Blog
Stoppen met de pil

Een week lang hou ik voor me wat ik eerder heb besloten en op de fiets zeg ik tegen hem, ‘zal ik anders stoppen met de pil?’ Hij remt abrupt en kijkt me vragend en hoopvol tegelijk aan. ‘Echt?’ Ja echt en dan voel ik dat er geen weg meer terug is.

Die avond haal ik de dagelijkse reminder (ik vergeet dat ding vaker dan niet) uit mijn telefoon en hij knuffelt me. ‘Het duurt waarschijnlijk nog wel een jaar hoor’, zeg ik.

Ontpillen

Al een week na de strip niet meer aangeraakt te hebben, voel ik me opvallend energieker en minder alle kanten op. Ik dacht dat ik niet lekker in mijn vel zat vanwege de dood van mijn vader dit jaar, wat uiteraard niet helpt, maar de pil neem ik nooit meer.

Blijkbaar ben ik één van de vrouwen die stemmingswisselingen als bijwerking heeft. Onder het kopje ‘zelden’ staat die in de bijsluiter gemeld. Ik maar denken dat ik soms gewoon schizofrene trekjes had. Mijn huisarts zegt tijdens mijn eerste baarmoederhalskanker onderzoek (ik ben immers 30) dat het wel een jaar kan duren voor ik weer een cyclus heb. Vijf weken later word ik ongesteld.

Ik ben weer mezelf en mezelf is een flapuit

‘Laten we het voor ons houden en ZEKER mijn moeder mag het niet weten’. Vriendlief en ik spreken af dat we niet getimede seks gaan hebben of dat ik met mijn benen in de lucht ga liggen wachten op een bevruchting. Als het zover is, is het zover. En anders niet. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd en project baby klinkt als tijdrovend hysterisch ovulatiekalenders bijhouden en verplichte sekspartijen.

Een week later weten mijn zus, twee vriendinnen, mijn broers en mijn moeder van onze kinderplannen af. Voor de rest van de wereld en zeker op mijn werk ben ik nog steeds een kinderhater. Toch weer schizofreen!