Blog
Pannenkoek met frambozen en bosbessen in een pannenkoekenhuis

Omdat we midden in een verbouwing zitten (ik ben tenslotte zwanger – nesteldrang?) en de woonkamer en keuken één grote puinzooi zijn, besloten we laatst te gaan eten bij een pannenkoekenhuis. We hadden er zin in, en Noah ook! Althans, van tevoren was hij erg enthousiast..

Ik haalde Noah uit mijn werk op bij mijn moeder. Hij had er een lange dag van spelen met zijn neefje en nichtje en uitjes naar het bos en de speeltuin op zitten. Ik had dus ook eigenlijk beter moeten weten. Maar in de auto riep hij telkens: “pannenkoek eten! Met appel! Met rozijntjes!”.

Rondje restaurant

De pannenkoekenboerderij was nog niet lang geleden heropend na een grondige verbouwing en was dan ook, zelfs op deze dinsdagavond, afgeladen vol. Dit was het tweede signaal dat we beter iets anders konden verzinnen. Maar we waren er nu al, dus we gingen toch maar naar binnen.

Noah wilde zijn jas niet uitdoen. Laat maar even, dacht ik, die bedenkt zich straks vast wel. Maar nee. We hadden onze pannenkoeken nog niet besteld of Noah vroeg: “naar huis toe gaan?”. “Nee, we gaan lekker pannenkoeken eten!”, zei ik met mijn meest enthousiaste stem. Vervolgens scande ik de menukaart, gaf ik aan mijn vriend door wat ik wilde hebben, en ging ik het eerste rondje met Noah door het restaurant lopen.

Pannenkoek naar binnen proppen

Gezien de drukte liet het eten natuurlijk erg lang op zich wachten. Het speelgoed dat ik had meegenomen kon Noah niet bekoren, dus tegen de tijd dat de borden werden gebracht hadden papa en mama al menig rondje met hem door de zaak gemaakt. Voor een pannenkoekenhuis was er – buiten een televisie, maar dat vond hij niks – helaas weinig vermaak voor kinderen.

En toen kwamen eindelijk de pannenkoeken. Terwijl ik Noah’s appelpannenkoek in stukjes sneed, propte zijn vader in noodtempo zijn eigen exemplaar naar binnen. En ja hoor, na een paar happen – want Noah was inmiddels al aardig over zijn honger heen – was hij “klaar eten”. Papa ging maar weer het zoveelste rondje met hem lopen, terwijl ik mijn pannenkoek naar binnen schoof. Gezellig samen eten is anders!

Verschil tussen jongens en meisjes?

Ondertussen zat er aan het tafeltje naast ons een meisje met twee schattige staartjes, van ongeveer dezelfde leeftijd. Zij zat in een kinderstoel, wat we bij Noah al niet eens meer proberen. Terwijl het gezin wachtte op hun eten, zat zij met haar glaasje drinken rustig om zich heen te kijken. Vervolgens at ze met een ernstig gezicht haar pannenkoek. En terwijl papa en mama nog een kopje koffie dronken (nota bene!), wachtte zij rustig af tot ze klaar waren.

Zou dit meisje zo goed opgevoed zijn? En zo ja, hoe doe je dat? Of is dit het klassieke verschil tussen jongens en meisjes? Alsof ter bevestiging van het tweede, kwam ik tijdens mijn rondjes door het restaurant telkens dezelfde moeder tegen, met haar peuter van ongeveer 1,5 op haar arm. Zodra ze probeerde te gaan zitten, zette hij een keel op.

Heel blij!

Nog een paar maandjes wachten en dan zullen we zien of ons meisje ook zoveel rustiger is dan haar grote broer. Eerlijk gezegd vond ik het meisje met de staartjes wel een beetje erg saai. Onze dochter hoeft van mij dan ook niet een uur stil te kunnen zitten.. Maar als het haar vijf minuten lukt, ben ik al heel blij!