Blog
man-houd-pasgeboren-baby-vast-je-ziet-zijn-voetjes-blog-joyce

Mijn man zet het autostoeltje met ons vers gemaakte mini-mensje in de taxi. Ze lijkt te verdwijnen in de donkere achterbank. De hele rit houd ik mijn adem in. Ik houd haar kleine handje vast en voel elke hobbel. Wat als we botsen, slippen, over de kop gaan..? Het is niet de wond van de keizersnede waar ik 't meest last van heb. Mijn hele wezen is een soort open wond. Ergens bij m'n hart ligt de boel wagenwijd open. Ofzo.

Een paar dagen later wandelen we naar het Flevopark. Het is zomer. Er gonzen insecten. Mensen gooien ballen, roken sigaretten, blaadjes ruisen in de hoge bomen. Mijn man haalt ons mini-mensje uit de wagen. Ze lijkt te verzuipen in het oneindige grasveld en ik word zenuwachtig. Wat als een wesp, een bal, een tak… Ik wil naar huis. Mijn hele lichaam om haar heen vouwen. Me fysiek en mentaal om haar heen klappen. Ofzo.

De wond beperkt zich niet tot mijn eigen baby. Kindjes in vluchtelingenkampen op tv. Het verhaal van een doodgeboren baby. Een vermiste puber. Niet dat dit eerst normaal was. Ik vond het eerst ook erg. Maar nu, nu ik moeder ben, nu voel ik een fysieke reactie. Het steekt. Alsof ik geen vel meer heb, steekt het direct in m’n maag. Ik voel het tot in elke cel. Dat het leven fragiel is. Dat we zo ongekend kwetsbaar zijn. En dat onze kinderen ook gewoon kwetsbaar zijn, net als de rest van ons.

Een kindje is het mooiste, het dierbaarste. En elk mens is dat mooiste, dierbaarste van iemand anders. Die gedachte is mooi en pijnlijk tegelijk. Bitterzoet. Als een auto crasht, een bom afgaat, een medische misser wordt gemaakt… Ik wil er niet te lang bij stilstaan. Dat kan niet.

Dus lachen we, fietsen we, kietelen we, spelen we, bakken we appeltaarten, verkleden we ons, dansen we, krijten, verven, tekenen we. Jullie kleine handjes in de mijne. Dat ze mogen groeien, die handjes. En dat de mijne mag verrimpelen, verschrompelen, alleen maar om jullie handen zo lang mogelijk te mogen vasthouden.

Ik ben Joyce, 35, getrouwd met een Zimbabwaan, en net verhuisd van Amsterdam naar Zeeland (waar ik ooit geboren ben). We hebben een dochter van net 3 jaar en een zoontje van bijna 2 maanden. Ik ben theaterdocent van beroep, maar sinds de geboorte van mijn 2e nog even thuis.