Blog
Baby met oma op omadag

Sem is jarig, hij is ‘al’ 1 jaar. Hij kijkt niet om naar ingepakte cadeautjes, maar gaat achter ballonnen aan. Hij krijgt een zandbak en kruipt er direct in. Hij krijgt nooit suiker, maar mag vandaag appeltaart eten met zijn handen. Een meptaart heet dat tegenwoordig.

Als je zingt begint hij mee te wiegen en hij lacht als hij maar denkt dat het verwacht wordt. Hij klapt in zijn handen, en doet voor de zekerheid ook al zijn andere trucs. Wat hij wil pakken daar gaat hij op af, lopend langs alle meubels of razendsnel kruipend. Hij loopt een paar passen los en begint herkenbaar te brabbelen.

Toen een jaar geleden

Een jaar geleden was de geboortedag van mijn kleinzoon. Mijn zoon belde toen ik het eten net had opgeschept. Ik deed mijn jas aan, nam snel drie happen en zat op de fiets. Aangekomen zag ik een prachtig jongetje in de armen van zijn moeder.

Vanaf toen was het nu

Vanaf dat moment was ik oma en zo voelde het ook. Het ‘nu’ voelde nooit zo duidelijk als op dat mooie moment. Het ging om Sem, hoe welkom hij was voelde je aan alles. Het ging om het geluk van mijn zoon en zijn vriendin. Jonge ouders en de klus die op hen wachtte voelde nog niet zwaar.

Het ‘nu van toen’ is een prachtig verstild moment in mijn gedachten. Als oma sta je aan de zijlijn, maar wel met een duidelijke rechte lijn naar je kleinkind toe. Met als verbindende factor mijn kind en zijn vader.

Toen lang geleden

Toen mijn zoon geboren werd keek hij mij net na zijn geboorte aan. Zo rustig en zo wijs. Ik voelde mij toen op dat moment op een vreemde manier heel klein. Het zat goed, dit was mijn kind en met de minuut werd ik meer moeder. Bij Sem voelde het meer onzeker, hoe gaat mijn rol als oma worden.

Als Sem nu bij mij is, voelt het heel eigen, maar hij is niet afhankelijk van mij. Hij heeft geweldige ouders die het fantastisch doen. Zou dat de natuur zijn dat het lijntje anders is, maar dat je wel oneindig veel van je kleinkind houdt?