Blog
Broertje kust pasgeboren baby

Onbewust zijn mijn man en ik onwijs goed in bevallen. Ik beval supersnel en hij doet het goed en is actief aanwezig. Samen zijn we dus een dream-team, met hier en daar een paar niet-te-herhalen idiote acties. Ik deel ze met je.

Kun jij het bed optillen?

Ons verhaal van de eerste bevalling doet het nog steeds ontzettend goed op feestjes en verjaardagen. Na de oefenweeën komen de echte weeën steeds sneller opzetten als wij ons iets bedenken: “Schat, we moeten de klossen nog onder het bed zetten!”, zegt mijn man.

Ik kon niet heel ver voorover bukken, maar kon wel bij de rand van het bed. Dus ik tilde het bed op waarop hij snel de klossen eronder zou plaatsen.

“Kun je het bed een stukje hoger optillen?” “Tuuuuurlijk schat!” Wat denkt hij wel niet, ik heb weeën, rugpijn, overal pijn aan alles, ik sta jouw kind te baren. Doe ’t lekker zelf. Waarom hadden we gewacht tot de laatste dag? Dit was toch veel erger dan mijn angst om uit een hoog bed te vallen!

Dit kun je beter niet doen tijdens je bevalling

Binnen een uur na ons klossen-verhaal had ik super heftige rugweeen en ik wist niet wat mij overkwam. “Ik moet poepen!!!!” HELP! De baby is er al” schreeuwde ik.

Ik hing boven het toilet, mijn man hing aan de telefoon met de verloskundige. Het hoofdje was voelbaar tussen mijn benen. Op dat moment zag ik mijn buik met alle oerkracht van binnen de baby naar buiten werken. “Holy shit dit is een perswee”, dacht ik, toen de verloskundige in haar pyjama kwam binnenstormen.

“Van die plee af” riep ze streng. “Neeeeeeeeeeeeeee” riep ik. “Ik moet poepen” en ik bleef staan. “Wat gaat er gebeuren dan?”, vroeg hubby ondertussen. “Dat is jullie baby, of wil je dat hij in de wc wordt geboren?”. What was I thinking? Dit is niet het moment om eigenwijs, koppig en bijdehand te doen tegen je verloskundige als je compleet clueless bent.

Smile!

De tweede bevalling ging een stuk beter. Het hielp ook mee dat we in het ziekenhuis moesten bevallen en het geheel geleid werd door medisch personeel. Tot ze ons alleen lieten op de kamer tijdens het weeën opwekken. Dat ging zo snel, ik hield het niet meer op dat moment. Ik moest uit bed. “Hoe kan ze ons alleen laten?” “Hoe, gaan we dit doen?” Ik hing aan het infuus en er hingen draden overal. Zelfs tussen m’n benen.

Ik klom uit bed en draaide alle draden in de knoop. Hubby hielp me en toen kwam de verpleegkundige binnen. “Wat doen jullie!!” Ze ging de gyneacoloog erbij halen om te checken of alles nog goed was. Toen dacht hubby blijkbaar “selfie time”.

Daar sta je dan zonder ondergoed, met draden tussen je benen een selfie te maken tussen de pijn en de weeën door. Achteraf is die selfie onbetaalbaar en kunnen we lachen om het hele voorval. Maar oh oh oh dit is zo niet voor herhaling vatbaar.