Blog
echo_van_blogger eva_

Onze eerste echo wilden we niet afwachten tot pas bij de officiële 12 weken. Het idee dat je dan eventueel wekenlang met een overleden embryo in je lichaam rondloopt, trok ik niet. Daarvoor waren we ook veel te nieuwsgierig!

Pretecho

Bij onze zelf berekende termijn van 7 weken zaten wij bij de echoscopist die ‘pret-echo´s‘ maakt. Dat zijn echo’s die je voor de lol maakt en niet medisch nodig zijn volgens de Nederlandse zorgverzekeraars. Al zal de echoscopist het je heus wel vertellen als er iets vreemds te zien is. Voor een paar tientjes kan je al vanaf 6 weken bij sommige echoscopisten terecht om te kijken of er leven is in je baarmoeder.

‘Shit, ik ben m’n bril vergeten’, fluister ik terwijl ik mijn ogen samenknijp om iets te kunnen zien. ‘Kijk, daar klopt het hartje!’ roept mijn echo-ervaren vriend. Ik zie dus niets. Ja, een soort op een konijn lijkend boontje. Dat dat het moet zijn is logisch door de muis van de echoscopist die er steeds naar wijst.

Ik zie het hartje van mijn eigen kind niet knipperen en vind mezelf nu al een slechte moeder. ‘O ja’, lieg ik. Ik leun teleurgesteld achterover terwijl ik de blije gezichten van mijn vriend en de echo-mevrouw bekijk.

Intense ervaring?

Ik vind de hele ervaring niet zo intens bijzonder als ik had verwacht. Als je me had verteld dat het een video was van andervrouws baarmoeder die werd afgespeeld, had ik je meteen geloofd. Waar was die spontane diepe verbintenis die je moet voelen met dat minuscule knipperende boontje? Kwam het doordat ik mijn bril was vergeten? Was dit wel zo’n goede beslissing allemaal? Kan ik nog terug?