Blog
Ode aan de alleenstaande ouder

Twee keer was het raak vannacht. Normaal betekent dit dat mijn vrouw en ik er beiden één keer uitgaan, maar dit keer niet. Mijn vrouw was een nachtje weg en dus stond ik twee keer half slapend de kleine in slaap te wiegen. Op het moment dat mijn zoon eindelijk sliep, was ik uiteraard klaarwakker.

Een half uur eerder dan normaal sluip ik langs de babykamer. Ik hoop snel te kunnen douchen voor hij wakker wordt. Helaas. Het lieve monster maakt geluid. Voor hij echt los gaat kan ik beter naar hem toe gaan.

Simpele tactiek

Mannetje verschoond, aangekleed (de combinatie is discutabel, maar dit lag nu eenmaal bovenop) en fles gegeven. Maar wat nu?! Ik laat hem niet graag alleen in de woonkamer. Maar ik moet toch ook douchen, aankleden, ontbijten en mijn tanden poetsen? Voor het gemak laat ik vandaag nog mijn kop koffie en het ochtendjournaal achterwege.

Mijn gekozen tactiek is simpel. Ik zet hem in de box en geef hem zijn bal. Of ‘buh’ zoals hij deze liefkozend noemt. Na hem een aai over zijn hoofd gegeven te hebben zet ik het op een sprinten. Aangekomen in de badkamer spring ik onder de douche. Het warme water zorgt voor ontspanning en ik sluit heel even mijn ogen. De dramatische nacht slaat in.

Een man die multitaskt!

Ik schrik op uit mijn afwezigheid en draai de douche uit. In twee seconden droog ik mij af en glij in mijn badjas. In volle vaart ren ik weer richting mijn mannetje. Van een afstandje zie ik dat hij mij niet gemist heeft. Hij knuffelt de ‘buh’ en heeft zijn lievelingsknuffel in zijn mond.

Als hij mij ziet is de box echter te klein. Uiteindelijk spelen we samen voet‘buh’, terwijl ik mij aankleed, twee sneetjes brood naar binnen werk, mijn tanden poets en zijn luiertas inpak. Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken?

Quasi-beledigd met een glimlach

Met de kleine baas op mijn arm en onze tassen om mijn nek loop ik naar de auto. Plankgas breng ik hem naar zijn oma. Of alles goed was gegaan? ‘Tuurlijk, was een eitje’ antwoord ik quasi-beledigd met een glimlach.

Slechts 20 minuten te laat kom ik uiteindelijk op mijn werk. Ik leun achterover en krijg van een collega mijn welverdiende bak koffie.

Diep respect voor de alleenstaande ouder

Nu weet ik dat mannen zich aan kunnen stellen, maar wat ben ik blij dat mijn vrouw er vanavond weer is. Hoe doet een alleenstaande ouder dit in vredesnaam?! En dan niet alleen een ochtendje. Dag in, dag uit! Via deze weg wil ik mijn diepe respect uiten voor al deze mannen en vrouwen. Jullie zijn helden!