Blog
close-up-van-handje-peuter-die-hand-opa-vasthoudt

Mijn moeder belt. Opa is gestorven. Haar vader, mijn opa, mijn dochter's overgrootopa. Het verdriet hangt in de kamer. Mijn 3-jarige dochter kijkt me aan. 'Wat is er mama?'

We hebben het niet eerder over de dood gehad. Nog niet echt tenminste. De oude schildpad in Kung Fu Panda werd door de wind meegenomen; de bloemblaadjes tilden hem op en hij verdween uit zicht. Toen ze vroeg wat er gebeurde, zei ik wel: de oude schildpad gaat nu dood. Maar opa is geen tekenfilm natuurlijk.

Ik vertel dat opa dood is. Haar brein gaat draaien. Hij moet naar het ziekenhuis! Naar de dokter! Hij moet een prik! Ik zeg dat het niet meer zal helpen. Als je dood bent is alles voor altijd op. Ze krijgt weer een goed idee: dan moet opa nieuwe batterijen!

Nee, op is op. Ze vraagt: ‘Is z’n stem ook op?’ Ik knik. Hij kan niet meer praten, niet meer lopen, niet meer ademen. Die avond kijken we naar een Kikker-aflevering over de dood. Een stijf vogeltje ligt in het gras en wordt door de dieren begraven. Het lijkt wat in te dalen.

Maar de volgende ochtend roept ze: ‘Zo, nu is opa weer beter!’ Ik schud m’n hoofd. Helaas niet. Nog een klein gesprekje, nog eens Kikker kijken… Tja, voor altijd op. Het is toch ook onbegrijpelijk. Wie snapt het nou echt..?

Ik ben Joyce, 35, getrouwd met een Zimbabwaan, en net verhuisd van Amsterdam naar Zeeland (waar ik ooit geboren ben). We hebben een dochter van net 3 jaar en een zoontje van bijna 2 maanden. Ik ben theaterdocent van beroep, maar sinds de geboorte van mijn 2e nog even thuis.