Blog
Op weg naar Santiago mis ik mijn kleinzoon

We zijn net het kleine plaatsje Porto Marin uitgelopen en ik kijk naar de mistflarden die langzaam optrekken in de bergen. Het is nog 5 dagen lopen naar Santiago en ik voel de kilometers in mijn benen.

Vanaf het moment dat ik mijn bed uit stap (zaal met 34 bedden), zit het lied Mijn testament van Boudewijn de Groot in mijn hoofd. Al zingend bedenk ik dat ik het mijn kinderen gun om deze wandeling te lopen. Misschien dat ik deze wens voor mijn kinderen zelfs in mijn testament moet zetten. En voor Sem!

Ik smelt direct

Mijn kleinzoon heeft in mijn droom afgelopen nacht meegelopen. ‘Tillen’ hoor ik hem zeggen en als hij wel zelf liep kwam er een afgrond aan. Het was net geen nachtmerrie, maar wat had ik het druk.

Ik mis Sem. Gek is dat, mijn kinderen en partner mis ik ook, maar met Sem is het anders. Het ‘Oma, waar ben je?’ en ‘Oma, wat is dat nou?’ is zo aandoenlijk dat ik direct smelt als ik aan mijn kleinzoon denk.

Darwin

Sem, mijn wonderbaarlijke kleinzoon. Sem die mij met zijn prachtige bruine ogen aankijkt als ik hem voorlees. Sem die met zijn 2 jaar al zo goed praat en veel snapt. Met wie ik gesprekken heb over belangrijke zaken, tenminste zo kijkt hij er bij.

Ja mijn kleinzoon is mij zo dierbaar dat ik het bijna lijfelijk voel daar hoog in de bergen. Het lijkt verdacht veel op het houden van mijn eigen kinderen toen zij nog klein waren, maar dan anders. Als oma ben je veel minder nodig voor een kind (volgens Darwin), maar dat wil niets zeggen over de hoeveelheid houden van, van je kleinkind.

Wonderbaarlijk gevoel

We lopen stevig door want er staan 28 km op het programma. Waar ik heel blij om ben is dat mijn kleindochter (17 juni uitgerekend) nog heerlijk op haar plekje zit. Nog 3 weken en dan komt mijn tweede kleinkind. Stel je voor dat zij zou komen terwijl ik hier in niemands-Spanje-land loop.

Sem zag ik 15 minuten na zijn geboorte en had direct het wonderbaarlijke gevoel van liefde voor dit voor mij nieuwe kleinkind. Hou ik net zo veel van mijn kleindochter als van Sem is niet aan de orde, dat heb ik wel geleerd van mijn tweede en derde kind. Natuurlijk ga ik heel erg veel van mijn nieuwe kleinkind houden, dat is zeker.

Arme Sem

De vraag die mij vooral bezig houdt is hoe Sem het zal vinden om een nieuw zusje te hebben. Een zusje hebben moet leuk zijn en een grote broer hebben ook. Waarom denk ik dan soms stiekem ‘arme Sem’, terwijl ik niet denk arme lieve kleindochter van mij! Is er dan toch een verschil tussen een eerste en tweede kleinkind?