Blog
eerste zwangerschapstest

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel ‘Een slimme meid begint op tijd’ beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In het vorige deel "De tweede inseminatie poging" heeft ze het gevoel dat ze deze keer wel eens zwanger kan zijn.

Ik ben inmiddels twee dagen over tijd en ik heb met de mannen afgesproken dat we vanavond onze tweede zwangerschapstest gaan doen. Spannend! Eén van de pappa’s is iets eerder en vertelt enthousiast dat ik even de televisie aan moet doen. Net op dat moment kondigt Beatrix aan dat ze afstand zal doen van de troon. Nou, dat zullen we ook nooit meer vergeten.

Samen zwangerschapstest doen

Een uurtje later komt de andere pappa en kunnen we aan de slag. Ik voel me wederom rustig. Kan niet zeggen waar het door komt. Dit keer besluiten we om samen de test te doen. Ik ga dus niet meer alleen in de badkamer over het staafje plassen, maar we pakken een plastic flesje en knippen deze vakkundig tot een mooi bakje. Natuurlijk spoelen we deze nog even goed om en dan ga ik met het provisorisch gemaakte bakje richting badkamer.

Ik kom terug met een mooie hoeveelheid urine. Wat een vreemd gevoel om zoiets intiems gewoon op de eettafel neer te zetten. Beetje hetzelfde gevoel als je kunt hebben als je bij de huisarts beschaamd met een potje urine door een gang moet lopen waar maar geen eind aan lijkt te komen. Maar ja, het hoort erbij. Laten we zeggen dat we elkaar zo beter leren kennen. De mannen mij in ieder geval. Ze kennen nu bijna al mijn ins en mijn outs zullen we maar zeggen.

De uitslag!

Eén van de pappa’s houdt het staafje in de urine en bijna direct zien we dat de uitslag positief is. Zoals inmiddels gebruikelijk in dit soort spannende situaties, ontsnapt er bij mij weer een vloek. Daarna barst ik in huilen uit en kan ik alleen maar voor me uit staren.

Ik zie nog net door mijn tranen dat één van de pappa’s opstaat. Het lijkt wel alsof hij een gedaanteverwisseling krijgt. Ik zie zijn blik veranderen en hem stevig met zijn voeten op de grond staan, borst vooruit en hoofd omhoog. Hij zegt luid en duidelijk: “ik word vader”. De ander pappa is stil en kan alleen maar apathisch voor zich uit staren. Volgens mij kunnen we het alle drie niet geloven.

We checken nog 1 keer het staafje en de gebruiksaanwijzing. Is het echt waar? Ja, natuurlijk is het echt waar. We zijn allemaal een beetje beduusd. Tjonge, we worden ouders…

We lijken wel een callcenter

Vreemd genoeg bel ik eerst een vriend van mij met het nieuws. Daarna volgt mijn zus. Als ik haar bel gaan mijn tranen nog meer stromen. Volgens mij kan ik geen zinnig woord meer uitbrengen. Ondertussen bellen de pappa’s hun ouders, broers en zussen. We lijken wel een callcenter. De moeder van één van de pappa’s wil me graag even spreken, maar dat lukt me nu even niet. Vervolgens bel ik mijn vriend Bart. Hij klinkt oprecht als hij mij feliciteert. Dat is heel fijn.

Tjonge, we worden ouders en krijgen een nieuwe koning. Het moet niet gekker worden. Wat een dag.