Blog
Vrouw in groene jurk blikt terug op haar zwangerschap

Zes weken geleden is het onderhand alweer dat ik bevallen ben. Ik kan nog steeds niet geloven dat de negen maanden zwangerschap zo snel zijn omgevlogen. Ik zou het voor mij persoonlijk omschrijven als een unieke reis naar het moederschap, vol emoties.

Vooral omdat het mijn eerste zwangerschap was, was het een echte ontdekkingsreis en ik heb dan ook meer geleerd over zwanger zijn, baby’s, en mijn eigen lichaam. In deze blog vertel ik mijn zwangerschapsverhaal.

Hoera, we zijn zwanger!

Een dag na de kerst van 2013 kwamen mijn partner en ik erachter dat we in verwachting waren. Het was een onverwachte verrassing, en alhoewel het niet gepland was, was het voor ons het mooiste kerstkado ooit. Meteen werd het goede nieuws gedeeld met de schoonfamilie en we hadden mijn moeder die nog in Nederland woont, ook gelijk gebeld.

Het moment dat ik de test had gedaan en deze positief uitsloeg, was voor mij een erg verwarrend moment. Ik was eigenlijk nog niet aan kinderen toe en erg bang dat ik het allemaal niet aan zou kunnen. Ik had mezelf namelijk nog niet als moeder gezien op korte termijn en wilde eerst nog zoveel doen.

Het was pas op het moment dat mijn partner zo positief en blij reageerde op het nieuws dat ik van geluk in tranen uitbarstte. Het zou allemaal goed komen en zo begon een van de mooiste perioden in mijn leven.

Het eerste trimester

Het eerste trimester vloog om. Helaas gepaard met veel maagzuur, zere borsten en emotionele stemmingswisselingen. We hadden onze eerste doktersafspraken, en het moment dat ik de eerste keer de hartslag van onze baby hoorde, is voor mij nog steeds een magisch moment. Toen werd het voor mij echt.

Het duurde ook niet lang voordat ik mijn baby kon voelen bewegen. Ik weet nog dat ik mijn moeder op een gegeven moment sms’te met de vraag wat het fladderende gevoel in mijn buik kon zijn en zij mij vertelde dat het de baby was. Best feeling ever!

Het tweede trimester

Met 16 weken hadden we onze eerste echo. Ik was best zenuwachtig, want je hoopt toch dat alles in orde is en je bent super nieuwsgierig naar de eerste beelden van je kleintje. Ik heb dan ook een traantje gelaten toen ik op de dokterstafel lag en mijn kindje zag. We voelden ons super trots.

We besloten op dat moment dat we het geslacht niet wilde weten van ons kindje tot de geboorte. Wat het ook zou worden, hij of zij zou met liefde worden ontvangen, wat er ook zou gebeuren of wat er ook mis zou zijn.

Stiekem hoopte ik op een meisje en voor mijn gevoel was het ook een meisje. Mijn partner was er heilig van overtuigd dat het een jongen was en achteraf blijkt toch dat ik gelijk had. Toen ze geboren was en de doktoren zeiden dat het een dochter was, was dan ook het eerste dat ik zei: “Ik zei het toch.”

Met 18 weken begon mijn buik langzaam boller te worden en het duurde niet lang voordat alle kleding knel begon te zitten. Ik had toen ook de eerste babysokjes gekocht. Lichamelijk was het tweede trimester het meest prettig. Op het constante maagzuur en de bandenpijn na, viel het allemaal wel mee. Wel was ik vaak moe.

Het derde trimester

In het derde trimester bereidde ik mezelf vooral mentaal voor op wat er te wachten stond: de bevalling. Ik heb dan ook veel websites bezocht, boeken gelezen en informatie bij de verloskundige gevraagd over soorten bevallingen, bevallingshoudingen en ademhalingstechnieken.

