Blog
Op de hei

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel 'Een slimme meid begint op tijd' beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In 'De zoektocht' eindigt ze met het ontmoeten van een homostel dat graag een co-ouderschap aan wilt gaan.

Vanaf het eerste moment is er de “klik”. Ik heb het idee dat we elkaar gevonden hebben en gelukkig hebben de mannen dat ook. Bij de eerste ontmoeting blijkt tevens dat we dezelfde ideeën hebben over het co-ouderschap (echt 50-50). Daarnaast wonen we in dezelfde plaats, zijn van dezelfde leeftijd en hebben hetzelfde opleidingsniveau.

Dezelfde zoektocht

Hun kinderwens bestaat, net al die van mij, al behoorlijk wat jaren. We wisselen wat ervaringen uit en blijken op sommige momenten dezelfde twijfels, frustraties, hoop en momenten van pijn in onze zoektocht te hebben gehad. We praten tijdens deze ontmoeting niet alleen over onze kinderwens, maar ook over koetjes en kalfjes om elkaar te leren kennen. Lief dat de mannen na deze eerste ontmoeting direct een sms-je sturen dat ze het leuk hebben gevonden om mij te ontmoeten en me er ook nog leuk uit vinden zien. Met daar achteraan dat dat natuurlijk niet belangrijk is. Hihi, ik moet er wel om lachen.

“Net als bij Sara”

Na deze afspraak hebben we wat sms-contact en zien we elkaar nog enkele keren. Daarna spreken we naar elkaar uit dat we elkaar echt graag beter willen leren kennen om te zien of we er samen voor willen gaan. We besluiten samen een weekendje op de hei te gaan zitten. Dat bevalt goed. We bakken samen een appeltaart, joggen en wandelen wat.

Allemaal lezen we het boek “de wens van de vaders” van Sara Coster om een goed beeld te krijgen van wat er allemaal komt kijken bij een constructie met 2 papa’s en 1 mama. Sara is namelijk ervaringsdeskundige en heeft al twee zonen in co-ouderschap met 2 papa’s. Het is fijn om Sara’s ervaringen te lezen. hierdoor krijgen wij een beeld van eventuele “moeilijke momenten” die zouden kunnen komen.

Er volgen, “net als bij Sara” (inmiddels een gevleugelde uitspraak bij ons), ontmoetingen met ouders, zussen, broers en enkele vrienden. We vinden het alle drie belangrijk dat onze familie achter onze keuze staat. Gelukkig is iedereen enthousiast over mij en de mannen. Die goedkeuring is in the pocket!

Praktische zaken

In de tussentijd praten we over praktische zaken. Hoe zou een rooster voor co-ouderschap eruit kunnen zien? Wiens achternaam krijgt het kind? Wie beslist over de voornaam? Wat als de mannen onverhoopt (we gaan er niet van uit) uit elkaar zouden gaan? Gaan we onderzoek naar eventuele afwijkingen doen tijdens de zwangerschap? Wat doen we met de financiën? Hoe zit het met gezag en wat leggen we in een eventueel testament vast?

(Nog) niet trouwen

En tenslotte hebben we het erover dat we in de periode tot aan de geboorte van de kinderen, niet mogen trouwen. Je kunt namelijk buiten je huwelijk geen kinderen erkennen. Een kind zou dan in een huwelijk direct onder het gezag van de echtgenoot komen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Aangezien er niemand klaar staat om in mijn huwelijksbootje te stappen, is dit voor mij natuurlijk geen bezwaar. Hoewel ik de gedachte al direct geweldig vindt dat de 2 toekomstige papa’s wel met elkaar gaan trouwen. Ik vind het namelijk fijn om ons kind een goed beeld te geven van een stabiele relatie. En het lijkt me zo schattig als onze zoon of dochter de ringen aan de papa’s geeft.

Alle afspraken die we met elkaar gemaakt hebben, leggen we vast bij een gespecialiseerde notaris die zelf in een lesbische relatie kinderen heeft gekregen met een donor. Het is fijn dat zij onze situatie snapt. Nu de handtekeningen zijn gezet staat niets ons meer in de weg om te besluiten wanneer we de eerste poging gaan wagen.

We hebben het gevoel dat we aan alles gedacht hebben. Achteraf blijkt dat we vergeten zijn om te praten over de mogelijkheid dat het tweeling zou kunnen zijn…