Blog
Zwangerschapsaankondiging-Manon

De grootste onzekerheid verdween bij de eerste echo. Alles waarvan ik ooit dacht dat ik gelukkig werd, viel in het niet bij het gevoel dat ik kreeg bij het zien van ons kindje. Het hartje klopte als een malle en ik heb mijn vriend nog nooit zo trots zien kijken naar een scherm als toen.

Nu was het zeker. We zijn echt zwanger, het kindje zit er écht en het belangrijkste: het hartje klopt. De eerste echo hadden we in week 9 en de week daarna had ik het eerste gesprek bij de verloskundige.

Zwangerschapskwaaltjes

Tot de 9e week had ik bijna geen last van zwangerschapskwaaltjes, maar het moest er natuurlijk een keer van komen… Ik voelde me vaak slapjes en energieloos. De verloskundige mat mijn bloeddruk en die was erg laag. Elk uur iets eten was haar advies.

Naast mijn hoofdmaaltijden ga ik nu dus standaard op stap met een lading fruit, crackers, havermoutrepen, koekjes en ook wat te drinken. Verder houden we mijn gewicht goed in de gaten, want ik val af en mijn gewicht is al niet zo hoog. Dus mocht iemand iets over hebben: ja, ik zou er graag iets bij willen!

En ik weet dat ik niet mag klagen, maar geloof mij: het is toch wel vervelend als je al duizelig wordt wanneer je van de bank opstaat. En over het gewicht, dat is tenslotte toch nooit goed. Te dun of te dik, er wordt altijd wel iets over gezegd.

Gefeliciteerd!

Na de tweede echo wilde mijn vriend het graag aan iedereen vertellen, dus besloten we om het online te zetten. En dat wekte veel reacties op. Mijn vriend kreeg van iedereen een felicitatie. Maar voor vrouwen is dat anders.

Ik kreeg vragen als: ‘Hoe voel je je? Heb je daar al last van? En hiervan?’ En daarbij krijg je dus ook alle adviezen en ervaringen van anderen. Maar dat moet ik waarschijnlijk gewoon accepteren. Want ook met een kind krijg je van alles en iedereen te horen hoe en wat eventueel anders kan of hoe zij het gedaan hebben. Iedereen moet het vooral doen op de manier hoe zij dat willen…

Sinds deze week, week 11, voel ik me een stuk beter. Ik weet natuurlijk nog niet wat me nog meer te wachten staat, maar het gaat zoals het gaat. Als ik de echofoto’s bekijk en dan die voetjes zie waarbij we de teentjes al kunnen tellen, kan ik eigenlijk niet wachten tot hij of zij er is. Maar gelukkig duurt dat nog even. Eerst nog ‘even’ een nieuw huis zoeken waar we ons gezinnetje kunnen stichten en die kleine nog maanden veilig in mijn buik laten zitten.

Blogger Manon

Manon

Hoi, even voorstellen. Ik ben Manon, 24 jaar en woon in Nieuwegein. Voor de eerste keer in verwachting zijn, brengt veel vragen en emoties met zich mee. Ik ben van mezelf op zijn tijd chaotisch en dat zal de aankomende maanden niet minder worden. Gelukkig kookt mijn vriend graag, want ik houd van eten maar koken duurt mij altijd te lang. In mijn blog neem ik jullie graag mee in mijn gedachtes en ervaringen tijdens mijn zwangerschap.