Blog
Zwanger partner zonder kinderwens

Ik begon mijn relatie met Bart redelijk relaxed. Op date 3 vertelt hij mij geen kinderwens (meer) te hebben en ik vertel over mijn plannen en zoektocht. Wellicht stom en naïef, maar we besluiten het even naast ons neer te leggen en toch volop te genieten van elkaars gezelschap. Bart blijft de legendarische woorden "we zien wel" herhalen. Hij vindt het zonde om niet van elkaars gezelschap te genieten zolang het kan.

Er volgen heerlijke vrijpartijen, weekendjes weg, open haard momenten en heerlijke avonden met vrienden. Hij geeft mij na al die jaren alleen te zijn geweest het gevoel van geborgenheid. Het blijkt ook nog eens een man te zijn met wie ik eerlijke en open gesprekken kan voeren. Een heerlijk gevoel!

Mijn kinderwens

Maar ja, die kinderwens blijft bestaan. Vrienden van me denken dat Bart nog wel een andere mening zal krijgen naarmate de relatie langer duurt. Een enkele vrouw adviseert me gewoon “zwanger te worden” en dan zal hij vanzelf wel blij zijn. Het eerste is helaas nooit gebeurd. Het tweede kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik kan dat zowel hem, mezelf als een kind niet aandoen.

Mijn zoektocht leidt mij uiteindelijk naar 2 leuke homo-mannen die samen met mij ouders van een kindje willen worden. Ik houd Bart op de hoogte van alle stappen. Ik vind het wel lastig dat het initiatief om te praten over dit onderwerp vaak van mijn kant moet komen. Het lijkt alsof Bart het zoveel mogelijk nog weg wil stoppen. Hij maakt zich wellicht pas zorgen als het zover is. Mijn staat van “minder vruchtbaar” kan er immers nog voor zorgen dat ik helemaal niet zwanger kan worden en dan zouden we voor niets onze relatie hebben verbroken.

Zwanger van een ander

Ik blijk echter al na 2 inseminaties zwanger te zijn. Ik bel Bart enkele uren nadat ik met de 2 papa’s de zwangerschapstest heb gedaan. Hij feliciteert me. Ik voel dat hij dat oprecht meent. Achteraf blijkt dat hij het vanaf dat moment toch moeilijker krijgt. Er volgen voor hem weken met slapeloze nachten en slecht eten.

Ik heb ondertussen de hoop dat ik zowel Bart als mijn zwangerschap naast elkaar kan laten plaatsvinden. Ik geloof dat ik, als co-ouder ook voldoende tijd over heb voor Bart. Aangezien Bart ook graag veel tijd alleen doorbrengt, lijkt me dit op een of andere manier wel een ideale situatie. Doordat ik de kinderen 50% van de tijd heb, heeft Bart dan lekker momenten voor zichzelf. En de andere 50% kunnen we van elkaars gezelschap genieten.

Op deze manier leg ik geen druk op de relatie en hoeven we ook niet op stel en sprong samen te wonen. Ik zie heel veel voordelen voor hem. Helaas gaan de gedachten van Bart een andere kant uit. Hij is bang toch een deel van de zorg en verantwoordelijkheid op zich te nemen. Hij beseft dat hij niet gelukkig zal worden met de nieuwe situatie.

Bedankt Bart

Na 3 maanden zwangerschap besluit hij uiteindelijk definitief een punt achter onze relatie te zetten. Ik vind het jammer, maar ik heb respect voor zijn besluit zoals hij dat voor die van mij heeft. En ondanks dat we geen relatie meer hebben houd ik nog steeds van hem en heeft hij mij weer wat vertrouwen in relaties gegeven. Daarnaast hebben dat vertrouwen en de naïeve hoop van mezelf dat deze relatie kon bestaan naast de vervulling van mijn kinderwens, er mede voor gezorgd dat ik deze grote stap durfde te wagen. En daar ben ik Bart heel dankbaar voor. Hoe vreemd dat ook mag klinken…