Blog
vrouw-met-positieve-zwangerschapstest

Ik denk dat ik afgelopen zondag het moeilijkste ooit heb gedaan. Wat zag ik hier tegenop. Sinds woensdag weet ik dat ik zwanger ben. Sinds zaterdag wist ik dat ik het de kinderen zondagavond zou gaan vertellen. De kinderen, 13 en 16 jaar, vertellen dat ik zwanger ben. Hoe doe je dat?

Vacature ‘Grote broer’ en ‘Grote zus’

Voor beiden heb ik een kaartje gekocht en er een vacature in gezet. R kreeg de vacature voor ‘Grote Broer’ en D kreeg de vacature voor ‘Grote Zus’. Op het moment dat ik de kaartjes aan ze gaf, schoot ik natuurlijk alweer vol (nee hoor, met mijn hormoonhuishouding is niks aan de hand).

R (die nogal makkelijk meehuilt als ik begin je huilen) kon daardoor zijn kaartje niet meer lezen. Ik heb hem voorgelezen. En zijn reactie? Mond open, ogen wijd open (nee, nog wijder dan je je nu voorstelt): “Ben je zwanger?!” Huilt (HEEL HARD). Ik knik voorzichtig ‘ja’ en hij vliegt me om de nek. Hij vindt het leuk. Dat is één.

Voorzichtig kijk ik naar D, die nog niet heel veel heeft gezegd. En ze zegt alleen maar: “Raar mam, maar wel leuk. Wordt het een meisje?” Ik zeg dat ik dat natuurlijk nog niet weet en vervolgens begint ze de hele toekomst te plannen.

Met de baby (nou ja als deze wat groter is) naar Londen en Parijs en de dierentuinen en weet ik het wat nog allemaal. Ze gaat haar leren om haar make-up te doen (even duidelijk gemaakt dat ze daar een heel stuk ouder voor moet zijn, haha) en ze gaat haar haren doen. En als wij dan weggaan en zij is alleen thuis, dan is ze niet meer echt alleen. “En hoe kan ik het dan troosten, mam, als ze verdrietig is?”

Vacatures succesvol vervuld

Op dat moment weet ik: dit zit goed! We hebben afgesproken deze zwangerschap met zijn vieren te gaan beleven. Ze mogen helpen met de naam en de kaartjes, de kamer en de kinderwagen. Mee naar de verloskundige en mee naar het ziekenhuis als ik moet bevallen (Ze willen niet mee de verloskamer in, dat snap ik dan weer wel).

De avond waar ik zo tegenop zag, waar ik zo bang voor was… werd een avond om nooit meer te vergeten. Het is zo fijn om te weten dat ze helemaal achter me staan en er zelfs blij mee zijn. Blij om u te kunnen mededelen dat de vacatures voor ‘Grote Broer’ en ‘Grote Zus’ beiden naar volle tevredenheid zijn vervuld!

De volgende dag kwam ik uit mijn werk en D begon direct weer over het babysitten. “Nee, natuurlijk is het geen oppassen, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen,” zei ze.

Ook hebben ze beloofd geen misbruik te zullen maken van mijn (eventuele) vergeetachtigheid (daar had ik bij mijn vorige zwangerschappen enorm veel last van). Yeah right. Het zijn pubers, natuurlijk gaan ze daar misbruik van maken. Ik ben soms best naïef, maar nu even niet!

Nu de rest van de wereld nog…

Morgen naar de huisarts. Spannend! Geen idee wat ik ervan moet verwachten. Wat dat betreft ga ik deze zwangerschap heel blanco in. Ik weet helemaal niks meer van hoe het toen ging…

Ook heb ik nog steeds het gevoel dat ik elk moment ongesteld kan worden. Nee, geen krampen of ander lichamelijk ongemak. Maar de onwerkelijkheid van alles. Ik wil dit al zo lang en het lukte niet. Dan verwacht je het niet meer.

Trek je een week eerder een kaartje met de tekst: verwacht een wonder! En dan dit. Ja dat is het wel. Een wonder. En ik hoop dat iedereen in mijn omgeving er net zo blij mee zal zijn als ik. Maar dat zal nog best even wat voeten in aarde hebben, gezien mijn leeftijd…