Blog
echo baby 8 weken - blogger m

Bijna acht weken zwanger, zo bleek uit de echo die wij afgelopen vrijdag hadden. De tweede van september 2016. Ondanks dat heuglijke nieuws, kan ik nog niet dol van euforie door de huiskamer heen en weer rennen en springen. Ik ben wel blij, heel blij zelfs, maar het is niet het gevoel dat je krijgt wanneer jouw favoriete voetbalclub in de laatste minuut de winnende goal maakt. Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik ben de vader.

Voor het ‘echie’

We hadden in de ochtend een afspraak bij de verloskundige. Alles was net zoals op televisie. Een verloskundige in een bijbehorend uniform, een drietal standaardvragen vooraf, zo’n bed met al die apparatuur daarnaast, een transducer waarmee op de buik dient te worden gedrukt (ik heb op Wikipedia opgezocht hoe dat heet), en dan nog zo’n groot zwart scherm met een grijs vlak en een hoop onherleidbare cijfertjes, lettertjes en stipjes, waar ik weinig wijzer uit kon worden. Dat alleen al maakte het spannend en bijzonder, want je weet hoe het zou moeten gaan, maar ineens is het ‘voor het echie’.

Condoom en glijmiddel

Doordat mijn vrouw nog maar zo kort zwanger is, werd er gekozen voor een inwendige echo. Eerlijk gezegd is dat enigszins ongemakkelijk als man wanneer je ernaast gaat zitten (aan het hoofdeinde, voor de zekerheid). We waren nog geen vijf minuten in de kamer of de verloskundige deed er een condoom omheen en ging met glijmiddel aan de haal. Heel bewust keek ik strak en gefocust naar het scherm, om zo net te doen of ik het de normaalste zaak van de wereld vond, maar het was eigenlijk gewoon heel raar.

4 mooie pixels

Hoe dan ook, al vrij snel zag ik een grote zwarte ballon met daarin een lichtgrijs vlekje. In dat vlekje waren vier pixels te zien die ritmisch en snel oplichtten. Mijn vrouw had bijna tranen in haar ogen van blijdschap en geluk, zo verklaarde ze, maar ik dacht alleen zoiets als: mooi. Niet veel meer dan dat. Geen uitroep, geen vreugdedans. Nee, “mooi”. Ik zei het niet eens, ik dacht het slechts. Nu was het ook mooi, maar dat doet geen recht aan de werkelijke schoonheid ervan. Alsof ik mij nog niet emotioneel durfde te hechten.

Overigens heb ik dat gevoel al sinds we erachter kwamen dat ‘we’ zwanger waren, een maand geleden. We wilden zwanger worden, dus als het lukt is dat ontzettend fijn en leuk. Alleen dacht ik op het moment dat ik het tweede streepje zag verschijnen onmiddellijk aan alle dingen die mis konden gaan.

Is ze nog wel misselijk?

Bijna iedere dag stuur ik mijn vriendin een berichtje of alles nog goed gaat, duim ik dat er geen bloed komt. Als zij erg misselijk is, ben ik blij. Niet direct omdat ik sadistisch ben, al is het ook wel een beetje grappig, maar omdat het volgens 24baby.nl en mijn zwangerschapsapp een goed teken is. En nu ik dan eindelijk weet dat het hartje het doet, houd ik die van mij vast tot over tweeënhalve week, wanneer de volgende echo is. In feite maak ik mijzelf minstens zoveel zorgen als dat ik voorpret heb.

Ik denk, en hoop, dat die euforie pas komt als dat kleine ding geboren is. Dat ik dan zorgeloos naar het gezichtje, die kleine vingertjes met nog kleinere nageltjes en dat schattige neusje kan kijken. Hoewel, wat als het kleintje opeens eng begint te kuchen..?

(nog) Anonieme papa-to-be

Ik ben 27 jaar en ik kom uit Apeldoorn (geboren en getogen). We zijn nu zwanger van ons eerste kindje en ik ben dan ook erg onder de indruk van alle bijzondere dingen die je meemaakt. We zijn enkele maanden geleden getrouwd, dus het is een enerverend jaar!