Blog
Vertellen dat je zwanger bent van tweeling

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel 'Een slimme meid begint op tijd' beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In haar vorige blog 'Aangename verrassing' blijkt dat ze zwanger is van een tweeling die ze in co-ouderschap gaat opvoeden met een homostel.

Inmiddels is mijn familie op de hoogte van mijn zwangerschap. Ze zijn allemaal heel positief. Nu komt het moment dat ik het stapje voor stapje anderen moet gaan vertellen. Want, terwijl de papa’s ervoor kunnen kiezen wie ze het vertellen, zal ik het over enkele maanden niet meer kunnen verbergen. Dat voelt toch wel heel eng. Liever heb ik de positie van de papa’s waarin ik zelf kies wie het wel en, nog belangrijker, wie het niet komt te weten. Want, hoe zullen ze reageren? Misschien zijn ze wel heel negatief over ons besluit…

Blijkbaar ben ik niet duidelijk geweest..

Ik neem, na diep inademen, de stap om het in een vroeg stadium te vertellen aan iedereen van mijn toneelvereniging. Met enkelen van de groep heb ik al maanden of jaren gesprekken over mijn zoektocht. Ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat ik hen snel informeer. Nadat ik het hardop in het begin van een les verteld heb, krijg ik enkele uren later van 1 lid van de groep het volgende sms’je:

“He meis, wat een supernieuws!!!! Ik wist nog niet dat je zwanger was, maar het was me wel opgevallen dat je de laatste tijd zo moe was. Van harte gefeliciteerd voor jullie beiden!!!! Wat cool nieuws, ik ben blij voor jullie.”

Ok…, blijkbaar ben ik niet duidelijk genoeg geweest. Blijkbaar gaan mensen er nog van uit dat ik zwanger ben van mijn vriend Bart. Ik heb dus toch niet iedereen goed genoeg laten weten dat hij geen kinderwens heeft.

Een WhatsApp-je

Op de één of andere manier ben ik te bang om face-to-face alles uit te leggen. Ik ben bang voor de vragen en de mening van sommigen uit de groep. Ik besluit de hele toneelgroep een WhatsApp-je te sturen (lekker onpersoonlijk):

“Volgens mij is t inmiddels bij de meesten bekend dat ik zwanger ben. Inmiddels net 3 maanden. Voor de zekerheid laat ik nog even weten dat ik deze wens in vervulling laat gaan samen met twee hele lieve papa’s die ook een grote kinderwens hebben. Een lang verhaal, maar een wens die ik al lang koester en op deze manier ga vervullen. Ik merk dat ik t makkelijker vind om t zo even te melden.”

Gelukkig krijg ik allemaal hele leuke reacties. Hehe, dat idee is uit de wereld. This was a big step for mankind (zo voelt het voor mij in ieder geval).

Ik houd werk en privé liever gescheiden

Nog een trede enger zijn mijn collega’s op het werk. Sommigen vertel ik dat ik zwanger ben, maar ik zeg niet op welke manier. Dat is dus lekker makkelijk. Mijn collega Peter heb ik al vele malen en jaren geleden verteld over mijn zoektocht en hij heeft heel erg met me meegeleefd. Hij hoort het al de eerste weken van mijn zwangerschap en ik vraag hem nog even te wachten met het vertellen aan anderen. Ik wil even wachten tot ik 3 maanden zwanger ben.

Na 3 maanden vertel ik het mijn baas. Hij reageert heel positief. Ik vertel hem overigens alleen dat ik zwanger ben. Voor de rest vertel ik nog niets. Ik houd werk en privé liever gescheiden. Peter is zich echter van geen kwaad bewust als hij iedereen op de afdeling vertelt dat ik deze droom verwezenlijk met 2 papa’s in spe en dat ik zwanger ben van een tweeling. Het eerste had ik liever privé gehouden en het laatste had ik iedereen graag face-to-face verteld.

Emotioneel sms’je

Wat balen dat ik dat Peter niet even duidelijk heb verteld. Ik stuur hem iets te veel teleurgestelde sms’jes. Hoewel hij het natuurlijk uit enthousiasme heeft verteld, ben ik toch pissed. Ik ben met name bang voor de roddels die achter mijn rug zouden kunnen ontstaan. Ik ben bang dat ze me een loser vinden omdat ik nog single ben en dat ze achter mijn rug om onze constructie helemaal afkraken. Ik vertel liever zelf hoe onze constructie in elkaar zit.

In een emotionele opwelling (lees hormonen) stuur ik heel veel collega’s een sms’je met het verzoek om hun mond te houden over onze constructie en het feit dat het een tweeling is. Best sneu, want ik merk dat collega’s juist heel blij voor me zijn en mijn angst voor geroddel achter mijn rug om, totaal ongegrond is. Ze vinden mijn keuze om dit samen met 2 papa’s te doen, juist heel moedig en mooi. Shit, wat kan ik ook een bitch zonder vertrouwen zijn.

Uiteindelijk realiseer ik me dat ik met name degene ben die vindt dat ik gefaald heb omdat ik nog steeds single ben…