Blog
Het gevecht dat tandenpoetsen heet

Tandenpoetsen. Het is elke avond weer een drama. Noah gilt het uit, met zijn hoofd opzij gedraaid. En terwijl je die tandenborstel naar binnen probeert te wurmen, houdt hij zijn kiezen stijf op elkaar. Dikke tranen rollen over zijn wangen.

Krokodillentranen, zo blijkt elke keer weer zodra het tandenpoetsen door papa of mama klaar is en hij zelf nog even mag poetsen. Dan zijn zijn tranen zo droog en is de opstandige peuter ineens weer het zonnetje in huis.

“Tandjes poetsen, tandjes poetsen”

Hij is natuurlijk nog niet oud genoeg om zelf zijn tandjes schoon te krijgen, dus elke avond begint het gevecht weer opnieuw. We hebben van alles geprobeerd, van afleiden met handpoppen tot boekjes voorlezen.

En natuurlijk liedjes zingen: “tandjes poetsen, tandjes poetsen, heen en weer, heen en weer” (op de melodie van smakelijk eten, smakelijk eten, hap, hap, hap”). Maar Noah gilt er zo hard doorheen dat je je eigen stem niet eens hoort, laat staan dat het enig effect heeft.

Wagenwijd open

Er is 1 ding dat wel werkt. De oplossing voor zo ongeveer alles: televisie. Maar we willen natuurlijk zo vlak voor het slapen gaan juist dat hij tot rust komt. En dat effect heeft de televisie nou net niet. Daarbij, zijn tanden moeten ook gepoetst kunnen worden zonder televisie!

Dus ploeteren we door, avond aan avond. Tot ik laatst hoorde van een moeder die haar kind vertelde wat ze allemaal wegpoetste. Onder het mom van baat het niet, dan schaadt het ook niet (en: hij hoort me door zijn gegil heen toch niet), begon ik dus gisteravond op te sommen wat er allemaal tussen Noah’s tanden zat: broodjes, banaan, pindakaas, rozijntjes, kippie, rijst… Dat moest toch echt even weggepoetst worden.

En tot mijn grote verbazing was hij het met me eens en deed hij prompt zijn mond wagenwijd open! Ik heb zijn tanden gepoetst zonder dat hij een traan gelaten heeft. Geen geworstel, geen gegil, het was zelfs heel gezellig.

Wat een feest!

Lucky shot, dacht ik nog, maar vanmorgen begon hij uit zichzelf te vertellen wat er allemaal tussen zijn tanden zat. Of mama dat even weg wilde poetsen? Hij heeft er even op moeten wachten, maar net was het weer zo ver: we gingen weer tandenpoetsen, wat een feest!

Zo zie je maar weer, denk je alles geprobeerd te hebben, krijg je net die ene tip die wel werkt. Die zo simpel is dat je je afvraagt waarom je er zelf niet aan gedacht hebt. Dus ik zou zeggen: deel je ervaringen met anderen. Misschien dat jouw tip, hoe simpel ook, het leven van een ander net weer even een beetje makkelijker maakt. En baat het niet, dan schaadt het ook zeker niet!