Blog
Blog: werkende papa

Na een week hard werken is het zaterdagochtend geworden. Met lichte hoofdpijn sta ik op. Een vraag beheerst mijn gedachten: 'Zou het goed zijn gegaan op mijn werk gisteravond?'

Goed gesorteerde pakketten

Op sokken sluip ik de huiskamer binnen en open zachtjes mijn laptop. In de keuken staat mijn vriendin een eitje te koken. Vanachter het fornuis roept ze: “Wat ben je aan het doen?” Ze weet heel goed waar ik mee bezig ben, en ze weet dat het beter is van niet. “We kunnen bijna aan tafel,” bluft ze. Maar ik durf nog wel een paar mails te checken voor de eieren gestold zijn.

“En?” vraagt ze als ik aanschuif. “Het is goed gegaan.” “Fijn schat.” Alle pakketten zijn in de drukke periode correct gesorteerd… Was dat zo belangrijk om te weten? Moet dit mij nu beheersen? Ik baal van mezelf. Tegen eenieder die in mijn schoenen staat zou ik zeggen: “Er zijn moment in het leven die belangrijker zijn dan werk, je wordt verdorie vader.” Toch blijft het voelen alsof ik mijn collega’s op het ‘moment suprême’ in de steek laat: na maanden van voorbereiding geef ik niet thuis…

Jay-Jay schenkt een kop thee in. Ik kijk haar aan zoals ze daar prachtig zit met ons kind in haar buik. “Een eitje is uit zijn schulp gekomen,” zegt ze, en ik zie het eiwit uit de schaal barsten. Ik pel het ei en in perfectie druipt er een klein beetje eigeel uit. Ze pakt de verse, niet-voorverpakte Noorse zalm, haar zoveelste plak. Als deze vis de afgelopen negen maanden tot bedreigde diersoort is benoemd, zit de schuldige tegenover mij.

Morgen gaat het dan echt gebeuren

We weten dat dit het laatste ontbijt is van deze zwangerschap. Van een zwangerschap waarin goed nieuws werd afgewisseld met slechte berichten. Het ene moment was de groei dramatisch gekelderd en was twee keer in de week onderzoek nodig, en dan kwam hij weer aan als kool. Zijn groeicurve leek wel een cardiogram. Na al deze zorgen over de kleine jongen mag ik morgen vader worden.

Een bizarre gedachte die mijn hersenen niet kunnen omvatten. Het voelt alsof ik op het punt sta om een lange reis te maken, waar ik al ruim een half jaar naar uit kijk. De was is gedaan, schone lakens liggen op het bed. We hebben zelfs wat proviand voor onderweg ingeslagen.

Werk loslaten

Waarom kan ik mijn werk dan niet loslaten? Op de ochtend voor de grootste gebeurtenis in mijn leven spoken pakketten door mijn hoofd die wel of niet worden bezorgd. Zouden mijn collega’s nog gedacht hebben aan de overdracht die ik heb geschreven? Ik roep mezelf tot de orde. Zonder te proeven ben ik al halverwege mijn broodje ei met zalm.

“Je zit met je hoofd nog op kantoor, hè?” merkt Jay-Jay op. Ik knik schuldbewust. “Geeft niet schat, het komt allemaal vanzelf, laat het over je heen komen.” Ik slik een brok weg. Hoe kan zij zo relaxt zijn? Zij heeft steun nodig, niet andersom. Ik sta op, pak mijn telefoon en zet hem uit, zonder te weten dat dit kon. “Ga je nog een keer mee shoppen voor mijn zoon?” stel ik een retorische vraag. Moeizaam staat ze op en lacht: “Je wordt een geweldige papa.” Bij zoveel liefde smelt mijn arbeidsethos tot een dragelijk formaat. Ik ben er klaar voor.

Papablogger Arno

Hoi ik ben Arno, ik leef samen met mijn pasgeboren zoon Noël, hond Draak en mijn verloofde Jay-Jay. Vaak is het thuis een bende met vrienden en familie die over de vloer komen en als het een keer rustig is kijken we urenlang Netflix. Sporten is erbij ingeschoten maar pakken we echt een keer op. Na het verlies van ons eerste kindje Benjamin na 16 weken zwangerschap ben ik in 2016 gaan schrijven. En waar het over gaat? De ontdekking van het vaderschap en de verrassende zaken die daarbij komen kijken. Soms rauw, soms vrolijk, altijd met liefde.