Blog
zwangere_vrouw_houdt_man_vast_bij_arm_tijdens_de_bevalling

Als geboortefotograaf heb je keurig alle ingevulde formulieren van de uitgerekende mama’s klaarliggen. Namen, telefoonnummers, adressen van ziekenhuizen en ga zo maar door. Alle informatie die je direct nodig hebt als je opgeroepen wordt, zodat je niet midden in de nacht nog op zoek moet gaan naar mailtjes en routes moet opzoeken. Kortom, je bent zo goed mogelijk voorbereid. En toch kan je dat nooit helemaal zijn.

In de file

Zo ben ik weleens in een enorme file terechtgekomen toen er op ongeveer 300 meter van het ziekenhuis een ongeluk was gebeurd. Muurvast stond het verkeer, uitgerekend voor de afslag die ik moest hebben. Zie dan maar eens uit de file te komen en sluiproutes op te zoeken. Ik moest wel, want het verkeer stond muurvast. Stil blijven staan was geen optie. In de wetenschap dat de mama snel zou bevallen en dit haar derde was, kan je je voorstellen dat ik niet rustig in mijn auto zat. Ik heb het gered, maar ik had geen minuut later moeten komen.

Waar ben ik?!

Meestal rijden we in het holst van de nacht richting ziekenhuizen. En die routes en omgeving zien er dan toch anders uit. Helemaal als er ’s nachts aan de weg wordt gewerkt en er omleidingen zijn. Zo was ik al eerder bij dit Amsterdamse ziekenhuis geweest, toen ik daar om 02.00 uur naartoe reed. Ook nu was de voorspelling dat deze mama snel zou bevallen, maar goed: eerste kindje, je weet het nooit.

Toch was ik op tijd die kant op gegaan, maar ik werd bij het ziekenhuis omgeleid. Alles was afgesloten, dus ik volgde keurig de omleidingsborden. Wat kan mij gebeuren zolang ik die borden maar volg? Toen ik na een heel rondje weer bij het begin aankwam, begon ik me zorgen te maken. Ik had vast in het donker een pijl of bord gemist, dus snel nog maar een rondje…

Ook na het tweede rondje kwam ik niet bij de parkeergarage van het ziekenhuis uit. De paniek begon toe te slaan, helemaal toen ook het mobiele internet eruit lag waardoor ik geen Google Maps kon raadplegen. Want ik was inmiddels aardig gedesoriënteerd. Ik zag allemaal hoge gebouwen, maar geen ziekenhuis. Alles lijkt op elkaar in het holst van de nacht.

Met de benenwagen

Toen de papa mij belde met de vraag of ik er bijna was, omdat ze volledige ontsluiting had, kon ik wel janken. Ik ben door rood gereden en heb in paniek midden op de weg gekeerd. Uiteindelijk heb ik besloten om mijn auto half in een bosje op de stoep te parkeren en dan maar rennend naar het ziekenhuis te gaan. Op dat moment besloot ik te stoppen met mijn beroep, zo rot voelde ik mij. En zo betrokken ben je dus bij het werk.

Uiteindelijk ben ik rennend door de gangen naar de juiste afdeling en verloskamer gegaan, met de camera al in mijn hand. Volledig buiten adem stormde ik de kamer binnen en slaakte een enorme zucht van verlichting toen ik nog geen baby aantrof. Pfffff, ik was op tijd, maar dan ook nét op tijd. Want nog geen tien minuten later werd een prachtig meisje geboren. En ik was erbij. Weliswaar tien jaar ouder, maar ik was er!

Toen het licht werd, heb ik mijn auto uit de bosjes gevist. Gelukkig zonder wielklem of bekeuring 😉

Geboortefotografen.com

Hallo! Wij zijn de beroepsvereniging Geboortefotografen.com. Iedere maand schrijven wij een blog over een bijzondere, hilarische of emotionele gebeurtenis die wij meemaken tijdens ons werk als geboortefotograaf.