Blog
Te vroeg voor gejengel op de camping

“Sssssttt, de mensen slapen”. Geen effect; misschien ook wat te algemeen geformuleerd? “Ssssstt, opa en oma slapen”, proberen we dan maar. Maar ook deze poging leidt niet tot succes. Noah is wakker en niet van plan zich rustig te houden.

Hij is eigenlijk al een tijdje wakker. We horen hem rustig spelen in zijn bedje. “Beer”, klinkt het, “kijn” (konijn), “kat”, genoeg knuffels in zijn bed om zich even mee te vermaken. Ondertussen houden wij ons stil. Want na 2 weken op de camping weet Noah dat wij slechts 1 ‘kamer’ verderop liggen. Een kwestie van het tentdoek dat ons scheidt opzij trekken en hij kan ons zien. En een zacht gekraak van ons luchtbed is genoeg om hem daaraan te herinneren.

Terwijl hij in zijn vaders ogen prikt

Maar als je stil moet blijven liggen, krijg je per definitie het gevoel dat je niet lekker ligt. Dat is even vol te houden – zeker als het, zoals nu, een hoger doel dient – maar dan moet je ineens je been strekken. Of je krijgt jeuk aan je arm. En ja hoor, gekraak, het valt stil aan de andere kant van het tentdoek en er verschijnt een lief, glimlachend koppie om het hoekje. “Goedemorgen”, glimlach je dan maar terug, terwijl je denkt: “Shit!”.

“Uit!”, klinkt het, en meteen daarop: “UUUUUIIIITTTT!!!!”. “Ja ja, ssssttt, mama komt je pakken”. Ik leg hem tussen ons in in bed en wij doen alsof we verder slapen. Soms werkt dit en gaat hij na enig gemurmel ook slapen. Vandaag niet. Hij klimt half over zijn vader heen, want die ligt met zijn rug naar Noah toe en dat is niet de bedoeling. “Papa?”, zegt hij vragend, terwijl hij in zijn vaders gesloten ogen prikt.

Niet bepaald mijn idee van vakantie

Dan is hij het zat. “Buiten?” “Ja, straks, nu slapen.” “Buiten?” “Ja, straks” “BUITEN?!!!!!”. Oke, jij wint, alweer, want het is een camping en het is nog veel te vroeg voor luidkeels gejengel. Ik maak de rits half open en weg is hij al. Snel trekken we wat kleren aan, grissen wat brood en drinken mee, zetten hem in pyjama op zijn duwfiets en lopen de camping af. Dan maar weer de eendjes brood geven en wachten op een christelijker tijdstip.

Het is 6:00 uur en een nieuwe dag is begonnen. Nog niet zo lang geleden was dit niet bepaald mijn idee van vakantie. Maar met zijn drietjes op een bankje, uitkijkend over het meer, terwijl Noah zit te smikkelen van het brood dat eigenlijk voor de eendjes bedoeld was, is het leven gewoonweg prachtig.