Blog
Verdrietige man en vrouw zoeken troost bij elkaar

Helaas verloopt een zwangerschap niet bij iedereen even voorspoedig. Wendy kreeg bij haar eerste zwangerschap een miskraam: een heftige ervaring. Gelukkig is ze nu moeder van twee prachtige zoontjes. Hier durft ze haar verhaal over haar miskraam te delen.

Ik word moeder!

Een jaar nadat mijn man en ik besloten ervoor te gaan, was ik eindelijk zwanger. Ik had niet veel geduld, dus na 6 maanden zat ik al bij de gynaecoloog. Mijn man en ik zijn allebei getest, maar er bleek niets mis te zijn.

De gynaecoloog vertelde dat ze een onderzoek kon doen waarbij mijn eierstokken doorgespoten werden. Op deze manier wordt een eventuele verkleving opgelost. Ik twijfelde geen moment, want ik wilde zwanger worden en het liefst vandaag nog!

Het was behoorlijk pijnlijk, maar een maand later was ik eindelijk zwanger! Het was zo’n geweldig gevoel om een positieve test in handen te hebben. Eindelijk werd ik moeder! Vol trots vertelden wij het aan iedereen.

Een klein wurmpje

Omdat ik bij de gynaecoloog onder controle was, kreeg ik in week 6 de eerste echo. We zagen een heel klein wurmpje op de foto. Zo bijzonder! Dat was onze baby! Helemaal verliefd gingen we naar huis.

Vanaf het begin van de zwangerschap was ik behoorlijk misselijk en voelde ik de hormonen door mijn lichaam gieren. Maar wat was ik gelukkig.

Na 8 weken mochten we alweer komen voor een echo. Het wurmpje was gegroeid en zag er al iets meer babyachtig uit. Ik was nu iedere ochtend nog misselijker en was super moe.

Een vreemd gevoel

Een paar dagen later nam de misselijkheid af. Ik voelde me vreemd. Ik had het idee dat ik helemaal niet zwanger wilde zijn. Waarom wil ik eigenlijk een baby, dacht ik. Ik was helemaal in de war door deze rare gedachten. Natuurlijk wil ik een baby! Waar komen deze gekke gedachten vandaan? Ik voelde me diep ongelukkig en raar.

“De gynaecoloog vertelde dat ze heel slecht nieuws voor ons had. Het hartje klopte niet meer… ”Wendy

Slecht nieuws…

Na 10 weken kregen wij weer een echo. Met een vreemd gevoel gingen we naar binnen. De echo zal me vast wel weer gelukkig maken, dacht ik. Maar dat was alles behalve waar. Op de echo was een heel klein, verschrompeld vlekje te zien. De gynaecoloog vertelde dat ze heel slecht nieuws voor ons had. Het hartje klopte niet meer…

Mijn wereld stortte in. Mijn lichaam had mij dus laten merken dat het mis was. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb me nog nooit zo vreselijk ellendig en verdrietig gevoeld. Het deed gewoon pijn aan mijn hart. We mochten even blijven zitten en kregen een glaasje water. Omdat de arts het verstandig vond om de baby zo snel mogelijk weg te laten halen, maakten we een afspraak voor een curettage. Twee dagen later kon ik al terecht.

Ik kon niet meer stoppen met huilen. Ik voelde mij zo leeg en ellendig. Mijn man was ook erg aangeslagen en heeft mij de hele tijd geknuffeld en kusjes gegeven. “Het komt goed, schatje,” zei hij. “Binnenkort ben je vast weer zwanger en krijgen we een hele mooie baby.” Het was lief dat hij dat zei, maar ik kon nog steeds niet stoppen met huilen.

We stapten de auto in en reden naar mijn ouders. Ik wilde het iedereen vertellen, maar ik kon niet meer bellen. Ik kon nog steeds alleen maar huilen.

Na een vermoeiende en slopende dag lag ik in bed. Het enige wat ik kon denken was: waarom is het misgegaan? Nu moeten we weer helemaal opnieuw beginnen. Pff… Ik weet niet of ik daar de kracht wel voor heb…

De harde realiteit

De volgende ochtend werd ik wakker en besefte ik dat het helaas geen nachtmerrie was, maar de harde realiteit. Ik moest die dag naar de anesthesist. Ik had er totaal geen puf voor. Wat denken ze wel? Ik heb net een miskraam gehad! Denken ze dat ik zin heb om naar het ziekenhuis te gaan voor zo’n stom gesprek? Gelukkig ging mijn moeder mee.

Het gesprek was redelijk snel voorbij en eenmaal thuis ben ik weer gaan slapen. Een miskraam doet emotioneel zo ontzettend pijn. Mijn tranen waren nog steeds niet op…

Curettage

De volgende ochtend moesten wij om 8 uur in het ziekenhuis zijn. In het ziekenhuis lag ik op de afdeling te wachten tot ik gehaald werd. Na een tijdje kwamen ze me halen en reden me naar de OK. Onder narcose leek me wel een lekker idee. Even geen gedachten, heerlijk!

Toen ik wakker werd, brachten de verpleegkundigen me terug naar de zaal. Ik voelde me suf en verward. Naast me lag een meisje van ongeveer mijn leeftijd, misschien iets ouder. Ze begon gelijk druk te praten en vroeg wat er met me aan de hand was. Ik kon alleen maar denken: hou je kop, ik wil slapen! Maar zo ben ik niet, dus ik vertelde beleefd wat mij was overkomen. Ze toonde veel begrip en medelijden. Ik voelde me ellendig en hoopte dat ze snel ophield met praten.

“Toen ik heerlijk fris en schoon op mijn man zat te wachten, bedacht ik dat de wereld nog voor ons lag.”Wendy

De wereld ligt nog voor ons

Het is vreselijk om een miskraam te krijgen. Je verliest toch een kindje dat jij en je partner met liefde gemaakt hebben. Ik mocht douchen en me aankleden. Toen ik heerlijk fris en schoon op mijn man zat te wachten, bedacht ik dat de wereld nog voor ons lag. Wat ons nu was overkomen was vreselijk, maar ik was pas 22 jaar oud en ik had een gezond lichaam dat heus wel kinderen kon krijgen. Het kindje dat wij nu verloren hadden, was waarschijnlijk niet gezond, anders was hij wel blijven leven.

Weer zwanger!

We stapten de auto in en reden naar huis. Ik voelde me nog steeds zo ellendig. De gynaecoloog vertelde dat we moesten wachten tot mijn menstruatiecyclus weer op gang was en dat we daarna weer gewoon konden proberen om zwanger te worden. Na drie weken werd ik ongesteld en daarna niet meer. Ik was weer zwanger!

Wendy van den Ende

Wendy van den Ende

Dit artikel is geschreven door Wendy van den Ende. Wendy was 22 jaar toen deze miskraam plaatsvond. Zij is op dit moment moeder van twee kinderen en heeft haar eigen bedrijf als babycoach: Allermooist Babycoach. Hier adviseert en coacht zij ouders bij vragen en problemen rondom hun baby van 0-12 maanden.