Blog
zwangere-vrouw-steunt-op-man-tijdens-weeen-

Het is middag en 'mijn mama' rommelt en voelt zich niet heel lekker. Ze heeft ook harde buiken. Ik ga naar bed met het idee dat ik wel eens gebeld kan worden vannacht. Ik ben er al dagen behoorlijk mee bezig, ook omdat ze al over tijd is.

‘s Ochtends heb ik geen telefoontje gehad. We appen en ze heeft nog steeds harde buiken. Ik ben heel alert, zit al met één bil in de auto, kijk elke vijf minuten op m’n telefoon en vraag me elke minuut af hoe het is.

Een vriendin appt of ik nog mee ga naar het festival, maar ik kijk het even aan. Oeiiii. Ik wil eigenlijk zóoo graag mee, heb me er namelijk al héél lang op verheugd!!

Aan het eind van de ochtend app ik ‘mijn mama’. Ze heeft nog steeds last van harde buiken, ze gaat rusten.

Rusteloos

Ohhhh, ik durf niet naar het festival en app m’n vriendin af (jammer, héél jammer). Ik voel me in tweeën gescheurd want ik wil écht ontzettend graag naar het festival, maar wacht ook op de bevalling.

Enigszins teleurgesteld, maar ook vol spanning afwachtend op wat komen gaat, tuur ik vervolgens elke vijf minuten verlangend naar m’n telefoon. Het is bijna ziekelijk. Ik voel me ondertussen a-relaxed, ben afwisselend gespannen en baal.

Rusteloos loop ik door de kamer, pak niks aan ‘want ik kan zó weg worden geroepen’.

Balen

Ik hoor niets van ‘mijn mama’, maar wil haar ook niets steeds stalken. Stiekem het liefst wel: ik wil eigenlijk per minuut horen hoe het ervoor staat.

Facebook stroomt vol met leuke berichten over het festival en ik zit me te verbijten, kan niet meer genieten, zelfs niet van het zonnetje. Ik baal dat ik niet op het festival ben, baal dat ik nog niet aan het fotograferen ben, baal dat ik m’n telefoon niet met rust kan laten, baal dat ik niet relaxed ben. Zucht…

Gelukkig kan ik op dat moment mijn ei kwijt bij mijn collega-geboortefotografen en spui m’n onvrede en m’n baaldag. Ondertussen is het nog steeds héél stil bij ‘mijn mama’.

Dan herhalen zij wat we hebben geleerd:

  • Leef gewoon je leven door
  • Ga niet stil staan
  • De ouders weten dat je tijd nodig hebt om spullen te pakken of ergens vandaan te komen
  • Een baby is er nooit binnen een uur (uitzonderingen daar gelaten)
  • Etc. etc…
  • Eigenlijk allemaal dingen die ik zelf ook wel weet.

    Rust hervonden

    Inmiddels ben ik rustiger en heb me erbij neergelegd dat ik gewoon thuis blijf. ‘s Avonds app ik dan toch ‘mijn mama’ (ik kon me écht niet meer inhouden) en ze heeft vanmiddag heerlijk geslapen en is even naar buiten geweest. Ze voelt niets meer.

    Als ik dat toch had geweten… Was ik nou maar gewoon gegaan. Maar dat is het precies, je weet het nooit van te voren.

    De volgende dag teer ik nog steeds op mijn herwonnen rustige gevoel. Ik app niet en ga met m’n dochter de stad in. Daarna drink ik koffie bij oma, allemaal heel rustig en gezellig…

    …En dán, dan word ik gebeld dat het is begonnen: de weeën zijn al vrij heftig, de verloskundige is net weg en komt over anderhalf uur terug, er is 2 cm ontsluiting. De papa vraagt of ik al wil komen, omdat ze het idee hebben dat het snel kan gaan. Normaliter ga ik pas bij een centimeter of vier à vijf rijden, maar uiteraard kom ik zo snel mogelijk. Ik breng m’n dochter naar huis, pak m’n spullen en rij binnen drie kwartier naar het gezin. Ik ben ruim op tijd.

    Een wijze les

    Dit betrof één van mijn eerste bevallingen als geboortefotograaf. Inmiddels ga ik gewoon m’n gang als ik stand-by sta: ik ga overal naartoe waar ik maar zin in heb. Tot op zekere hoogte natuurlijk. Een weekendje Maastricht is niet echt handig als je in 200 km verderop woont, maar er is veel wél mogelijk. En ik kan het met een rustig gevoel doen. Ik kan ook gerust m’n telefoon in m’n tas laten zitten (oké, uiteraard wel met het volume op hard). Inmiddels ben ik eens gebeld tijdens een vrijdagmiddagborrel, in de trein en natuurlijk ook als ik heerlijk lag te slapen …

    Kortom, wachten kan belastend zijn, maar het is net hoe je ermee omgaat. Duidelijke afspraken zorgen ook voor rust. Intensief app-contact vanaf het moment dat het ‘rommelt’ is belangrijk. Ik kan gestrest gaan zitten wachten, maar dat doen de ouders ook niet. Zij leven tenslotte ook hun leven ‘gewoon’ door totdat de kleine zich aandient. En als ik écht speciale dingen niet wil missen, kan ik terug vallen op een fijne back-up!

    Ja, het is even wennen aan het vak geboortefotograaf, maar wat is het mooi!!!

Geboortefotografen.com

Hallo! Wij zijn de beroepsvereniging Geboortefotografen.com. Iedere maand schrijven wij een blog over een bijzondere, hilarische of emotionele gebeurtenis die wij meemaken tijdens ons werk als geboortefotograaf.