Blog
Het fruit van tante fruitje

Mijn 15 maanden oude achterneefje Noah en ik zien elkaar door het jaar heen niet erg vaak. We wonen een flink eind van elkaar vandaan en hebben allebei geen rijbewijs. Daarbij speelt de drukte van de dagelijkse beslommeringen, vooral die van hem, ook nog een belemmerende rol in ons "face-to-face" contact. Heel jammer allemaal, want het is een prachtig baasje.

Maar nu zie ik mijn kans schoon: twee weken lang staan Noah, zijn ouders en zijn opa en oma op de camping waar ook vriendlief en ik bivakkeren.

Een belangrijke ontdekking

In een mum van tijd ontdek ik iets wat ik nog niet wist van Noah. Nou zijn er natuurlijk, gezien ons gebrek aan contact, heel veel dingen die ik niet weet van Noah, maar deze ontdekking is een belangrijke. Noah houdt van fruit. Correctie: Noah houdt heel erg veel van fruit. Heel Erg Veel.

Als tante (aan het woord oudtante heb ik een hartgrondige hekel aangezien ik vooral nog niet oud ben) heb ik vanaf het moment dat Noah geboren werd het recht verworven om hem verschrikkelijk te verwennen. Met een hoofdletter V. Van verwennen, niet van verschrikkelijk. Of misschien van allebei. Maar goed, ik dwaal af.

Alles voor het ventje

Wat is er nou leuker dan je achterneefje te verwennen met fruit! Kind blij, ouders blij. En het kind in kwestie is dus heel Blij met Mij.

Dus vanaf de eerste dag van ons samenzijn zoek ik het mooiste, zoetste en rijpste fruit voor hem uit. Het kan mij niet gek genoeg zijn: alles voor het ventje. De Italiaanse economie krijgt dankzij Noah een flinke impuls. Zodra de bodem van de fruitschaal ook maar enigszins in zicht komt zit ik al op mijn fiets, op weg naar de plaatselijke groenteboer.

Leuker dan mijn eigen naam

De eerste paar dagen bood ik Noah regelmatig een “fruitje” aan. Niet fruit of een vrucht, maar een fruitje. Vanaf dag drie hoefde ik niets meer aan te bieden: zodra hij mij zag riep Noah steevast “FRUITJE!” Of “JA FRUITJE!”. Mijn naam, die hij op fantasievolle wijze wist te verhaspelen, spreekt hij niet meer uit. En dus ben ik nu tante Fruitje. Vind ik stiekem veel leuker dan mijn eigen naam.

Vreugdedansje

Twee tot drie keer per dag komt Noah bij zijn tante de fruitschaal plunderen. Bosbessen, frambozen, vijgen, meloen, wilde perziken; zodra hij ze ziet liggen begint hij breed te grijnzen en maakt hij een soort van vreugdedansje.

Arme ouders. Als het mannetje straks weer thuis in Nederland is, haalt hij zijn neus op voor een simpele appel of banaan. Dat wordt een prijzige winter. Maar ach, daar krijgt tante Fruitje dan toch niets van mee.