Blog
Het grote loslaten

Wat mijn moeder me vroeger al vertelde en ik altijd heb geloofd, maar nu pas voel, ervaar, beleef: het moederschap maakt kwetsbaar. 9 maanden lang is je kind dag en nacht bij je, daarna begint het grote loslaten.

Eerst verlaat hij je buik. Je kunt hem dan nog enkele weken of maanden dicht bij je houden. Borstvoeding geven, bij je in bed nemen. Dan komt de dag dat je even weggaat, je baby bij je partner of bij opa en oma achterlaat. Of je bent een hele dag weg, neemt ’s morgens afscheid, wetend dat je hem pas ’s avonds weer terug zult zien.

In geval van nood

Nu heb ik nog de luxe dat ik Noah kan achterlaten bij iemand die ik vertrouw, in de wetenschap dat er goed voor hem gezorgd wordt. Maar over een paar jaar gaat hij naar school. Dan zal er een dag komen dat er een invaljuf of –meester voor de klas staat die ik niet ken. Of dat hij na school bij een vriendje of vriendinnetje wil spelen, waarvan ik de ouders alleen even kort op het schoolplein heb gesproken.

En nog later zal Noah direct uit school met klasgenootjes gaan voetballen op een veldje, zoals ik vroeger zelf ook altijd deed. Gelukkig zijn er inmiddels mobiele telefoons, zodat hij me in geval van nood kan bereiken. En ik hem – een luxe die mijn moeder niet had.

Waar je als moeder liever geen weet van hebt

En dan komt de middelbare schooltijd. Misschien zal hij wel – eveneens net als zijn moeder – hele middagen gaan ‘rondhangen’ met een grote groep vrienden. Dingen doen die bij zijn leeftijd horen, maar waar je als moeder liever geen weet van hebt. Of toch wel?

Hoe ouder hij wordt, hoe minder ik zal kunnen doen om te voorkomen dat hij in zeven sloten tegelijk loopt. Al wil ik dat nog zo graag.

Zul je voorzichtig zijn?

Een gedicht dat ik altijd al heel mooi heb gevonden, maar waarvan de betekenis me nu pas echt in volle omvang treft, is dit (van Adriaan Morriën):

Zul je voorzichtig zijn?

Ik weet wel dat je maar een boodschap doet
hier om de hoek
en dat je niet gekleed bent voor een lange reis.

Je kus is licht
je blik gerust
en vredig zijn je hand en voet.

Maar achter deze hoek
een werelddeel,
achter dit ogenblik
een zee van tijd.

Zul je voorzichtig zijn?

Ik hoop het maar.