Blog
2 baby's

Mijn dochter scheelt 3 maanden met de dochter van één van mijn vriendinnen. Het grappige is dat wij zelf ook drie maanden schelen. Hoe bijzonder is dat?!!

Wat ons betreft was het duidelijk, onze dochters moesten wel onafscheidelijk worden! Tja… Dat vriendschap niet iets is wat je afdwingt, dat wist ik eigenlijk wel. Maar dat onze dochters elkaar misschien niet zo leuk zouden vinden, daar had ik niet echt op gerekend.

Kijken versus bewegen

In de eerste maanden was het leeftijdsverschil nog iets te groot. Mijn dochter keek alleen nog maar een beetje om zich heen, terwijl de dochter van mijn vriendin al omrolde en lekker ongecontroleerd met haar benen en armen bewoog. Daar schrok mijn dochter dan weer van en dan was het de rest van de tijd huilen totdat we weer naar huis gingen…

Steeds kleiner verschil

Inmiddels is mijn dochter 9 maanden en die van mijn vriendin 1 jaar. Het leeftijdsverschil wordt qua ontwikkeling steeds kleiner, en ik verheugde me dan ook op hun bezoek.

De eerste tien minuten waren aandoenlijk, en mijn vriendin en ik keken verliefd naar onze meiden. Mijn dochter in de loopauto, haar dochter die er tegen aan stond. Mijn dochter probeerde het gezicht van de dochter van mijn vriendin aan te raken en ze brabbelden beiden in hun eigen taaltje. Super schattig! EN zo te zien vriendinnen voor het leven… Of…

Gillen versus huilen

Zo ‘speelden’ onze meiden lekker verder, terwijl wij eindelijk even tijd hadden om bij te kletsen. Totdat mijn dochter van zich liet horen door middel van een ‘gilletje’ (klinkt lief, is waarschijnlijk ook niet kwaad bedoeld, maar er zit een aardig volume op).

Op zich niks nieuws, mijn dochter is nou eenmaal enthousiast en gillen hoort daarbij… Maar de reactie van de dochter van mijn vriendin, daar had ik niet op gerekend. Het kleine meisje begon hartverscheurend te huilen. Kan gebeuren, is misschien even schrikken, maar nu heeft ze het gehoord, dus opgelost dacht ik nog.

Maar niks was minder waar. Mijn dochter bleef af en toe gillen. Waarna de dochter van mijn vriendin weer in huilen uitbarstte. En beiden nog te klein om aan ze uit te leggen wat er precies gebeurt.

Tot zover de prille vriendschap tussen onze meiden. (voor nu dan…) Misschien als ze kunnen praten… En wij? Wij hebben afgesproken de volgende keer weer eens zonder onze meiden af te spreken.