Blog
Huilbaby

Onlangs in de krant: “Nederlandse baby’s huilen veel, meer dan in andere landen”. Het artikel deed me denken aan een vriendin die jaren geleden een huilbaby had. Drama! Haar baby huilde urenlang, dag en nacht. Zij en haar man konden niets doen om hun baby te troosten. Radeloos werden ze ervan. Het zorgde voor spanning in hun relatie, oververmoeidheid en minder troostacties naar hun baby toe. Hun leven was in één klap veranderd. Weg roze wolk.

Voor mijn vriendin en haar man was het hebben van een huilbaby echt een traumatische ervaring. Tegenwoordig wordt het – gelukkig – ook steeds vaker als een trauma gezien en behandeld. Een trauma voor de ouders, want dat het voor de baby niet fijn is, dat is bekend. Genoeg artikelen daarover te vinden. Maar wat het voor ouders betekent en wat ze kunnen doen, daar werd voorheen te weinig bij stilgestaan.

Wanneer is een baby een huilbaby?

First things first. Een ‘normale’ baby huilt maximaal anderhalf uur in totaal op een dag.

Een baby wordt als huilbaby gezien als hij minstens 3 uur per dag, 3 dagen per week en minstens 3 weken lang huilt, zonder getroost te kunnen worden. Er is dan vaak geen duidelijke medische verklaring te vinden.

Tja, dat is dan wel echt andere koek. Het kan ouders tot waanzin drijven. Ik heb zelfs verhalen gehoord van ouders die uit wanhoop hun kindje mishandelden. Daarom is het delen van dit soort verhalen zo belangrijk.

Trauma

Een situatie met een huilbaby kan dezelfde dynamiek hebben als een ‘echt’ trauma. In beide situaties komen gevoelens voor als machteloosheid, een schuldgevoel en onzekerheid. Ook kan je negatieve gedachten over jezelf en de wereld krijgen.

Wat ik ook vaak hoor in mijn werk als psychologe, is dat ouders waanbeelden ontwikkelen. Dat ze bijvoorbeeld wakker schrikken, denkend dat ze hun baby horen, terwijl hij juist even stil is. Zulke reacties zie je ook bij mensen met een posttraumatische stressstoornis. Net als overmatige alertheid, prikkelbaarheid en lichamelijke stresssensaties.

Hulpvraag

Een fout die ik ouders van een huilbaby vaak zie maken, is dat ze denken dat ze zwak zijn of overdrijven. Hierdoor blijven ze te lang met hun probleem rondlopen, met het idee dat ze het zelf moeten oplossen.

Gelukkig gold dit niet voor mijn vriendin en haar man. Ze zagen snel in dat ze oververmoeid waren. Doodop. Ze kwamen door hun huilbaby in een extreem stressvolle situatie terecht. Een achtbaan van emoties waar ze zich niet op konden voorbereiden. Het was dus niet zo gek dat ze niet wisten wat ze konden doen.

Ze hebben direct hulp gevraagd. Samen met hen kon ik daardoor in hun omgeving zoeken naar mensen die ze af en toe konden aflossen en bij wie ze hun hart konden luchten. Zo kwam er af en toe iemand oppassen of voor ze koken.

Aanhoudende klachten

Na verloop van tijd kwamen ze erachter dat hun kindje allerlei allergieën had en daardoor zoveel huilde. Door aanpassingen in voeding, kwam er weer wat rust in huis. Echter bleven hun eigen traumaklachten, hun overdreven alertheid en prikkelbaarheid, aanhouden. Ook verbeterde hun nachtrust niet voldoende.

Professionele hulp

We hebben toen samen besloten om te starten met ‘Eye Movement Desensitization and Reprocessing’, afgekort EMDR. Dit is een cognitieve gedragstherapie die is ontwikkeld om traumatische gebeurtenissen te verwerken. EMDR kan helpen om negatieve gedachten om te zetten naar meer helpende gedachten. Hierdoor kan je je baby beter blijven troosten en de hechting veilig houden.

Resultaat!

Al na drie EMDR-sessies zagen we resultaat. Mijn vriendin en haar man konden steeds beter hun negatieve gedachten over machteloosheid omzetten naar positievere gedachten, zoals dingen wél aankunnen en inzien dat hulp vragen heel krachtig is.

Uiteindelijk heeft om hulp vragen hun relatie gered en de band met hun baby weer hersteld. Inmiddels is de baby een grote jongedame van bijna 6.

Judritza

Hallo! Ik ben Judritza, kinder-en jeugdpsycholoog en moeder van een zoon. In mijn dagelijks leven heb ik zowel op professioneel als privégebied te maken met kinderen en alle uitdagingen die daarbij komen kijken. Ik schrijf blogs over de bijzondere dingen die ik met kinderen meemaak in mijn praktijk ‘Koersvast’, de mentale processen die het ouderschap met zich mee brengen en hoe daarmee om te gaan.