Ervaringsverhaal: Heidi verloor haar dochter Loua toen ze 4,5 maand oud was

Ons vrolijke en sterke meisje

Op 22 februari 2025 werd onze dochter Loua geboren in het ziekenhuis in Hardenberg. Ze was een gezond, vrolijk en sterk meisje. Vanaf het eerste moment bracht ze ontzettend veel liefde en vreugde in ons leven. Vrijdag 11 juli 2025 begon als een gewone dag. Mark was vrij en bracht Loua naar de opvang. Voordat ze vertrokken, rende ik nog snel naar beneden om haar slaapzakje te pakken. Loua was die ochtend zó vrolijk, nog meer dan anders. Daarom gingen we nog even met z’n drieën op de bank zitten om te knuffelen.

We hadden het over onze vakantie naar Frankrijk, waar we in augustus twee weken naartoe zouden gaan. We hadden er ontzettend veel zin in. Heel even twijfelden we nog of we Loua die dag wel naar de opvang moesten brengen. Ze was zo vrolijk en blij. Maar tijd samen was voor ons ook fijn en Loua had het altijd naar haar zin op de opvang. Dus brachten we haar toch.

Wat veel sirenes

Een tijdje nadat Mark thuiskwam, zaten we samen achter in onze serre. Op een gegeven moment hoorde ik sirenes. ‘Wat veel sirenes’, zei ik nog. We wonen dicht bij de N36, dus heel vreemd was dat niet. Toch viel het me op. We zouden die dag samen naar Hardenberg gaan. Normaal gesproken reden we via de Hardenbergerweg, langs de kinderopvang, maar toevallig namen we deze keer een andere route. Vlak voor de Evenementenhal in Hardenberg werd ik gebeld door een anoniem nummer. Ik nam op. ‘Politie Hardenberg, bent u de moeder van Loua Heine?’ Op dat moment zakte de grond onder onze voeten weg. Ik schreeuwde naar Mark: ‘Het is Loua!’ De politie vertelde dat Loua was gereanimeerd en dat haar hartslag weer stabiel was. We reden onmiddellijk naar de kinderopvang. Loua kon vanaf 3,5 maand al rollen en was altijd zo sterk. Ik dacht maar één ding: haar hartje klopt weer. Ze is sterk. Hier komt ze nog wel uit.

Omringd door hulpverleners

Toen we bij de kinderopvang aankwamen, stonden daar overal hulpdiensten. Een agent kwam naar ons toe en zei: ‘Haar hartslag is stabiel, maar het ziet er niet goed uit.’ Binnen zagen we ons meisje liggen, omringd door hulpverleners. Ik pakte haar handje en gaf haar een kus. Daarna konden we niets anders doen dan de artsen hun werk laten doen.

Loua werd met de traumahelikopter naar het UMCG in Groningen gebracht. Wij reden erachteraan. In het ziekenhuis hoorden we wat er was gebeurd. Loua was op de opvang op haar buik gevonden en reageerde niet meer toen ze werd aangetroffen. Toen we eindelijk bij haar mochten, werden er verschillende onderzoeken gedaan. Loua reageerde nergens meer op.

Het nieuws dat geen enkele ouder wil horen

Na een scan volgde het gesprek dat ons leven voorgoed veranderde. De artsen vertelden ons dat Loua vrijwel geen hersenactiviteit meer had. Ze konden niets meer voor haar doen. Volgens het protocol moest ze nog 24 uur aan de beademing blijven. Die nacht bleven we bij haar. We lagen bij haar, hielden haar vast, knuffelden haar en praatten tegen haar. We wilden ieder moment dat we nog met haar hadden koesteren. De volgende ochtend, op 12 juli om 09.30 uur, werd Loua van de beademing gehaald. Ze lag in mijn armen en Mark zat naast ons. We vertelden haar dat het goed was. Dat ze genoeg had gevochten. Onze sterke meid bleef daarna nog een uur bij ons. Om 10.30 uur overleed Loua in mijn armen. Ze was pas 4,5 maand oud.

Geen oorzaak gevonden

Na haar overlijden volgden verschillende onderzoeken. We wilden zo graag weten wat er was gebeurd. Hoe kon ons gezonde meisje ineens overlijden? Ongeveer zeven weken later kregen we de uitslagen. Er was geen medische oorzaak gevonden voor haar overlijden. Loua was een gezond meisje. Haar overlijden werd uiteindelijk vastgesteld als wiegendood. Thuis sliep Loua altijd in een inbakerlaken van Fedde&Kees, waardoor ze niet kon omrollen. Op de opvang sliep ze zonder dit lakentje. Ze was daar op haar rug in bed gelegd, maar kon op dat moment zelf al omrollen. Later hoorden we dat ze op de opvang eerder ook een keer op haar buik had geslapen. Wat er die dag precies is gebeurd, zullen we nooit zeker weten. En juist dat maakt het soms extra moeilijk.

Voor altijd ons kleine boefje

Loua was een vrolijk en krachtig meisje dat in haar korte leven ons hele leven heeft gevuld met liefde. Het verlies van een kind is het vreselijkste wat je als ouder kan overkomen. Het gemis is niet in woorden uit te drukken. We denken iedere dag aan haar. Soms overheerst het verdriet, soms de boosheid en soms zijn er momenten waarop we met een glimlach aan haar kunnen denken. Loua blijft voor altijd ons kleine boefje. Ons meisje dat maar 4,5 maand bij ons mocht zijn. ❤️

Verdriet én weer vreugde

Inmiddels zijn we een tijd verder. We missen Loua nog iedere dag. Mark en ik hebben allebei veel verdriet en boosheid gevoeld. We hebben verschillende onderzoeken laten doen, maar telkens kwam hetzelfde naar voren: Loua was een gezond meisje. Afgelopen juli zijn we opnieuw ouders geworden van een dochter: onze lieve Millie. We genieten ontzettend van haar. Ze lijkt op haar grote zus, maar als we foto’s naast elkaar leggen, zien we ook duidelijk de verschillen. Het zijn echt zusjes, maar ieder met een eigen gezicht en karakter. Dat voelt voor ons heel fijn. Millie vervangt Loua niet. Dat zou ook nooit kunnen. Loua zal altijd haar grote zus zijn en onderdeel blijven van ons gezin. Het leven na het verlies van Loua blijft zoeken. De ene dag gaat het beter dan de andere. We hebben geleerd dat die gevoelens naast elkaar mogen bestaan. Er mag verdriet zijn om alles wat we met Loua zijn verloren. Maar er mag ook weer vreugde zijn. En tussen die twee in blijft Loua altijd bij ons.