Ook heb ik veel informatie opgedaan over dingen die eventueel ‘mis’ konden gaan zodat ik overal van op de hoogte was. Ik woon in een Engels sprekend land en wat medische termen betreft is mijn Engels niet zo heel erg goed, dus was ik blij tijdens mijn bevalling dat ik dat gedaan had. Alle kennis die ik had opgedaan gaf mij ook een gevoel van zekerheid en controle toen het zo ver was.

In de laatste paar weken voelde ik mij een echte ‘waggelende walvis’ en een wandeling van de bank naar het toilet was vaak al een opgave. Helaas moest ik om de 20 minuten plassen en had ik het gevoel dat ik beter op het toilet kon wonen.

Nu mijn partner in het derde trimester onze baby kon voelen, werd het naar mijn idee voor hem ook ‘echt’ en super spannend. Nu is mijn partner van zichzelf al erg zorgzaam en lief maar deze periode was hij het allemaal extra. Vooral als ik het even gehad had en weer erg emotionele huil- en lachbuien had, was hij er echt voor me en daarvoor ben ik hem altijd dankbaar.

De bevalling

Ik was op 28 augustus uitgerekend en op 27 augustus had ik mijn laatste controle. Na de echo had de verpleegster een inwendig onderzoek gedaan om te controleren of de slijmprop die het vruchtwater binnen hield al los was.

Het was geen fijn onderzoek, kan ik je vertellen, en op de weg naar huis waren de eerste voorweeën dan ook begonnen. De eerste sterke weeën begonnen om 2 uur op donderdagochtend. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan.

Ik heb zeker vijf keer onder de hete douche gestaan om de pijn wat te verzachten en volgens mijn partner leek het net of er een dierentuin in de slaapkamer zat, zoveel gekreun en gepuf kwam er vandaan. Ik wist niet goed wat ik met de pijn aan moest, want wat ik ook deed, het werd allemaal erger en slapen lukte al helemaal niet meer.

Om 10 uur die avond hebben we de taxi genomen naar het ziekenhuis. Ik had toen al drie centimeter ontsluiting en mocht blijven. Het moment dat ik in het ziekenhuis was, kwam ik tot rust. Ik was nu op de plek waar ze me konden helpen met de pijn en het was bijna dus zover.

Ik wilde eerst een natuurlijke bevalling zonder medische hulp, maar op het moment zelf heb ik toch voor pedethine gekozen om de ergste pijn weg te halen. Om 2 uur vrijdagochtend had ik zes centimeter ontsluiting en mocht ik naar de bevallingskamer. De verpleegsters en doktoren waren erg aardig en behulpzaam. Ik kreeg toen gas en ik moet zeggen dat dat een heerlijk medicijn is waardoor ik lichamelijk een beetje bij kwam.

Het duurde vrij lang voordat de ontsluiting volledig was en mijn vliezen wilde niet breken, dus om 6 uur ’s ochtends besloot ik toch maar wel een ruggenprik te nemen, want ik was erg moe en op. Na de ruggenprik en het breken van mijn water kwam de ontsluiting vrij vlot op gang en om 10 voor 11 mocht ik dan ook eindelijk persen.

Door de ruggenprik voelde ik vrij weinig, maar toch ontwaakte er een soort oer-gevoel in mij waardoor ik ons kindje er met gemak uit kreeg. Ik had ons kleintje er dan ook bijna letterlijk met 20 minuten uitgehoest. En toen was ons meisje geboren om 6 minuten over 11 met 3,1 kilo schoon aan de haak. Ze was gelijk goed wakker en wilde gelijk de borst toen ze bij me werd gelegd.

De bevalling was iets waar ik heel erg tegen op zag maar nu ons meisje geboren is zou ik het zo opnieuw doen. Ze heeft ons gezinnetje compleet gemaakt en we zijn dolgelukkig. Nu kijk ik erg uit naar al haar ontwikkelingen en het moederschap. Ik ben er helemaal klaar voor!