Blog
Opa en oma in het kwadraat

Zeven opa’s en oma’s gaat ons ukkie krijgen. Hoe gaan we hem of haar dat nou weer uitleggen? Voordat het zover is, zijn we in ieder geval nog zo’n 30 weken zwangerschap en een bevalling verder. Nog tijd genoeg om daar over na te denken. Eerst maar eens aan iedereen vertellen dat wij papa en mama worden.

Pa, je wordt opa!

Dus daar gingen we dan, apetrots onderweg naar de grootouders in wording, om ons grote nieuws te vertellen. Ik had ons zo’n beetje overal op de valreep uitgenodigd voor een lunch of een bakkie koffie op zondagavond om half tien… Normaal kondig ik ons bezoek niet aan of juist ruim van tevoren. Je zou dus verwachten dat onze ouders wel iets zouden vermoeden. Nee hoor, we hadden iedereen compleet verrast. Wel in de positieve zin van het woord hoor, want ze stonden allemaal al een tijdje te trappelen om grootvader en grootmoeder te worden. Alleen van mijn vader wist ik dat nog niet helemaal zeker.

Mijn vader verkondigde namelijk al jaren dat hij nog veel te jong was om opa te worden. Nou is hij dat natuurlijk ook met zijn 57 lentes. Tenminste dat is wat ik hem vertel…
Maar ik was dus extra nieuwsgierig naar zijn reactie.

Mijn vader vond het misschien nog wel het leukst van allemaal. Met tranen in zijn ogen omhelsde hij mij, waarna hij mijn vriend om zijn nek vloog voor een knuffel en riep: “Goed gedaan jochie!”. Over zijn jonge leeftijd heb ik hem niet meer gehoord. Toen wist ik nog niet dat dat ons allemaal zou gaan gebeuren, maar mijn vader was opeens veranderd in een softie! Ik vond het heel erg gaaf om te zien.

Sneltrein van emoties

Het is alsof je in een sneltrein zit van gedachten en emoties. Je hebt het ene nog niet geregeld of de volgende belangrijke vraag of gebeurtenis komt alweer op je pad. Tenminste dat was mijn beleving, al dan niet onder invloed van hormonen vrees ik. Want man, wat zijn dat rare en soms lastige dingen, die hormonen. Ik ben er van overtuigd dat deze hormonen mijn beeld weleens hebben vertroebeld of versterkt. Maar dit was gelukkig niet altijd het geval, soms maakten ze mij ook heel erg scherp. Eén of ander oergevoel in me wat alleen maar het allerbeste wilde voor ons kindje.

Zo wilde ik al vrij vroeg in de zwangerschap in een testament de voogdij over ons kindje regelen, voor het geval mijn vriend en mij iets zou overkomen. Zowel bij mijn vriend als bij mij was er geen enkele twijfel over wie deze zorg voor ons kindje het beste zou kunnen dragen. Mijn broer en onze schoonzus. Maar hoe vraag je zoiets groots? En wat als ze geen nee durven zeggen omdat ze ons geen verdriet willen doen? Weer zo’n dilemma op ons pad. Gelukkig is mijn vriend een stuk minder gecompliceerd. Hij zei: “ Waarom niet gewoon vragen.” Tja soms is het allemaal niet zo ingewikkeld. Zo gezegd zo gedaan.

De reactie was ontzettend mooi en bijzonder. Natuurlijk wilden zij zo nodig de voogden van ons kindje worden, maar boven alles wilden zij dit geluk graag met ons delen en de liefste oom en tante van de wereld worden.