Blog
baby in sitje op een moederfiets

Als man je benen scheren is niet erg mannelijk en ook over dat strakke pakje kan je twijfels hebben, maar verder ben ik op en top man op de racefiets. Ik stoemp tegen de wind, bedwing Alpenreuzen tijdens heroïsche tochten en verleg iedere keer weer mijn grenzen.

Vandaag is er niks heroïsch aan. Mijn carbon racefiets heb ik ingeruild voor een echte moederfiets. De laatste is overigens wel 10 keer zo zwaar, maar qua prijs verschilt het niet eens zoveel. Mijn grenzen verleggen ga ik vandaag wel doen.

Zo vader, zo zoon

Na heel wat geklungel heb ik mijn zoon in zijn zitje en vertrekken we voor een tochtje. Daar zitten we dan, twee mannen op een moederfiets. Dit zal wat worden.

Het fietst zwaarder dan ik dacht. Sinds zijn geboorte 11 maanden geleden heb ik amper meer getraind, maar dat kan het toch niet alleen zijn. Nog voor we de straat uit zijn hoor ik mijn zoon mee vroemen. Hij maakt geluiden alsof hij in een raceauto zit en stuurt mee terwijl hij het windscherm vasthoudt. Zo vader, zo zoon, denk ik trots. Hij vindt fietsen leuk!

De brug op dansen

Hoe harder ik trap, hoe harder mijn zoon vroemt. Hij is aan het genieten, gooit er af en toe een kreet van geluk uit en kijkt alle kanten op. Tot er plotseling een brug voor ons opdoemt. Deze is maximaal 150 meter en echt steil is hij niet. Toch zakt mijn tempo snel. Ik hoor dat mijn zoon stopt met vroemen.

Dit laat ik mij niet gebeuren. Ik ga staan op de trappers en dans de brug op zoals ik dat tijdens mijn beste dagen op de Alpe d’Huez deed. We halen andere fietsers in en mijn zoon begint weer te vroemen. Als we boven zijn kijkt mijn hij even om en zie ik de bewondering in zijn ogen.

Dansend en vroemend

In een strak tempo vervolgen wij samen onze weg en iedere brug die wij tegenkomen wordt door ons dansend en vroemend bedwongen. Terwijl mijn zoon vrolijk verder vroemt, zie ik ons al samen de alpenreuzen beklimmen. Wanneer zou ik zijn eerste fiets kunnen kopen?