Blog
Moeder houd hand vast van peuter die klaar is voor operatie

Een paar weken geleden moest mijn middelste ventje (3 jaar) onder het mes. Een routine-operatie, geen gevaar, wel algehele narcose. In de aanloop naar deze operatie toe, luisterde ik toevallig vaak naar het nummer van Mollie Sande, genaamd Rosa Himmel (roze hemel). Een prachtig nummer: haar stem en een enkele piano op de achtergrond.

In het echte leven was het geen Rosa Himmel. Ik vond het heel spannend dat hij naar het ziekenhuis moest en dan ook nog in Dublin… Een ander land met een andere taal en een andere manier van doen.

En hoewel ik heel goed wist dat de betreffende arts deze ingreep al honderden keren had gedaan en een autoriteit is op dit gebied: het blijft wel mijn kleine ventje die dit moest ondergaan. Dat perfecte gave jochie, gegroeid in mijn buik, moest in een ballonnetje blazen om in slaap gehouden te worden.

Zenuwachtig

Ik denk dat iedere moeder het gevoel herkent: wanneer er iets aan de hand is met je kind, hoe klein of groot ook, kleurt je roze hemel een beetje donker. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten en dat maakte mij zenuwachtig. De tranen zaten hoog en ik kocht mij een ongeluk aan cadeautjes voor mijn ventje, die verwender werd van dit ene ziekenhuisbezoek dan alle verjaardagen bij elkaar.

Toen de dag eenmaal daar was, reden we met z’n tweetjes naar het ziekenhuis. Mijn man bleef bij de andere twee kinderen. Als het goed was, zouden we na een paar uurtjes weer thuis zijn. Mijn zoontje viel onderweg in slaap en eenmaal aangekomen moest ik hem wakker maken. Een beetje verward vroeg hij of de dokter al klaar was. “Nee lieverd, we gaan er nu naartoe.”

Het ziekenhuis

Allerhartelijkst werden wij door de Ierse zusters welkom geheten. Alles ging heel snel en voor ik het wist zaten we al in de speelruimte te wachten tot we aan de beurt waren. Een ellenlange vragenlijst moest ik beantwoorden en toen was het zover: de dokter was klaar.

Ik moest een operatiejas aan en een gek hoedje op, zoonlief kwam niet meer bij. Ik werd nog een paar keer heel lief gerustgesteld door wat zusters, die doorhadden dat ik het hier toch wel moeilijk mee had.

De OK

Onze naam werd omgeroepen en we mochten de OK in. Een hele aardige anesthesist legde mij uit wat er ging gebeuren, maar het mannetje luisterde al niet meer. Hij klampte zich aan mij vast en ik voelde zijn hartje heel snel kloppen.

Terwijl ik hem vasthield, moest hij in een kapje blazen. Terwijl de narcose zich nestelde, verzette mijn ventje zich ertegen, wat een heel naar gevoel was. Hij worstelde op mijn schoot en het enige wat ik kon doen was zeggen dat het goed zou komen.

Na een paar seconden was hij vertrokken en nam de dokter hem van mij over. Ik werd rustig naar buiten begeleid en daar brak ik. Ik belde mijn man en na zijn geruststellende woorden kalmeerde ik weer en nam ik in de wachtkamer plaats. Rosa Himmel durfde ik niet te luisteren.

Opgelucht

Na een zenuwslopend half uurtje werd ik uit mijn lijden verlost en mocht ik naar de uitslaapkamer. Mijn zoontje lag nog diep in slaap, allerlei slangen lagen om hem heen en hij leek zo kwetsbaar daar in dat grote bed. Gelukkig werd hij na een paar minuten wakker en bleek alles in orde. De dokter kwam ons nog een hand geven en verzekerde mij dat het perfect was verlopen.

Mijn kleine mannetje was de rest van de dag nog heel erg wazig en wilde meteen naar bed toen we thuiskwamen. Daar viel een last van mijn schouders en kleurde de hemel letterlijk en figuurlijk weer roze toen ik zijn gordijnen dicht trok en hij naar dromenland vertrok.

Blogger_Noor

Noor (34) is moeder van 3 kleine zoons. Ze woont in Dublin en is mede-eigenaar (samen met Claire) van www.happymoms.nl, een community voor en door moeders. Ze schrijft over de mooie en positieve kant van het moederschap, maar toont ook de kwetsbaarheid die erbij komt kijken. Insta @happymoms.nl