Blog
Klein meisje bij de Westerschelde

Als je een baby krijgt, wordt je wereld ineens heel klein. Vroeger was de sky misschien de limit, nu is dat je voordeur. Die uitlopen is namelijk een hele reis op zich, met veel bagage. Heb je alles? Heb je echt zeker weten alles? Want als je iets vergeten bent, kan je niet even een winkel inlopen. Je baby krijst namelijk bij verandering van tempo direct de boel bij elkaar.

Constante staat van ‘voorover-gebogenheid’

Het merendeel van de dag besteed je met het bestuderen van kleine dingen: kleine nageltjes aan kleine vingertjes, kleine schilfertjes op kleine oorschelpjes, kleine peutertjes in kleine neusgaatjes. Je focust je na de eerste vaccinaties op het inbrengen van een kleine zetpil in het kleinste kontgaatje.

Je ogen zoomen alleen nog maar in. Je schouders en rug verkeren in een constante staat van ‘voorover-gebogenheid’: alleen dat voor je telt, dat wat naast je en achter je is, verdwijnt uit je blikveld.

Dit werkt natuurlijk inhoudelijk door. Wereldnieuws kan je sinds je zwangerschap al niet meer aan. Je voert geen gesprek zonder over babypoep te beginnen. En je leest alleen nog maar mamablogs.
Syrië? Luieruitslag.
Economie? Pamperaanbiedingen.
Sociale verandering? De hik.
Kunst? Kak.

Heel even uitzoomen

Gelukkig zijn we van Amsterdam naar Zeeland verhuisd. De Westerschelde helpt me. Zittend op een bankje aan de zeedijk (een echte dijk aan de zee, niet de Zeedijk bij de Nieuwmarkt) kan ik ver staren. In elk geval tot de baby de stilstand heeft opgemerkt.

Het blauw is groots en wijds. Mijn pupillen moeten weer uitzoomen, naar boten op weg naar ver weg. Het verruimt mijn blik. En daarmee mijn hoofd. Af en toe krijg ik weer inspiratie. Of een leuk idee. Of gewoon een gedachte die niks met luiers te maken heeft.

En dan klinkt een enkele kik uit de wagen en word ik weer teruggezogen naar mijn kleine wereld, mijn kleine jongen. Die met kleine oogjes vanonder de kap naar me loert. Die later de wereld gaat veroveren, maar nu nog even niet. Nu ben ik nog zijn wereld. En hij de mijne. Want it’s a small world after all.

Ik ben Joyce, 35, getrouwd met een Zimbabwaan, en net verhuisd van Amsterdam naar Zeeland (waar ik ooit geboren ben). We hebben een dochter van net 3 jaar en een zoontje van bijna 2 maanden. Ik ben theaterdocent van beroep, maar sinds de geboorte van mijn 2e nog even thuis.