Blog
Poepluier verschonen

Nooit geweten dat ik het kon: luiers verschonen. De eersten liet ik handig over aan vrouwlief. ‘Ach, het is nog zo klein. Dat gepriegel. Ik kijk graag nog even af bij jou. Ik weet eigenlijk niet zo goed of ik dat wel…’ Maar op een gegeven moment moest ik er toch aan geloven. De stank en ‘het viesgehalte’ vielen allemaal wel mee. Het is toch een product van jezelf en dan zet je je daar gemakkelijk overheen. Wonderlijk.

In de eerste maanden ging het luier verschonen erg goed. Zeker wanneer er visite was, bood ik mezelf zelfs steeds vaker aan. ‘Schat, zal ik even…’ Op een gegeven moment kreeg ik er zelfs een neusje voor. Ik tilde mijn dochter omhoog, rook even en riep trots als een pauw: ‘Ja hoor, gepoept’. Ik riep er net nog niet achteraan: ‘En ik rook het als eerste’.

Toch zijn er nog altijd momenten dat ik ervan gruwel en dat het wel handig is voor ons mannen om jullie vrouwen in de buurt te hebben. Het zijn de momenten dat alles onder de poep lijkt te zitten. Eén moment van onoplettendheid en je bent de klos. ‘Ze is een beetje aan het piepen, ze zal wel moe zijn’. ‘Ik ruik wat, heb jij ergens in gestaan?’ Nee. Uitroepteken. Dit zijn de momenten waarop je als ouder oh zo scherp moet zijn. Het eerste dat je moet doen is ruiken aan de billen van je baby. Ruik je niets? Even om het hoekje kijken (zoals jullie vrouwen dat zo mooi praktisch, maar toch ook weer lief kunnen verwoorden).

Leermoment

Het was het grootste leermoment van de afgelopen jaren. Mijn dochter was net een jaar. Ze kreeg besef van alles en leek al het andere dat normaal was, steeds leuker te vinden. We kozen voor een weekendje Texel. Wat is er leuker dan een weekendje weg te gaan en een stukje met de boot te reizen? Halverwege de autotrip stelden wij de vragen van hierboven aan elkaar. Iets in mij zei dat het ook wel eens onze dochter kon zijn. Met de tijden van de boot in mijn achterhoofd, besloot ik door te rijden. Zolang ze niet gaat huilen…

Nadat we de boot waren opgereden en een plaatsje op het dek zochten, kwam opnieuw die vieze lucht naar boven. ‘Zal ik even om het hoekje kijken?’, zei mijn vrouw. Ze nam dochterlief mee naar het damestoilet en ik wachtte iets verderop. Niet veel later, kwam ze alleen naar buiten. Of ik zo snel mogelijk kon komen. De poep zat werkelijk overal. En daar stonden wij naast een geïmproviseerde kleine commode. Ik hield mijn dochter vast en leidde haar af. Mijn vrouw ging poetsen. Overal!

Andere vrouwen die naar het toilet wilden, draaiden zich direct om bij de aanblik. Hoe nodig ze ook moesten na die lange autotrip, ze wachtten wel tot ze in hun huisje zouden aankomen. En dat zegt wat voor jullie vrouwen!

Verzameling billendoekjes

Net voor het moment dat er op de boot een harde zoomer te horen was, dat iedereen terug moest naar zijn auto, waren we klaar. Onze dochter was schoongepoetst met onze complete verzameling billendoekjes. De reservekleren, waarvan ik me altijd afvroeg waarom ik ze aan het meezeulen was, kwamen eindelijk goed van pas. Van de boottrip hebben wij niets meegekregen.

Terug in de auto rook ik de lucht nog steeds. Of de auto nog altijd vergeven was van de stank of dat het kwam door de bijna traumatische ervaring van hiervoor, wist ik niet. Stilzwijgend reed ik door naar het huisje.

Sindsdien besef ik dat ik best een luier kan verschonen, maar op de moeilijke momenten hebben wij mannen echt jullie vrouwen nodig. Jullie zijn namelijk altijd voorbereid op het ergste. Daarom die uitgebreide luiertas. En daarom die grote voorraad reservekleren. Maar bovenal blijven jullie rustig. Rustiger dan ik ooit zou zijn. Zelfs bij een normale poepluier.