Blog
De magische twaalf weken grens

Je bent zwanger. Nog maar net. Maar je ‘mag’ dit niet vertellen. Want stel dat het mis gaat. Ik vraag me echt af wie dit bedacht heeft en vooral waarom de meeste mensen zich hier ook aan houden. In een maatschappij waar alles gezegd kan en mag worden, is dit toch wel een hele ouderwetse gedachte. Vind je niet?

Wat is de reden?

Natuurlijk is de kans dat het in de eerste paar weken misgaat groter dan aan het eind van de zwangerschap. En natuurlijk is het erg vervelend en pijnlijk om te moeten zeggen dat het niet goed is gegaan, als er gevraagd wordt hoe het met de zwangerschap gaat.
Maar waarom kan dit dan niet worden geaccepteerd? Is het dan dat je faalt als je zwangerschap niet goed is gegaan? Is dat iets om je voor te schamen? Zou het juist niet fijn zijn om dat ook te kunnen delen?

Twaalf weken angst

Wat me ook enorm stoort is dat je vooral niet blij mag zijn in die eerste twaalf weken en je in allerlei bochten moet wringen om het maar niet te laten merken. Wacht maar eerst eens af of het allemaal goed gaat. Reacties als ‘wat spannend hè’, ‘vertel je dat nu al?’ en ‘nou eerst maar eens die twaalf weken afwachten’. En dan? Gebeurt er iets magisch op de dag dat je twaalf weken zwanger bent? Heb je dan voor altijd de garantie dat het goed gaat?

Mensen, word wakker! Zwangerschappen sneuvelen ook met veertien weken.. ook met twintig weken.. en als je je zwangerschap keurig hebt doorlopen, zonder een enkele kwaal, is dat dan een garantie dat er daarna niks meer kan gebeuren?

Kluun schreef hier in zijn boek ‘Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt’ een mooi stukje over. ‘We zeggen maar niet dat het kindje geboren is, want stel dat hij het niet goed doet op school straks’. Dit vinden mensen overdreven, maar doe je in feite niet precies hetzelfde met de twaalf weken grens?

Een zwangerschap is iets moois!

Wat dat betreft wordt in onze huidige maatschappij erg uitgegaan van het negatieve. We gaan er vanuit dat het mis gaat en hebben geluk als het wel goed gaat. Ik vind dat we hier met z’n allen een stokje voor moeten steken. Mensen vooral in hun waarde moeten laten.

Als je graag wilt vertellen dat je zwanger bent, vertel dat dan! Ongeacht het aantal weken.
Laten we er weer iets moois van maken, iets bijzonders, iets wonderbaarlijks. Er groeit weer een nieuw leven! En mocht het dan toch misgaan, want ja dat kan nu eenmaal, is het dan niet heel fijn dat mensen met je mee kunnen leven? Begrip hebben voor je situatie?

We leven niet meer in de Middeleeuwen

Het ‘nog niet zeggen’ is iets ouderwets. Het stamt vooral uit de tijd dat er bij uitzondering een echo werd gemaakt en je eigenlijk pas bij de geboorte wist hoe het met je kindje ging. Nu kun je met 7 weken weten of het hartje klopt, met 12 weken zie je al een heus mensje en met 16 weken weet je zelfs het geslacht al (nee, niet wat het ‘wordt’, want het is al iets!).

Dit geeft een stuk meer zekerheid, vooral als ik de statistieken moet geloven en een zwangerschap na een kloppend hartje 95% slagingskans heeft. Ga je je dan echt zo druk maken om die 5%? Meid, ga er lekker van genieten (tussen de misselijke buien door) want stress is ook niet goed voor zo’n kleintje en al helemaal niet voor jezelf.

Ik hoop met dit verhaal mensen de ogen te openen.. probeer iets ruimdenkender te zijn. Maken we het onszelf en elkaar dan niet veel makkelijker?