Blog
Zoon van blogger Renee vlak na zijn geboorte

Hij is er! De ene week waren Isis en ik nog op 'kraamvisite' bij de kraamverzorgster en wilde ik me storten op het haken van knuffels om m'n zwangerschapsverlof door te komen. De andere week...

Nou ja, ik kan jullie vertellen: dat haken van mij wordt voorlopig echt helemaal niks meer. Ik heb een veel leukere bezigheid tijdens m’n verlof. Onze zoon!

Zelf had ik al een paar dagen het idee dat het wel eens zou kunnen ‘gebeuren’. De bevalling. Maar na die paar dagen geloofde mijn lief het niet meer. Wat hem ook wel goed uitkwam, want het was tenslotte twee weken ‘te vroeg’ en hij was er nog niet helemaal klaar voor.

Ik beken dat ik na twee dagen ook wel een beetje aan mezelf begon te twijfelen, aangezien het bij wat vage signalen bleef…

Stress

Dinsdagmiddag hadden we een controle-afspraak bij de verloskundige en door m’n wat heftige nesteldrang moesten we het autostoeltje van onze dochter (dat ik helemaal uit elkaar had gehaald om de hoes te wassen) nog in elkaar zetten. Hierdoor waren we wat aan de late kant. Dit leverde al de nodige stress op.

Daarbij kwam dat m’n vriend zelf naar de verloskundige zou rijden, zodat hij daarna gelijk weer door naar z’n werk kon. Dit had ik inmiddels al een keer tegengesproken. Maar mijn vriend dacht dus: laat maar kletsen, dit duurt echt nog minimaal twee weken. Het zorgde nog voor ietsje meer stress bij mij.

Vlak voor vertrek zei ik resoluut: “We gaan met één auto”. De schat sprak me niet tegen… (Momzilla die ik ben).

3 centimeter ontsluiting

Bij de verloskundige bleek ik al 3 centimeter ontsluiting te hebben, dus m’n gevoel klopte toch! Toen zetten de weeën ook echt door en was er geen twijfel meer mogelijk.

Nog even wachten op m’n moeder die uit haar werk moest komen voor de opvang van onze dochter. Daarna meteen naar het ziekenhuis, omdat we daar wilden bevallen. Bij de begroeting van de verloskundige zei ik dat als ik nog niet zoveel ontsluiting zou hebben, ik pijnstilling wilde. De weeën waren namelijk behoorlijk heftig.

Echter, de verloskundige was nog bezig met de kamer ‘bevallingsgereed’ maken. We moesten dus nog even geduld hebben voordat we wisten waar we aan toe waren.

Bevallen in een split second

Om 15.43 uur arriveerde onze kraamverzorgster. En om 15.56 uur was ie er al, onze zoon. Dus daarom was de verloskundige zo druk! Zij had al een inschatting gemaakt.

Het gevoel dat ik op dat moment had is onbeschrijfelijk. Zo mooi. Zo bijzonder. Ik vond het echt tof, zwanger zijn en bevallen. En vooral daarna…dat hele kleine lieve prachtige mannetje in mijn armen. Justin, onze zoon.

Kus van zijn zus

Het moment dat we onze dochter weer zagen en zij haar broer voor het eerst zag, was het meest bijzonder. Haar prachtige ogen straalden.

“Mag ik m’n broer een kus geven?”

Trotse zus Isis met haar broer
Mamablogger Renee

Renee (1983) is moeder van een sprankelende dochter en zoon, en gek op schrijven. Ze blogt er vrolijk op los, puttend uit haar grootste inspiratiebronnen; haar kinderen en het moederschap an sich.