op dat moment beloven dat ik de operatie zou overleven. Dat moment vergeet ik nooit meer. Je kan jezelf vertellen dat de artsen weten wat ze doen. Je kunt proberen sterk te blijven. Maar als je je kinderen een bericht stuurt met de gedachte dat dit misschien wel het laatste is wat ze ooit van je zullen lezen, dringt pas echt door hoe kwetsbaar het leven is. Ik liet mijn kinderen weten hoeveel ik van ze hou. Daarna ging ik biddend en doodsbang, maar toch met een bepaalde rust, de operatie in. Drie uur later werd ik wakker op de uitslaapkamer. De operatie was geslaagd. Ik leefde. Mijn baarmoeder was niet gescheurd. Ik mocht terug naar mijn gezin.

De kleine dingen zijn niet meer vanzelfsprekend

Hoewel ik lichamelijk nog moest herstellen, voelde het alsof ik een tweede kans had gekregen. Sindsdien kijk ik anders naar mijn leven. Naar mijn kinderen en mijn man, maar vooral ook naar alle kleine momenten die zo gewoon lijken. Een knuffel van mijn kinderen. Samen aan tafel zitten. Een stem vanuit een andere kamer horen. Gewoon thuis zijn. Voor mij zijn die dingen niet meer vanzelfsprekend. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn man, die geen moment van mijn zijde is geweken. Voor mijn kinderen. En voor de artsen en specialisten die alles op alles hebben gezet om mij veilig door deze situatie heen te helpen.

Daarom deel ik mijn verhaal

Ik vertel mijn verhaal niet om andere vrouwen bang te maken. Juist niet. Ik wil vooral dat meer vrouwen weten dat een nichezwangerschap bestaat. Na mijn drie keizersneden had ik nooit gehoord dat een volgende zwangerschap zich in het litteken van een eerdere keizersnede kon nestelen. Het is zeldzaam, maar mijn ervaring laat zien dat de gevolgen ernstig kunnen zijn. Ik hoop daarom dat er meer bekendheid voor komt. Dat vrouwen die een keizersnede hebben gehad weten dat ze vragen mogen stellen en dat ze om uitleg mogen vragen wanneer ze zich zorgen maken. Maar er is vooral één ding dat ik andere vrouwen wil meegeven: neem jezelf serieus als je voelt dat er iets niet klopt.

Ik besloot mijn zwangerschapstest een paar dagen eerder te doen. Ik had ook kunnen denken: ik wacht wel tot de afgesproken dag. Maar iets in mij zei dat ik niet moest wachten. Dus trok ik aan de bel. Daardoor werd ik onderzocht en werd mijn nichezwangerschap op tijd ontdekt. Dat betekent natuurlijk niet dat ieder onderbuikgevoel betekent dat er iets ernstigs aan de hand is. Maar als je je zorgen maakt, stel dan vragen. Vraag om uitleg. En ben je niet gerustgesteld? Neem dan opnieuw contact op met je zorgverlener.

Ik mocht naar huis

Toen ik die ochtend naar de operatiekamer werd gebracht, wist ik niet zeker of ik mijn kinderen nog zou zien. Nu kijk ik soms naar mijn gezin en denk ik terug aan dat moment. Ik ben 44 jaar. Ik ben moeder van vier kinderen en ik heb van heel dichtbij ervaren hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Mijn verhaal begon met een zwangerschapstest die positief bleef, maar het eindigde met iets wat ik nooit meer als vanzelfsprekend zal zien.

Ik mocht naar huis. Naar mijn man. Naar mijn kinderen. Naar mijn leven. Dat is misschien wel wat ik het liefst wil meegeven: luister naar jezelf en trek aan de bel als je je zorgen maakt. Ik ben ontzettend blij dat ik dat heb gedaan.