Blog
Baby met oma op omadag

De maanden na de geboorte van Sem was ik vooral verwonderd. Dat mijn kind een kind heeft gekregen! Wat was Sem mooi. Mijn eerste oppas dag, Sem was nog geen drie maanden toen hij in zijn Maxi-Cosi werd afgeleverd. Dat zijn ouders hem mij een hele dag toevertrouwden, terwijl ik toen nog niet wist dat ik best een (hele) leuke oma zou worden.

Na zijn eerste fles lachte hij zijn liefste lach en toen ergens is het begonnen. Het gevoel dat het midden houdt tussen trots, houden van en die leeuwin die hem voor alles wil beschermen. Het is duidelijk, ik houd van hem en als hij bij mij is bescherm ik hem voor alle gevaren. Hoe trots ik op mijn kleinzoon ben, dat voel ik minimaal 20 maal op een dag.

Heb je de laatste foto’s van Sem gezien?

Als het even meezit pak ik mijn kans en vraag quasi nonchalant aan mijn vriendinnen “heb je de laatste foto’s van Sem al gezien?”. Ik zie hen lachen en schuin naar elkaar kijken. Foto’s van Sem, ik kan het niet laten deze te laten zien. Ik ben ook zo trots op hem. Wat was het ergerlijk als een collega-oma dat voorheen bij mij deed. Drie foto’s waren leuk maar bij meer had ik het wel gehad.

Natuurlijk zitten mijn vriendinnen niet altijd op foto’s en mijn daarbij behorende verhalen te wachten. Gek is dat, waarom doe ik dit dan toch? Waarom zo trots op Sem, terwijl er ook heel erg veel andere leuke kinderen zijn?

Proberen de deur te openen

Wij hebben boodschappen gedaan en bij terugkomst probeert Sem al een kwartier de sleutel in het sleutelgat van de garagedeur te steken. Het is prachtig weer dus ik bekijk op mijn gemak dit wonderlijke tafereel. Het lukt hem niet helemaal. Hij kijkt af en toe naar de sleutel, draait deze om en probeert het weer. Hij buigt zijn hoofd en zakt wat door zijn knieën om nog beter het sleutelgat te bekijken en probeert het nog een keer.

Ingespannen is hij bezig en dan kijkt hij even op. Hij lacht naar mij met een blik van eigenlijk heb ik geen tijd en hij gaat onverstoorbaar verder met zijn bezigheid. Inmiddels is hij hier al meer dan een half uur mee bezig en ik vraag of hij binnenkomt. “Nee”, komt er duidelijk uit en als ik hem bij zijn hand pak gilt hij nog harder “nee!” en houdt de sleutel weer in de aanslag. Ondanks zijn gegil voel ik mij zo trots als een pauw. Wat een knapperd, hij wordt vast een hoogstaand technicus.

Trots!

De melk is opgedroogd op zijn gezicht, het kwijl van de inspanning loopt nog langs zijn kin en dit alles vermengt zich met zijn krokodillentranen. Wat ziet hij er aandoenlijk uit en wat ben ik toch trots op hem. Is trots het juiste woord? Volgens mij is het trots zijn van een oma op haar kleinkind, een door de psychologie onontdekte emotie en kan je er als oma gewoon helemaal niets aan doen?