Blog
Oma met baby op omadag

Mijn kleinzoon riep, 'nu sokken' en hield één been in de lucht. De kraan voor zijn bad stond aan. Ik trok zijn rechter sok uit en hij hield zijn been in de lucht. ‘Doek’ riep hij en als een geconditioneerde oma wist ik wat hij bedoelde. Er moest een handdoek onder zijn voet geschoven worden, want de tegelvloer vindt hij te koud. Hij sommeert verder ‘nu romper’, ‘nu luier’ en pas in bad hoor je hem niet meer. Hij speelt met zijn boot en dieren en geniet van het warme water.

Zo gauw hij uit bad is wil hij naar beneden. Streng vertel ik Sem dat dat niet kan omdat hij gaat slapen. Vanmiddag gaan we naar de speeltuin beloof ik. Als hij in bed ligt geef ik hem nog een tweede, derde en vierde knuffel en doe de deur op een kier. Slaperig roept hij nog ‘oma op de gang zitten?’. Het idee dat je binnen handbereik bent geeft hem schijnbaar rust.

Waar blijft de tijd!

Beneden gekomen duik ik in het fotoalbum die ik al van zolder had gehaald. Ik ben op zoek naar de foto’s waar zijn vader even oud is als Sem nu. Chris met zijn nog blonde haren, buigt over zijn nieuwe broertje heen. Zijn armpjes houden hem beschermend vast. Chris die als klein jongetje lachend in de camera kijkt. Chris naast zijn vader op de bank en die zijn broertje op schoot vasthoudt. Oh waar blijft de tijd!

Nu krijgt Sem, zo klein als hij is de rol van grote broer toebedeeld. Dat kan toch niet. Bij mijn kinderen ging de tijd snel, maar bij mijn kleinkinderen dus ook. Dat betekent dat het leven wel heel snel aan mij voorbij trekt. Over 20 jaar is Sem 22 en ben ik 77 jaar!

Dan zie ik de foto van Chris met een vriendje in een speeltuin. Ik weet nog hoe dat voelde. Ik op een bank met een boek en de jongens speelden in de zandbak. Voor mijn gevoel duurde zo’n middag heerlijk lang.

Hoezo gaat de tijd snel?

Sem is wakker hoor ik. Het is prachtig weer, daarom heb ik een boterham en zijn fruit al klaargemaakt om mee te nemen. Sem is door het dolle heen, want de speeltuin is één van zijn favorieten. Als we bij de speeltuin aankomen rent hij door het hek en roept ‘Sem komt’. Geen van de kinderen reageert op hem, maar dat verwacht hij ook niet. Hij maakt een rondje langs de trein, glijbaan en attributen waar hij echt nog te klein voor is.

Dan klimt hij de zandbak in. Ik zit net als 29 jaar terug op een bank, nu zonder boek, want als oma moet je je kleinkind constant in de gaten houden. Na een half uur denk ik ‘hoezo gaat de tijd snel?’, met mijn kleinzoon is het ‘hier en nu’ en duurt onze middag heerlijk lang.